"O... O karanlıklar Lordu denilen adam hakkında anlatılanlar..." dedi genç kız bayılacak gibi duran bedenini dik tutmaya çalışarak. "Bir canavarla evlenmeme izin mi vereceksiniz efendim?" "Bunu yapmak durumundayım..." "Ben sizin kızınızım!" "O zaman kızım gibi davran ve emirlerimi sorgulama... Bu evlilik, bu hafta sonu gerçekleşecek. Karar verildi." amayı sonra yazacağım.

Kaderin En ağır yükünü taşısa da kalbi içinde hep aynı söz yankılandı "𝘴𝘦𝘷𝘥𝘢 𝘶𝘮𝘶𝘥𝘶𝘯 𝘦𝘯 𝘨ü𝘻𝘦𝘭 𝘢𝘥ı𝘺𝘥ı" ***

"Bu saatten sonra sana bir daha inanır mıyım? Asla! " "Beni dinlemek zorundasın Hüma'm. Ne yaptıysam vatanım için yaptım. " "Bana gerçekleri söyleyebilirdin. Seni anlardım. " "Yapamazdım. Onca askerin hayatını tehlikeye atamazdım. " İkimiz de susmak zorunda kaldık. Ben bu ülke için canımdan vazgeçmiştim. Karşımda ki kadın ellerini karnında birleştirdi. "Bir aile olmanıza izin ver. Kendimi sana affetireceğim Hüma'm " "İkimiz de seni hayatımızda istemiyoruz. Hoşçakal Kadir"

Yetişkin okurlar içindir!!! Karadeniz'de aşklar fırtına gibi kasıp kavurur. Doğu'da ise sessiz yaşanır. "Bana dokunmamak için bu mücadelen," dedim yavaşça. Sesim sandığımdan daha sakindi. Gözleri gözlerimi bulduğunda bastırdığı duygular oradaydı. "Hayır," dedi ve birkaç saniye duraksadı. "Evet." İkilemi karşısında kaşlarım havalandı. Demirhan tuttuğu nefesini sertçe verdi. 
"Sikeyim! Evet," diye yükseldi aniden. "Çünkü dokunursam durmam. Sahte karıma dokunursam duramam, sikerler böyle işi."

Bir kadının feryadı iki adamın hükmüydü.

"Beni istemiyorsun. Bunu sana kanıtlayabilirim." Burnu saçlarımın döküldüğü boynuma kaydı. Genzinden yükselen erkeksi inilti kokumu içmekten duyduğu hazzın bir kanıtıydı. "Seni istiyorum ve aksini asla kanıtlayamazsın." Güç bela yutkundum. Tenimin altında kaşınan tatlı hisse rağmen kalbim burkulmuştu çünkü haksızdı! Ve ben de haklıydım. O beni istemiyordu. Bana baktığında gördüğü İnci değil Nisra'ydı ama bana dokunduğunda tadını alacağı kadın ben olacaktım. Ve ancak o zaman haklı olduğumu anlayacaktı. Mazoşist olsaydım bu kandırmacayı kabul edebilirdim ama ben sevilmek istiyordum. En çok da onun tarafından... Göz göze gelene değin başımı geriye çektim. "Seviş benimle." Dedim cüretkar bir sesle. İkimizin yeşilleri birbirine karışırken masaya tutunan parmaklarım büküldü. Kalbim göğsümü parçalayan bir tırpan gibi canımı yakıyordu. Bu varlığıma ihanetti. "Belki o zaman aradığın kadın olmadığımı anlarsın." Dedim tek düze bir sesle. İçimin fırtınası dışımın sakinliğiyle o kadar tezattı ki dişlerimi sıkıyordum. "O zaman benim kuyruğumda dolanmak zorunda da kalmazsın." Kaşlarını çattı. Eli bir pençe misali belimden enseme kayarken iyice üzerime eğilmişti. Saçlarımı yumruğuma doladı ve dudakları dudaklarımda kayarak konuşmaya başladı. "Ya seviştikten sonra aradığım kadının sen olduğuna emin olursam?" *** Poyraz Aktürk taptığı tek kadını kaybettiğinde İnci'nin hayatında devasa bir domino taşı devrildi. İnci'nin Nisra'ya olan çarpıcı benzerliği, Poyraz gibi takıntılı bir adamda yeni bir Nisra yaratma çılgınlığına sürükleyecekti. Oysa İnci yıllardır verdiği emeklerin karşılığını ancak alan popüler bir yazardı ve emeklerinin karşılığını takıntılı bir aşığa bırakmayacak kadar da gözü karaydı. Ancak bu bir kapan ve farenin kim olduğu da belirsiz!

