Shen Tang uyandı ve kendini üç yüz kiloluk şişman bir kadının bedeninde buldu, üstelik beş son derece yakışıklı Canavar Kocası vardı. Güzel Kırmızı Tilki, despotik Kara Panter, kasvetli Beyaz Yılan, Denizkızı tiranı ve güçlü Altın Kartal komutan...Her biri diğerinden daha olağanüstüydü! Asıl beden sahibi çirkindi ve tembeldi, insanlar tarafından nefret ediliyordu ve Canavar Kocalar ondan veba gibi kaçıyorlardı. Shen Tang bu dünyaya geçiş yaptığında, başlangıç zaten kaotik bir sahneydi! Canavar Kocaların buz gibi, nefret dolu bakışlarıyla karşı karşıya kalan Shen Tang korkudan titredi, önündeki adamı tekmeleyip uzaklaştırdı ve koşmak için arkasını döndü. Boşanma, hemen boşanma! Bu hanım size hizmet etmeyecek! Ancak tam bu anda, beklenmedik bir şekilde "güzelleştirme sistemi" adlı bir şeyle bağ kurdu. Sistem ondan bu beş olağanüstü Canavar Kocayı fethetmesini istiyordu! Onların yakınlığı artırdıkça, bolca ödül kazanabilirdi; akne kremi, Kilo Verdirme Hapı, güzellik hapı... Shen Tang baştan çıkmıştı. Erkekleri fethetmek bu kadar zor muydu? Domuz eti yemediysen bile, domuzların koştuğunu görmüşsündür! Kendinden emin bir şekilde beş Canavar Kocanın yakınlık derecesini kontrol etti ve sonuç-dört düşmanca, biri kapkara, her biri ondan bir an önce kurtulmak istiyordu! Sadece küçük bir canı vardı, onları nasıl fethedecekti? Ancak daha sonra; Milyonlarca kişi tarafından nefret edilen biri nasıl milyonlarca kişi tarafından hayran kalınan birine dönüştü? ------------------------------ Çeviri Kitaptır.

Reina Suzuki aşırı çalışkan bir ofis çalışanıydı... Ta ki ölüp Elerion İmparatorluğu'nun kötü şöhretli kötü kız prensesi Lavinia Devereux olarak uyanana kadar. Bu hikayenin nasıl biteceğini biliyor; zehir içip ölecek. Acısız, kolay bir ölüm. O halde neden kaderi değiştirmek için uğraşsın ki? Kötülük, intikam, kurtuluş...hepsi çok fazla iş gibi görünüyor. Kesinlikle hiçbir şey yapmamaya ve hikayenin kendi akışında ilerlemesine izin vermeye karar veriyor. Ama korkunç babası,İmparator Cassius Devereux, olması gerektiği gibi onu görmezden gelmiyor. Onu izliyor, ona sorular soruyor ve en kötüsü de... gerçekten umursuyormuş gibi davranmaya başlıyor. Lavinia sadece sakin bir kötü kız emekliliği istiyordu...Peki neden herşey değişmeye devam ediyor. _____________________ Çeviri kitaptır.

Geçmiş hayatında kendi öz babasından yediği dayaklar ve gördüğü eziyetlerle 17 yaşında ölen bir gencin ruhu, acımasız bir imparatorlukta trajik bir kaderle yeniden doğar. Ancak yeni hayatında da talihi değişmez. Zalim imparatorun kuleye kapattığı, açlığa ve şiddete terk edilen gayrimeşru oğlu Niel olarak gözlerini açar. Kanlı bir ihtilalle taht yıkıldığında, yeni İmparator ve onun efsanevi, soğuk kanlı kardeşi Dük Gabriel von Eisner, kulede ölümün kucağındaki bu minik bebeği bulur. Herkes infaz edilmesini beklerken, Dük onu öldürmek yerine soğuk ve heybetli Eisner Kalesi'ne götürmeye karar verir. Zihnindeki 17 yaşındaki kırgın yetişkin ruhu ve korku dolu 3 yaşındaki çelimsiz bedeniyle Niel, sadece hayatta kalmak, varlığını unutturmak ve verilen cezalara boyun eğmek isterken... Dük'ün korumacı ve sert tavrı, Dük'ün eşi Consort Rowan'ın baba şefkatini aratmayan sınırsız merhameti, ve ona başta yabancı bakan 3 devasa üvey abinin koruma içgüdüleriyle karşılaşır. "Sadece canımı acıtmayın" diyerek büyüyen travmatik bir bebeğin, Kuzey'in en güçlü ve en tehlikeli ailesi tarafından yavaş yavaş el üstünde tutulmasını, o buz gibi kalenin odak noktası haline gelmesini ve ailesinin "küçük bebeği" olarak şifalanmasını anlatan bir hikaye okumak isteyenler, buyurun efendim iyi seyirler-aman iyi okumalarrr

