Romans #1 🩷 Romantizm #3 🩷 Romantik #4 🩷 Neydi gonca gülü açtıran? Bahar mı, bülbülün aşkı mı? Bülbülün aşkı olmasa gül açmaz mıydı? Ya baharın geldiğini nasıl anlardı? Gülnihan Karaca... Ne bahar görmüştü ne de ona aşık bir bülbül. Bedenini hapseden mührün etrafında pervaneydi ruhu. Her kadın kadar kadındı, ama kendi kadar olamamıştı. Argun Turayev... Çok bahar görmüştü ama hiç güle bakmamıştı. Kalbini hapseden hayatının etrafında aşka yer yoktu. Her erkek kadar erkekti, ama hiç bir güle ait olmamıştı.

Sara güzel ve zeki bir kız ailesini trafik kazasında kaybetmiş. Bir küçük kardeşi ali var. Üniversiteye yeni başladı. 20 yaşında. Küçüklüğünde beri dövüş sporları ile ilgileniyor. Kendisi bir boksör. Kardeşi hasta olduğu için acil paraya ihtiyacı var. Buyüzden okulunu dondurdu. Bir den fazla işte çalışmaya başladı daha hızlı para kazanmak için maaşı yüksek bir iş bulmaya çalışırken arkadaşının ona sunduğu dövüşerek para kazanma fikrini mantıklı buldu ve kabul eti fakat hayatı karanlığa bulandı... Mert Atasoy kendini sır gibi saklayan adam. Hayatını tamamen değiştirdi _Alıntı_❤️🔥 Bıçağı suratıma doğru savurduğun da, Bir adım geri çekildim. O ise hiç beklemeden bana yumruk attı Boştaki eliyle. geriye savrulmuştum bu yaptığıyla. Böyle böyle en az 2 saat harcamıştık. En sonunda beni yere serip bileklerimi başımın üstünde toplamıştı. Ona hamle yapıcaken, dedikleri ile durdum. "izleniyoruz." " ne? Kim izliyor?" " sol üst duvara bak, çamın arkasından yaşlı kurt bizi izliyor." Dediği yere baktığımda. Hakan Atasoyu ve arkasındaki korumaları gördüm. Benimle göz göze geldiğinde kafasını sanki bir şeyi onaylar gibi sallayıp, arkasını döndü ve gitti. O sırada odanın kapısı açıldı. Ve içeriye altında sadece siyah eşofman ile üstünde hiç bir şey olmayan, Yüzünde Yer yer çizik ve morarıklık olan, mert içeri girdi. eli kapının kolunda bize bakmaya başladı. Mahir kapıya hiç bakmamıştı. Bana bakmaya devam ediyordu, Bense merte bakıyordum

Dikkat!! +18 içerir Puslu gözleri tüm bedenimi tarıyor, aklından Bin bir türlü düşünceler geçiyor gibi düşünceli bir şekilde bakıyordu bana. "İçimde ki bu duygu beni bencilliğe itiyor. " Dedi. Gözlerimin içine bakarak. "Hiç olmadık şeyler geliyor aklıma" Derin bir nefes aldı. Belimdeki sıcak eli sırtıma doğru gitti. Ve beni kendisine çekti. Hızlanan nefesim kontrolsuz kalbim ile ona bakıyordum. "seni alıp böyle içime sokasım var" kendine inanmıyormuş gibi başını iki yana salladı. "Hangi ara bu kadar kontrolsüz oldum anlamıyorum. Ben hiç bu kadar kontrolsüz olmadım. " Eğilip Alnını alnıma yasladı. "Seni" diye fısıldadı "seni gelinim olarak istiyorum"dedi kendinden emin bir sesle. Benim için artık Zaman durdu . Sesler artık birer uğultuluydu. Annemin kaderini yaşamak üzereydim "Her anımı seninle yaşamak istiyorum" dedi. Bir ihtiyaç gibi... ##### O Alfa kurttu, ve artık bir eş seçimi yapmalıydı. eş seçme vakti geçip gidiyordu ve hala eşini bulamamıştı. taki kimliği belirsiz bir melez ile karşılaşana kadar. ve o seçimini yapmıştı o Alfa kurdun geliniydi artık....

mezarlık korkusu sadece sevdiğini kaybetmeyenler içindir..

