Andromeda galaksisinin, Samanyolu galaksisine çarpması sonucunda ortaya çıkan bir aşk hikayesi...

Bir insan nasıl kendi acısından zevk alabilir? Soruyu düzeltiyorum; Genç bir kız gölgede sürdüğü hayatına kendisinden daha karanlık bir insanı nasıl sokabilir? - "Şu akan kanı görüyormusun? İşte bu benim tek eğlencem." "Biliyorum, benimkide sen olacaksın.." - DİPNOT: Bu hikaye kötü çocuk/masum kız tarzı bir hikaye değildir. - KORKU #1 PARANORMAL#1

Geçmişini yeni yeni tanımaya başlayan bir genç kız kendisini bambaşka bir dünyanın içerisinde bulur. Kendinizi ne kadar iyi tanıdığınızı düşünüyorsunuz? O kadar emin olmayın, herkesin aydınlık ve karanlık tarafları vardır fakat önemli olan hangisini seçtiğinizdir.

Alice, Dünya'ya hakim olan katı babasının ördüğü kalın ve dar duvarlar arasında sıkışmış, vampir bir babanın cadı kızı olmanın zorluğu altında ezilip kalmış genç bir kızdır. Geçen günü gelecek gününün aynısı olan hayatı bir gece gördüğü rüyayla değişmeye başlar.Rüyalarında ve aynalarda gördüğü kişiler tarafından Afrika'ya gitmeye zorlanan Alice, babasına karşı olan korkusunu yenip isyankar bir tutumla her şeyini Amerika'da bırakıp Afrika'ya, görülerin sürüklediği kaderiyle yüzleşmeye gider. Afrika'da onu bekleyen zorlu gelecek, külleri savrulmuş bir Cadı Meclisini tekrardan canlandırabilecek miydi ? Dostluğun ve aşkın gücü, yanlış seçimlerin üstesinden gelmeye yetecek miydi ? En önemlisi cadılar diğer doğaüstü varlıklar gibi saygı görmeye başlayıp, katledilmeden yaşayabilecek miydi ? Tüm bu merakların cevabı cadı kanıyla yazılmış bir kitabın sayfalarında gizli ! (İlk kitabı okumadan başlarsanız belki anlamakta zorlanabileceğiniz konular olabilir.) (Cadı Akademisi Serisi.)

İnsanların, genellikle beyinlerinin yüzde üçünü veya dördünü kullandıkları bilinir. En fazla yüzde onunun kullanılabilir olduğunu, bunun da zaten olağanüstü olduğu açıklanıyor. Fakat bilim insanlarının dünyaya açıklamadığı bir şey var: mühürlenmişler. •21.04.2015•

Hikayeyi güncellemeyi unutmayın

Tamamlandı ➸ "seni özledim, seni seviyorum, ve gitmene izin verdiğim için üzgünüm." [ written by @whaleford ]

Bir adım sonra hiçliğe karışacaktım. Bir adım sonumu belirleyecekti. Gözyaşlarım gözümden intihar ederken onlar kadar cesur olup o bir adımı atmak üzereydim "Dur!" sesini duymamla bir an da gelen cesaretim geri gitmişti. Arkama dönmedim ama harekette etmiyordum. Biliyordum ki bu da hayaldi diğer her şey gibi. Gözyaşlarım hala akmaya devam ederken "Gerçek olup olmadığını nasıl bilebilirim ki?" diye sordum boğuk çıkan sesimle. Hiç tanımadığım o ses "Şu anda bilemezsin ama istersen zamanla bunu ispatlayabilirim" diye cevap verdi. Daha önceki hayallerim kendilerini ispatlamak gibi bir girişimde bulunmamıştı. Hala emin olamıyordum ama sonsuzluğa kavuşacağım o bir adımı atmadım. Atamadım. Hayallerimin arasında bir gerçeğe ihtiyacım vardı çünkü.

"Ama... Ama, bu o..." dedi kendi kendine ve sinirlenip çizimi çantasına tıktı. "Artık bitti, benim istediğim bu değildi." Çizdiğim bir şeye aşık olmaktan usandım!" ...

İstanbul... bir genç kızın hayatını değiştiren şehir. Her şey o metrobüs ile başladı... Bazen seçim yapmak gerçekten her şeyden daha zor olabilir. Ve istemediğin halde hayatını değiştirirsin...