Kaskatı yüzüyle yolu izleyen Demir dizlerinin üzerindeki ellerini yumruk yapmıştı. Yine... Mahalledeki kutlamada olduğu gibi yine sevdadan bahsedildiğinden ciğeri yanıyordu belki de. Sanırım ona ne olduğuyla ilgili bir tahminde bulunabilirdim. Bulunabileceğimi biliyordum da, o tahmini yapmaya gönlüm el vermiyordu. Aldığım kan tadıyla direksiyonu biraz daha sıktım. Dudağımı bu kadar sert ısırdığımın farkında değildim. Bakışlarım kısacık bir an acıdan kavrulan Demiri bulduğunda boynuna doğru akan damlayı görmek dilimin kilidini çözdü. Göğsümdeki sızı artarken "Beni davet edemediğin cenazeni kaldıran sevda mıydı, sırık?" derken buldum kendimi. Ne Demirin yarasını deşmek ne de göğsümdeki sızıyı artırmak istiyordum ama kilit bir kez kırılmıştı işte. "Sen söyle, huysuz şirin. Az çok tanıyorsun düşman bildiğin adamı. Benim gibi birinin boynu neden bükülür?" "Düşmanımken bile bir yanım sana hayrandı, sırık. Mahalledeki herkesin benim gibi hissettiğine eminim. Geçtiğin yerlerdeki insanların yardıma ihtiyacı olup olmadığından emin oluyordun. Çocukla çocuk oluyordun. Bizim huysuz ihtiyarlardan herkes kaçarken sen gönüllerini hoş ediyordun. Lisedeyken arkadaş grubundan kimin kavgası olsa sorgusuz sualsiz en önde dururdun. En çok neye eminim biliyor musun? Bizim mahalledeki herkesin düştüğü, korktuğu an aklına gelen ilk kişi sendin. Demir kalkalım diye el uzatır. Demir yardım eder. Demir anlar. Sen herkes için başkaydın. Belki de seni düşman bilen benim bile düşeceğim zaman yaslana bileceğim dağ gibiydin, sırık. Senin gibi bir adamın boynunu ancak sevda bükebilir." {02.01.2022}

"İnsan çocukken her şeyin sonsuza kadar süreceğini sanıyor. Ne aptalız." "Hiçbir şey sonsuza kadar sürmez haklısın, ama en azından sonuna kadar götürmeyi deneyebiliriz." Serinin son kitabıdır. İlk kitap Yarına Kadar, ikincisi Bir Gün. Tüm hakları saklıdır.

"Kendimi buradan daha iyi hissettiğim bir yer yok ki." durdu ve düzeltti "Kendimi yalnız hissetmediğim tek yer burası." 《Serinin ikinci kitabı》 •'Yarına Kadar' adlı hikâyenin devamıdır, önce ondan başlanması tavsiye edilir.•

"Sadece yarına kadar olur mu? Sonra her şeyi unutalım." "Her şeyi mi?" •Serinin ilk kitabı, devamı Bir Gün adlı hikayedir.•

bu bir kayboluş hikayesidir

Aşkta ve savaşta her şeyin mübah olduğunu söyler herkes. Oysa gerçek hayatta bunun bir karşılığı yoktu Işık'a göre. Savaşta belki ama aşkta hayır. Aşk, masum duyguları barındırmalıydı içinde onların yaşantısına göre. Aşk çirkinlik kaldırmazdı, aşkını kullanarak kötülük yapamazdın. Küçücük bir yıldızın masalıydı bu; acısıyla, tatlısıyla. Ama en çok aşkıyla...

Fezam: 17 yıl boyunca aklın nerdeydi Fezam: benden kaçışın yok aslanım Bulutlu: biliyorum ve bu beni gülümsetiyor Fezam: gülümserken çok itici oluyorsun gülümseme Bulutlu: ondan mı her güldüğümde sen de gülüyorsun Fezam: öyle bir şey yapmıyorum Bulutlu: 17 yılımsın Feza Bulutlu: seni senden iyi tanıyorum **** boyxboy

Gelecekteki Kocam: Bak, her kimsin bilmiyorum ama son kez soracağım Gelecekteki Kocam: Numaran telefonumda 'Kalbimin Pili' diye kayıtlı Gelecekteki Kocam: Ama ben senin kim olduğunu bilmiyorum, bu numarayı da tanımıyorum Gelecekteki Kocam: Yani soruma cevap verirsen beni çok mutlu edersin Gelecekteki Kocam: Sen kimsin?

O gün onunla parkta karşılaştığımda, benim için ne kadar değerli olabileceğini bilmiyordum. * Aceleyle gözlerini temizleyip gülümsemesi beklediğim bir şey değildi. O küçük gülümsemenin kalbimi bu denli hızlandırması da öyle... Ocak 2022