Ίσως αν σε αγαπούσαν, να μπορούσες να αγαπήσεις την αγάπη. Αγαπώ τα κόκκινα τριαντάφυλλα, που όσο καίγονται στο τέλος μαυρίζουν και μαραίνονται. Μαρεσει να γελάω γιατί μόνο τότε νιώθω το νόημα. Μαρεσει το χαμόγελο σου.

Θέλω μέσα από τα ποιήματα να νιώσεις τον έρωτα από τα δικά μου μάτια

''Πόσες φορές στην ζωή σου ήθελες να πεις πράγματα που δεν μπόρεσες.. Ένιωθες συναισθήματα που δεν ήθελες.. Είχες φτιάξει έναν κόσμο της στιγμής για να δώσεις ζωή στο 'μεσα' σου.. Ότι σε μίσησε εσυ εξακολουθείς να το αγαπάς.. Πονεσες...γιατί ένιωσες.. Όμως όσο ανασαίνεις σε αυτόν τον κόσμο να συνεχίζεις να είσαι αυθεντικός.. Τολμα.. Πίστεψέ με.. Θα σε θυμούνται '' Αφιερωμένο

"Αποφάσισα αυτές τις μέρες να πατάω πάνω στην ανοιχτή πληγή.Αυτές είναι οι μέρες που δεν βάζω φίλτρο στις σκέψεις,που δεν τις σταματάω.Εκείνος προφανώς δεν ξέρει.Και έτσι μένω εγώ,ο καφές και ένα αναμένο τσιγάρο στο τασάκι να πέφτουμε στην πιο καλοστημένη παγίδα που μπορεί να στήσει κάποιος στον εαυτό του.Τι θα γινόταν αν..; Υ.Γ. Αφιερωμένο στο Καρμα"

Η Ηλέκτρα άφηνει τα πάντα πίσω της για να πάει να σπουδάσει στο Παρίσι ψυχολογία. Ο Οδυσσέας τριτοετής. Ψηλός μελαχρινός πάντα αδιαφορεί για το τι συμβαίνει γύρω του. Οι περισσότερες γκόμενες του τον έχουν γλείψει κοιτάζοντας τα καταπράσινα μάτια του. Κι όμως όλα πάντα γίνονται κάπως τυχαία,όταν η Ηλεκτρα βγαίνοντας από το πανεπιστήμιο βλέπει τον πρώην της τον Έκτορα να την περιμένει καθισμένος στα σκαλάκια. Ένα ταξίδι χωρίς προσδιορισμό καταφέρνει να τους φέρει τόσο κοντά. Τα θέλω τους.