'Her şey vaktini bekler. Ne gül vaktinden erken çıkar. Ne güneş vaktinden erken doğar. Bekle senin olan sana gelecektir..' 🥀 Muğla'nın izbe bir köyünden çok uzakta.. Büyülü şehir İstanbul'da, Tüfekçi yalısının kapısına bir not bırakıldı... Biz buna Mucize dedik.

Henüz altı aylık bir bebekken Soydan imparatorluğunun göbeğinden, sevgiyle sarıldığı sıcak yuvasından koparılmıştı Alin Çilek. Geçen üç buçuk yılın ardından, geride sadece ürkek bir çocuk, peltek kelimeler ve çileğe olan o tehlikeli alerjisi kalmıştı. Soydan ailesi kaybettikleri minik çileklerini nihayet bulmuştu bulmasına ama karşılarındaki küçük kız, onlara "baba" "Anne" ya da "abi" diyemeyecek kadar yabancıydı bu devasa dünyaya. Hastanede karışan, 18 yıl sonra zengin ailesini bulan o klasik kurguları unutun. Bu hikayede; elinde peluş tavşanıyla o devasa duvarların arasında kendine masum bir sığınak aramaya çalışan, evdekilerden korktuğu için uzatılan ellerden geri kaçan 4 yaşında bir kız çocuğu var. Diğer tarafta ise yer altının korkulu rüyası öfke kontrolü sıfır bir baba, sessizliğiyle dağları deviren en büyük abi Miran, ringlerin hırçın boksörü Utku, serseri ve kıskanç Alp ve soğuk kanlı Arda... Koskoca bir mafya imparatorluğu, minicik bir kızın peltek kelimeleri karşısında dize gelmeye hazırdı ama buzlar bir günde erimezdi. Bir çocuk, hiç tanımadığı insanlara hemen sarılamazdı. Onlar Alin'in ürkek kalbini kazanmak için sabırla beklerken; havuz kazalarından sağ çıkmayı, Alin'in peşinde sessiz nöbetler tutmayı ve onun kreşte edindiği o "erkek" oyun arkadaşlarına karşı sakin kalmayı öğrenmek zorundalar! Silahların, mafya kurallarının ve sert bakışların sökmediği tek yer; Alin Çilek'in o peltek,tatlı ve masum dünyasıydı. Adım adım, sabırla, bolca kıskançlık kriziyle ve kırılan bir çocukluğun ilmek ilmek yeniden örülmesiyle büyüyen o sarsılmaz aile bağının hikayesi başlıyor. "Benim adım da Ayin Çiyek... Teşekküyy edeyim." 💫🐥