"Tekrar söyle, Alvina." Yerimde rahatsızca kıpırdandım. Ağzımdan kaçırdığım için zaten pişmandım, tekrar edemezdim. Çok utanıyordum. "Ben... Bir şey demedim," dedim. Yiğit ısrarla üzerime geldi. "Söyledin, sen az önce bana çok özel bir şey söyledin, küçük kız." Onlar için sessizce bir kitap açıldı. Sayfaları rüzgârla savruldu, savruldu, savruldu. Her kelimesi kalemsiz yazılmış, sessiz satırların bulunduğu numarası on sekiz olan sayfa sessizce yerinden söküldü. Uçtu, uçtu, uçtu. Sonunda, damına kadar kırık dökük bir evin, kapısına sessizce paspas gibi serildi. Sessizliğin Pençesinde yaşayanların aşkı, hiçbir aşka benzemez. Bazen bir aslanın pençesindeymiş gibi saldırgan, bazen bir serçenin pençesindeymiş gibi naif... Her aşkın bir sesi varsa, onlarınki sessizlik üzerine kurulmuştu. Kelimler, birbirini sessizce anlayan insanlar için gereksiz bir ayrıntıdan ibaretti. Bu tablodan, harfler ve sesler silindi. YİĞİT ÖMER YALÇINKAYA & ALVİNA GÜNAY ? İlk yayınlanma tarihi | 12.Kasım.17 Saat | 21:23 Yazan | ELİSYA ROYAL

Bileğindeki yeşil halkalı adam, benim yaşlarımda olmalıydı etrafı dikkatlice izliyor ve kendi kendine bir şeyler fısıldıyordu. Adamdan yaklaşık 9-10 metre uzaklık da olduğum için sesini duyamıyordum ama yeşil halkası o kadar dikkat çekiyordu ki görülmemesi imkansız dı. Başka kimsenin dikkatini çekmiyordu bu kadar parlak iken nasıl da göz ucuyla bile olsa bakmazlar fazla umursamazlar. Buraya baktı bana baktı yine ağzı ile birşeyler geveledi. İnsanların ağızlarını okumak marifet ise bunda on numarayım. "O burada" diyip onunkiyle aynı hizadaki bileğime baktı...

Sadece yolda yürüyordum. Bu kadardı. Mezarlığın karşısından geçiyordum. sonra ansızın durdum. mezarlığa doğru döndüm. Neden bilmem içeriye girmek istedim. hislerimi tanımadığım, beni yargılamadan dinliyecek tek kişi varsa o da bu mezarlardan biridir diye düşündüm. Kapıdan içeriye girdiğim de şöyle bir etrafa baktım. Dikkatimi ilk çeken şey mezarlığın en köşesinde olan etrafında başka mezar olmayan bir mezardı. tekti. Herkese uzaktı. Benim gibi. Yanına gittim. Önce dua mı okudum, sonra içimi dökmeye başladım. Sonra baktım her gün burdayım. bir şey vardı bu mezarda, beni kendine çekiyordu. neydi bu anlamıyorum. Bir ölüye aşık olamazdım dimi? imkansız. Belkide olmuşumdur bilmiyorum. Ne bu anlamıyorum. Bir gün gene mezarlığa geldiğimde tuhaf bir rüya gördüm o rüyayı gördüğüm gün Herşeyin başladığı gündü. Çoğu kişinin kıyameti olduğu gün benim mucizem gerçekleşti.....

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

Sevmek yok derken öpüştük... Sevmek yok derken seviştik... Sevmek yok derken yandık... Ama en çokta sevmek yok derken sevdik... ÇAKIR ALİ SOYKIRAN ~ ASİ ÇİSEM TAŞKIN 01:11:2021

+18 içerir! "kafanı kaldır ve gözlerimin içine bak." emir veren sert sesiyle konuştu. ürkek bakışlarımı ona ittim. "kural bir, kağan Martin utangaç insanları sevmez." yüzüne tehlikeli bir gülüş sergiledi. "sen artık itaatkar kölemsin." *** Züleyha tek başına yaşıyan bir genç kızdır. Maddi durumu iyi olmadığı için arkadaşlarıyla garip bir iddiaya girer. sadist birinin yanında bir ay boyunca kalmak zorundadır. karşısına Kağan Martin gibi tehlikeli bir adam çıkar. Bu işin sonunda arkadaşlarından yüklü miktarda para alacaktı. Bunun için acı çekmeye razıydı ama işler hiç istediği gibi gitmedi. Ölmek isteyen bir kadın ve onu öldürecek bir adam, herkes ilk önce böyle düşündü ama asıl mesele öyle değildi. Adam bu kadına bakarken kendini görüyordu.