Ana karakterimiz arkadaşının ısrarıyla bir kampa gider fakat bazı şeyler ters gitmeye başlar. Tanımadığı insanlarla karşılaşırlar ve güvenilir bir yer olmadığını anlarlar. Diğer öğrencilere belli etmeden olayı çözmeye çalışırlar. Ayrıca karakterimiz bir çocukla tanışır. Asıl sorumuz şu 'Bu çocuk tanıdık mıydı?' Karakterimizin geçmişte başına pek çok olay gelmiştir. Bu olaylar karşısında neler yaşadığını anlatır. Hem aşk hem macera konusunu ele alan bir hikayedir... Umarım beğenirsinizz💕

Bazı anlar vardır yok olur sonrası ise cehennem olur öylece yanar sonra bizler için o acı çığlıkları başlar aynı şu karedenizin uçsuz bucaksız ölümlerini izlemek gibi. Şimdi fırtanasına katlandığım toprağımdan babamın bana cehennem değil orası cennet olacak dediği mardin'e gelmiştim ama hayatımda sokaklarını babamla sadece bir kere gezip gördüğüm şu Mardin'de adımlarımı atıyordum. Ama bilmiyordum ki hayat bana bir cehennemden gelen kötü birini bahşedeceğini Onu ilk gördüğümde sadece bana şunu söyeldi; "Sen ölmek için değil cennete gitmeden yanması gerek birisin zeylan". Demişti bense ona sadece.. Ölmeden cehennem yaşanıyor ama cennete giden yol sadece cehennemden geçmiyor nivan karahan oğlu. Demekle yetindim

"Kimse bir fahişenin kalbini merak etmezdi. Ama benim kalbim hâlâ atıyordu... kan revan içinde." Inès Suàrez, 21 yaşında. İtalya'da, hayatta kalmaktan başka hiçbir seçeneği olmayan bir İspanyol. Napoli'nin en karanlık yeraltı gece kulüplerinden birinde bedenini satarak yaşıyor. Ama o sadece bir fahişe değil. Çocukluğu elinden alınmış, hayalleri kirletilmiş bir hayalet gibi sürüklendiği hayatın içinde kayıp bir kadın. Kendi geçmişinin gölgesinde, onu kirleten adamlardan biri olan dayısının hâkimiyetinde nefes almaya çalışırken... bir gün, geçmişinden gelen bir isim her şeyi altüst eder: Michelangelo Romano. Inès, ilk kez bir adamın onun için atan kalbine tanıklık edecek. Michelangelo Romano, 32 yaşında. Uluslararası düzeyde tanınan, ancak hiçbir devletin resmen varlığını kabul etmediği bir silah tüccarı. İtalyan yeraltı dünyasında yalnızca gücüyle değil, zekâsı ve acımasızlığıyla da hükmeden bir adam. Adı fısıldandığında, Napoli susar. İkisi de cehennemle yoğrulmuş iki bedende geçmişin izlerini taşırken, Michelangelo ilk kez hissettiği duygulara sadık kalacak. Aşka. Inèz her seferinde geçmişinden kaçmaya çalışsa da artık bir umudu kalmamıştır. Kimseye, hiçbir şeye. Ama onları bir araya getiren şey tesadüf değil, kanla yazılmış bir kaderdir.

En son ne zaman görmüştüm onu? 3 yıl? ya da 4? ''Bu bizim son görüşmemiz olacak Neva.'' demişti Baran. Hayatımdan tamamen çıkıp giderken sadece bir cümle söylemekle yetinmişti. Altı kelime... Daha fazlasına gerek duymamıştı. Peki ya şimdi? Ne değişmişti? Beni ona hatırlatan neydi? Ansızın yanına çağırmasının bir sebebi olmalıydı. Sözünden döndürecek bir sebep...

"Ela..." dedi. Gözlerim gözlerini buldu. "Nasıl anlamadın?" diye sordu. "Neyi?" diye sordum. "Seni sevdiğimi." dedi. Tüm bedenimin kaskatı kesildiğini hissettim. "Hadi gözlerimdeki enkazı göremedin... Ama sana sarılmamdan da mı anlamadın?" Tüm benliğim bir şaşkınlığa esir oldu. "Ben kokunu duymadan gün geçirmezken, nasıl inandın seni sevmediğime?" Dilim tutuldu...

Güven, bazıları için sadece bir kelime. Leyla içinse bir savaş... Beş yaşında ailesini kaybeden Leyla, yıllar sonra kendini geçmişiyle yüzleştiği bir okulda bulur. Sessizliğiyle ördüğü duvarların arasına; çocukluğundan gelen tanıdık bir bakış, Çağrı... Ama güven kolay kurulmaz. Hele ki yıkılmışsa defalarca. Bir yanda geçmişin karanlığı, diğer yanda kalbinin derinliklerinde filizlenen hisler... Dostluk, ihanet, aşk ve sırlarla örülü bu hikâyede herkesin bir maskesi, Leyla'nınsa bir sınavı vardır. "Güvenemem"; kayıplarla yoğrulmuş bir kalbin, yeniden atma cesaretini bulma hikâyesi.