Mahallenin içli sesi, sessiz sakini Şirin... Hat sanatına gönül vermiş, kalbi ince nakışlarla dolu ama yıllardır "kilosu" yüzünden alay edilen, otuz beş yaşına geldiği için "kız kurusu" damgası vurulan bir kadın. Tek sığınağı, çocukluk arkadaşı Ferhat'ın evini ve mahalleyi her sabah camın gerisinden izlediği o küçük penceredir. Ferhat ise artık hayata küsmüş bir adam. Yedi yıllık evliliğini, karısının onu ve yeni doğan kızlarını terk edişiyle toprağa gömmüş; annesinin mahallesine geri dönmek zorunda kalmıştır. Restorasyon ustalığından kalan yorgun elleriyle yeniden bir düzen kurmaya çalışırken annesinin felç geçirmesiyle tamamen yıkılmıştır. Ama hayat bazen en kırık yerlerden filiz verir. Ferhat işteyken annesine ve küçük kızına bakan Şirin, fark etmeden Ferhat'ın çökmüş evinin direği olur. Bir mahalle sıcaklığı, bir kadın sabrı ve kimselere söyleyemediği yılların sessiz sevgisi... Hepsi aynı avluda yeniden can bulur. Peki bir gün Ferhat, camın gerisindeki o bakışı görürse? Şirin, yıllarca sakladığı kalbini saklamaya devam edebilir mi? Yoksa kader, mahallemizin sessiz kızını sonunda kendi hikâyesinin başrolüne mi yazacaktır? "Şirin'in Penceresi", yaraları merhametle iyileşen, aşkın en sessiz hâlinin bile kaderi değiştirebildiği sımsıcak bir mahalle hikâyesi.

Merhaba sevgili okurlarım, uzun zaman sonra demeyeceğim birkaç ay evvel kitap bitirmiş olarak yeni bir kurguya sizinle merhaba demenin heyecanını yaşıyorum. Keyifle okuyun, yorum yapmayanın dişi kırılsın :D *** ARKA KAPAK Hiç tanımadığın birini, sadece bir fotoğrafa bakarak sevebilir misin? Peki ya o fotoğraf, yıllar önce saklanmış bir çığlığın taşıyıcısıysa? Yüzbaşı Cihangir, görev gereği adım attığı bir sınırda, yere düşürülmüş bir cüzdana ulaşır. Cüzdanın içindeki kadın fotoğrafı, göğsüne değil, kalbine takılır ve o andan itibaren hiçbir şey eskisi gibi kalmaz çünkü hayallerine yeşil gözlü bir kadın ev sahibi olur. Bir bakışta bile geçmeyen bir sessizlik, çocuklukta bastırılmış bir feryat ve yıllardır kimsenin duymadığı bir iç ses dalga dalga yayılır. Cihangir'in hayatı düzenliydi: emirler, disiplin, mesafe ama bu kez emir yoktu. Sadece kalbinde sessizce büyüyen bir tanıma hissi vardı. "Ben bu kadını biliyorum." O bilmeden gözlerinden kalbine kazınan kadın, kendini görünmez kılmayı öğrenmiş bir hayatta kalandı. Konuşursa, dünya değişecekti ama susarak ayakta ve hayatta kalmış olacaktı. Bu roman; göz göze bile gelmeden başlayan bir bağın, çocukluk travmalarının, korkularının ve suskunluklarının tek tek çözüşünü anlatıyor. Aşkın, sadece sarılmakla değil; anlamakla, yüzleşmekle ve beklemekle mümkün olduğunu ve bazen en gizli hayatların, bir çift gözle başladığını tanımlıyor.