Güneş, henüz üç buçuk yaşında yaşına sığamayacak kadar kırılgan, sessiz ve içine kapanık bir çocuktu. babası bildiği adamla büyürken yaşadığı travmalar, onun dünyasını korkularla doldurmuş,güven duygusu onun için fazlasıyla zor bir hale getirmişti.Hele ki hayatına bir anda giren "baba" kavramı ile herşey dahada zorlaşmıştı küçük kız için... İki yabancı... Aynı kandan, ama birbirine tamamen uzak. Baba-kız Alparslan..başarılı, disiplinli ve işine fazlasıyla bağlı bir adamken, hayatını ülkeden ülkeye koşturarak, duygularını ikinci plana atarak geçiriyordu. onun için hayat; planlar, toplantılar ve bitmek bilmeyen sorumluluklardan ibaretti. Ta ki hiç bilmediği bir gerçekle yüzleşene kadar: Bir kızı vardı. Alparslan, kızı ile kaçırdığı zamanları telafi etmeye çalışırken, küçük kızın kalbine ulaşmanın düşündüğünden çok daha zor olduğunu fark etmişti.. kızına sevgiyle yaklaşsa da, her bir adımı duvara çarpıp geri sekiyordu. çünkü, bazı yaralar, sadece zamanla değil; sabır, anlayış ve gerçek bir bağ ile iyileşirdi.. Peki, bu küçük kız, babasına kalbini açabilecek miydi? Alparslan, baba olmayı gerçekten öğrenebilecek miydi?

Kimliği dahi olmayan, dünyayı kaldığı gecekondunun rutubetli dört duvardan ibaret sanan iki yaşında bir kız... Sert mizaçlı ve konuşmaktan nefret eden Vargın Gece Karahan; bir kızı olduğunu ve travma sonrası konuşamadığını öğrenirse ne olur? Baba- kız ilişkisi sağlanabilir mi? Planları olmadan yaşayamayan Vargın Gece; hayatına girer girmez tüm planlarını yıkan küçük kızını kabullenebilecek mi?

"Sana o telefonu sessize alma iznini verdiğimi hatırlamıyorum, doktor." Kayra için hayat basit bir denklemdi: Gündüzleri ucuz florasan ışıkları altında teyzelerin tansiyonunu ölç, geceleri içki masasında hayatın ızdırabını ti'ye al. Kuralları belli, sıkıcı ama güvenli bir hayatı vardı. Ancak bir gece, kendini loş bir mahzende, kafasına silah dayanmış halde acımasız bir mafya babasının kalbini kurtarırken bulduğunda o denklem tamamen çöktü. İstanbul'un yeraltı dünyasını buz gibi bir soğukkanlılıkla yöneten Çınar, bu genç doktorun sadece tıbbi dehasını değil, nefes aldığı her saniyeyi satın aldığını zannediyordu. Oysa gözden kaçırdığı çok kritik bir detay vardı: Kayra, mafyanın karanlığından korkmayacak kadar serseri ve ehlileştirilemeyecek kadar umursamazdı. Ölüm tehditleriyle başlayan bu mecburi mesai, zamanla sınırların tamamen silikleştiği, nefretin ve tutkunun birbirine karıştığı, mantığa sığmaz, yakıcı bir aşka evrilecekti. Çınar'ın kusursuz karanlığı; Kayra'nın ehlileştirilemez ateşiyle çarpıştığında, her iki adam da kendi kurallarıyla vurulacaktı.

Çekmece ağır bir sesle açıldı. İçeride sararmaya yüz tutmuş dosyalar, eski reçeteler ve köşesi hafifçe kıvrılmış, diğerlerinden ayrı duran bir zarf vardı. Üzerinde tek bir kelime yazıyordu. Daphne El yazısıydı. Babamın el yazısı. Bilinmezlik ile göğsüm sıkıştı. Zarfı elime aldığım anda kalp atışlarım hızlandı; sanki odanın havası azalmıştı. Açmak istemedim. Bir mektubun insanın hayatını bu kadar kolay ikiye bölebileceğini bilmek, korkutucuydu. Ama içimde bir yer, bunun yıllardır sessizce beni beklediğini fısıldıyordu. Zarfı açtım. Kâğıt titreyen parmaklarım arasında hışırdadı. Kağıtta yazanlar ise şunlardı. "Daphne... Sen bizim kızımız olarak doğmadın."

EJDERHALAR SERİSİ 1.KİTABIDIR ... Onlar Tanrıların yeryüzüne gönderdiği en güçlü, en kudretli, en korkunç katillerdi. Diz çökmek, yalvarmak bile canınızı kurtarmaya yetmezdi. Ben diz çökmeyi değil, aşık olmayı seçtim. Kendi sonumu, kendi ellerimle yazdım. Aşk bu kadar yakıcı olabilir miydi?