"Doğru dedin onu, aynı yatağa giren iki yabancıdan başka bir şey değiliz biz."

Bazı insanlar hayatına konuşarak değil, adını söyleyerek girer. Esme için Adil tam da böyleydi: konservatuvarın taş duvarları arasında adını anons eden, sonra aylarca aklında yankılanan bir ses. Yeniden karşılaştıklarında onları birbirine bağlayan şey yalnızca müzik değildir; söylenemeyen arzular, yarım kalan ilişkiler ve yalan söylemeyen şarkılar da aralarındadır.

Bazen hayat, yanlış isimleri doğru adreslerde buluştururdu. Tıpkı Adil ve Esme'de olduğu gibi. Esme ailesi dışında herkese soğuk olan ve zekâsıyla, mantığıyla ayakta duran bir kadındı. Adil ise sorumlulukları erken yaşta sırtlamış, duygularını mesafeyle koruyan bir adamdı. İkisinin de planında bu buluşma yoktu. İkisinin de karşısında başka birini görmesi gerekiyordu. Ama kader, küçük yanlış denk getirmeleri severdi.

İnsan; zamanında evlenebilmek uğruna her şeyini feda ettiği, herkesi karşısına aldığı, yıllarca çabaladığı, her türlü zorluğa göğüs gerdiği insanla günü geldiğinde hiç evlenmemiş olmayı dileyebilir miydi... Esme Koçari dilemişti.

Esme, çocukluğunu annesinin hırsları ve sevgisizliği arasında kaybetmiş genç bir kadındır. Geçmişinin yaraları hâlâ tazeyken hayatına giren Adil, onun yıllardır ördüğü duvarları yavaş yavaş yıkmaya başlar. Bir doktor ve bir hasta olarak başlayan hikâyeleri, zamanla iki yaralı insanın birbirine tutunma mücadelesine dönüşür. Fakat bazı travmalar yalnızca sevilerek iyileşmez. Esme geçmişiyle, ailesiyle ve zihninin en karanlık köşeleriyle savaşırken; Adil onu hayatta tutabilmek için elinden gelen her şeyi yapar. Ancak aşk bazen insanı kurtarmaya yetmez. Çünkü bazı yaralar tenin altında değil, ruhun en derin yerindedir. İhanetlerin, sırların, saplantıların ve affedilemeyen geçmişlerin gölgesinde ilerleyen bu hikâye; sevmenin her zaman kurtarmak anlamına gelmediğini, bazen en büyük aşkların bile trajedilerle son bulabileceğini anlatıyor. Bir aşk hikâyesi. Bir hayatta kalma hikâyesi. Ve en çok da, kırık bir ruhun sessiz çığlığının hikâyesi.

Odasında elinde ok ve yayıyla oturan huysuz bir Tanrı ile karşılaşan Doktor Esme'nin hayatı bir gecede altüst olur. Karşısındaki bıkkın Eros'un ona reddedemeyeceği, sıra dışı bir teklifi vardır: 28 gün, 7 farklı paralel evren ve geçmişindeki 7 farklı erkekle evli olduğu 7 ayrı hayat! Her evrende dörder gün kalacak olan Esme, her seferinde bambaşka yaşlarda, mesleklerde ve tahmin bile edemeyeceği dertlerin içinde uyanacaktır. "Yaşansaydı nasıl olurdu?" dediği ihtimallerin içinde kendi gerçeğini ararken, her evrendeki Esme'nin saf acısını ve mutluluğunu kendi ruhunda hissedecektir. Peki ya hayatını cehenneme çeviren o en büyük yarasıyla, en çok merak ettiği o adamla evli olduğu evrene sıra geldiğinde, Esme kendi kalbine söz geçirebilecek midir?

+18 • Tek bölümlük hikayeler.

Sis, hiçbir şeyi yok edememişti. Yalnızca gerçeğin üzerine ince, sessiz bir örtü serip, gizlemişti. Bir zamanlar aynı ufka bakan iki çift göz, artık aynı gökyüzünde bambaşka yalnızlıklara dalıyordu. Çünkü bazen insan, sevdiğini kaybetmez... Sadece sis çöker aralarına; ne yol görünür, ne de birbirleri.

Adil ve Esme beraber İzmir'e kaçmayı başarmıştır ancak Adil, kızları Aleyna'yı tek başına büyütmek zorunda kalmıştır. Çünkü Esme doğumda oluşan bir komplikasyon yüzünden yirmi yıldır komadadır...

Hikayeyi dokuzuncu bölüme geri sarsak, konuşulmamış acılar, üzerinde durulmayan hisler nasıl anlatılırdı?