Nasıl olduğumu, ne hissettiğimi bilmiyorum. Bunları yaşamam normal mi? İnsanların samimiyetsiz davranışlarını gördükçe midem bulanıyor, saçma ve garip geliyor. Belkide anlamsizlaştım. Birileri bana kendine gel böyle ilerlemez diyor ama gram heves yok! Birşeyler oluyor kafamın içerisinde kalbimi çok yaralıyor ve birileri benden gülümsememi istiyor... Sonunda başarıyorum ama hâlâ bir burukluk var içimde fark ediyorum. Ben uzaklaşıyorum onlardan ve onlar bana "Yarın görüşürüz!"diyorlar. Siz hiç bir zaman anlamayacaksiniz çünkü; Benim dermanım bana, çabam sadece benliğime, sakinligim anca bedenime yetiyor! Dahası... Dahası bilinmiyor.

Burası bir kar küresiydi, biz de içindeki figürler. Bizi tutup salladılar, ne olduğunu anlamadık, alt üst olduk...

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

"Mahşerin Dört Atlısı"