Jedźmy, nikt nie woła. Zbiorek lietpolowy z one-shotami najróżniejszego gatunku, od komedii przez angst, a czasem nawet trafi się erotyk (stąd oznaczenie +18).

Czytacie to na własną odpowiedzialność Jest tu milion błędów zarówno logicznych jak i ortograficznych, a w szczególności interpunkcyjnych Jest to jednym, a w sumie dwoma słowami 'Wielki shit' :) Jest tu więcej moich prywatnych wyżaleń i przeprosin niż samego faktycznego tekstu książki Lecz nie lękajcie się! 1. Nie usunę tego gówna ze względu na moje sentymentalne przywiązanie do niego :3 2. Nie będę kontynuować tej książki, więc nie będziecie musieli marnować wiele wody święconej na zakrapianie swoich biednych, wycięczonych moją literaturą oczek 3. Od kilku miesięcy jestem w trakcie pisania korekty tej powieści, więc jest prawdopodobieństwo iż około końca tego roku ujrzycie poprawioną wersję :> Ciao

Polska patrzył mu uważnie w oczy, a jego uśmiech powoli bladł. "Który mamy rok, Licia?" "Zostały dwa dni do świętego Jana." "...dobrze, ale którego roku?" Litwa przenosi się o czterysta lat w przyszłość. Tłumaczenie z angielskiego opowiadania "Like Cobwebs" autorstwa Daegaer.

Wskutek niefortunnych zdarzeń Torys zmuszony jest przez kilka dni mieszkać u Feliksa. Z początku niezbyt zadowolony, postanawia przełamać się i, może nie tyle odnowić przyjaźń, co przynajmniej zakopać topór wojenny. Idealną okazję odnajduje w wyprawie do lasu po grzyby. Nie spodziewa się jednak, że jest to początek niekończącego się koszmaru. Okładka (c) David Hablützel z Pixabay

W pewnym momencie przypomniał sobie swą rozmowę z Litwą, gdy zapytał się go, co dla niego znaczą skrzydła... - Dla mnie? Sam nie wiem... - odrzekł zaskoczony. - Nigdy się nad tym nie zastanawiałem. - Wiesz, Liciu, mi skrzydła totalnie dodają siły, totalnie uświadamiają, że jestem personifikacją, że mogę zrobić rzeczy totalnie niemożliwe. Że jestem feniksem Europy! - powiedział wesoło Feliks. - Mi przypominają o naszej przyjaźni - rzekł, po chwili zastanowienia, Toris. Otworzył oczy. Leżał na plecach, wpatrując się w ciemny sufit. Uronił łzę; po części była to wina Litwy. Nie, on nie chciałby czegoś takiego. Chciał zemsty, ale nie takiej - bronił go Polska przed swoimi oskarżeniami. Nie potrafił zrzucić winy na Torisa. Wojna to czas trudnych wyborów. Szczególnie kolejna, bo już druga, wojna światowa, w której Polska musi wybierać między dobrem ogólnym a własną prywatą; czy pogodzi się z Litwą, czy zaryzykuje schwytanie, które może pogrążyć całe jego wojsko, dla własnego dobra? --------------------------- UWAGA! Fanfik jest dość stary, przenoszę go z DeviantArta. Pisany w 2020. Czym dalej w rozdziały tym gorzej z jakością fabuły, za co bardzo przepraszam, choć tragedii nie ma. Ortografia na 5+, bo oczywiście mini błedy mogą się znaleźć, więc jeśli tak się stanie, to piszcie od razu. Nie jest to fanfik typu wszyscy giną i łzy na końcu, jeżeli ktoś by nie miał ochoty na taki gatunek, to informuję. Mam nadzieję, że wam się spodoba. Chciałabym kiedyś również (w raczej dalekiej przyszłości) napisać to jeszcze raz albo narysować. No, ale zobaczymy :) Hetalia - wszystkie postacie autorstwa Hidekaza Himarui Fanfik, fabuła - autorstwa mojego (Lupenira)

Co się wydarzy, jeśli Polska namówi Licię na podróż do przeciwległego świata personifikacji 2p? Czy coś im się stanie? A może zostaną życzliwie przyjęci? Na ich drodze jednak pojawi się wiele problemów, które odbiją wyraźne piętno na samopoczuciu zawsze radosnego Feliksa. Ale czy przyjaciele poradzą sobie z utrudnieniami, czy może się poddadzą? Czy dzięki tym problemom odkryją, że czują do siebie coś więcej niż przyjaźń?

Historia alternatywna, rok 2019. Rzesza wygrała. Personifikacje podbitych narodów wyczekują już śmierci, rozsiane po imperium pracują, by wypełnić jakoś swoje dni i mieć na chleb. Litwa pracuje jako nauczyciel muzyki, nosi żałobę i zastanawia się, kiedy nadejdzie koniec. Tymczasem w ogólnoniemieckiej sieci, Netzwerku, znikąd pojawia się niejaki Schwäne i zaczyna wysyłać wiadomości, a Litwa nabiera podejrzeń co do jego prawdziwej tożsamości... LietPol.

O dwóch przyjaciołach. Ich przyjaźni, która schowała się gdzieś na długie lata. Nie zostawię, obiecuję.

Pewnego dnia młody Litwin - Toris Laurinaitis, spotyka na swojej drodze piękna blondynkę o niebiańskich szmaragdowych oczach. Od tego czasu ciągle o niej myśli, wiedząc przy tym, że nigdy więcej, już jej nie spotka. Jakież było jego zdziwienie, kiedy okazało się, że wspomniana wcześniej dziewczyna chodzi z nim do tej samej szkoły, a nawet klasy! Niestety chłopak szybko odkrywa, że dziewczyna nie jest osobą, za którą ją uważał. Na dodatek poznając bliżej tą osobę, dowiaduje się, że cierpi na dziwne sny związane z Historią Polski.

Deszcz i wiatr to nie jest dobre połączenie, zwłaszcza, gdy twoje zatoki mszczą się na tobie za odrobinę wilgoci, a choróbsko uznaje, że to dobry moment, by zaatakować. Taurys spokojnie może wykreślić ten dzień z życiorysu... na szczęście, nie jest sam. LietPol one-shot.