Bir kalp, cam kadar kırılgansa... Ve bir ruh, hiç var olmamışsa... Aşk, hangisini kurtarabilir? Viera, sıradan bir gecede tanıştı Lucian'la. Ama o, insan değildi. Ne tam bir oyuncak, ne de tamamen bir canavardı. Soğuk porselen teninin altında atan bir kalp yoktu - ama Viera'nın her sözüyle, her dokunuşuyla sanki bir şeyler uyanıyordu içinde. Lucian, kırık bir masaldan fırlamış gibiydi; geçmişini hatırlamıyor, ama Viera'ya her geçen gün daha fazla bağlanıyordu. İnsana dönüşmek mi istiyordu, yoksa sadece "sevmenin" ne olduğunu anlamaya mı çalışıyordu - kimse bilmiyordu. Ancak duygular, tıpkı porselen gibi... Bir kez çatladı mı, eski haline dönmezdi. Ve Viera, Lucian'a yaklaşmanın ne anlama geldiğini çok geç anlayacaktı: Bazen sevmek, ölümü çağırmaktır. Bazen de, ölüm bile seni ondan ayıramaz. Karanlık, kırık bir aşk hikâyesi... "Porselen", kalbin bile insan olmaya direndiği bir dünyada, iki varlığın birbirini paramparça ederken nasıl bütünleştiğini anlatıyor. Okumayana zenci ayağı yediririm.

𝐵𝑢 𝒉𝑖𝑘𝑎𝑦𝑒 𝑏𝑖𝑡𝑚𝑒𝑦𝑒𝑐𝑒𝑘 𝑎𝑚𝑎 𝑑𝑒𝑣𝑎𝑚 𝑑𝑎 𝑒𝑡𝑚𝑒𝑦𝑒𝑐𝑒𝑘. 𝑁𝑒 𝑢𝑛𝑢𝑡𝑎𝑐𝑎𝑔̆𝚤𝑚 𝑠𝑒𝑛𝑖, 𝑛𝑒 𝑘𝑎𝑣𝑢𝑠̧𝑎𝑐𝑎𝑔̆𝚤𝑚. 𝐵𝑖𝑟 𝑦𝑒𝑟𝑙𝑒𝑟𝑑𝑒 𝑎𝑑𝚤𝑛 𝑔𝑒𝑐̧𝑡𝑖𝑔̆𝑖𝑛𝑑𝑒, 𝒉𝑒𝑝 𝑎𝑦𝑛𝚤 𝑠𝚤𝑧𝚤𝑦𝑙𝑎 ℎ𝑎𝑡𝚤𝑟𝑙𝑎𝑦𝑎𝑐𝑎𝑔̆𝚤𝑚... 🩹 Fahriye Ersan, hayatının yükünü taşırken, geçmişinin karanlık izlerinden kurtulmaya çalışan bir doktordur. Babasının dünyası, onun ruhunda derin yaralar açmıştır ve bu yaralarla yüzleşmek, onu her gün daha fazla zorlar. Bir gün, karşısına çıkan hasta, her şeyin yönünü değiştirecektir: Asaf Sarp Kılıçaslan. Onun yarası, Fahriye'yi hem mesleki hem de kişisel anlamda sınayacak bir noktaya taşır. Asaf'ın dünyası, ona çekici ve tehlikeli bir sırlar labirenti gibi gelir. Fahriye, adım adım bu dünyaya doğru sürüklenirken, her şeyin göründüğü gibi olmadığını fark eder. Bir yanda hastasının gizemini çözmeye çalışan bir doktor, diğer yanda bir adamın sakladığı karanlık bir geçmiş... Kader, onları aynı depoda buluşturduğunda, hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır. #2 Fahriye -> 16.10.25 #1 Vebal -> 18.10.25 #6 Depresyon -> 29.11.25 #5 Keder -> 13.12.25