1950'li yılların Diyarbakır'ında, anne ve babasını korkunç bir yangında kaybeden Delal, kendisini zalim yengesi ve dayısının evinde bulur. Sevgi yerine aşağılanmanın, şefkat yerine korkunun hüküm sürdüğü bu evde, her yeni gün Delal için ayrı bir sınava dönüşür. Üstelik yengesinin iki oğlunun onu rahatsız eden davranışları, evi onun için daha da güvensiz bir yere çevirir.

Yüksek dağların kızı Heja kan davasını durdurmak için Kürt beyinin ortanca oğlu Civan'a gelin oldu. Baba ocağında gülmeyen kaderi koca evinde onunla oyunlar oynadı.

Baran, annesinin isteğiyle hiç tanımadığı bir kızla evlenip ertesi sabah göreve giden bir asker. Ayperi ise dağın başındaki eski bir evde, kimsesizliğe alışmış genç bir kız. Birbirlerini neredeyse hiç tanımadan aynı hayatın içine bırakılıyorlar. Üç yıl boyunca Baran geri dönmüyor. Ayperi bekliyor. Mektuplar yazıyor. Ama hiçbirine cevap gelmiyor. Bu, sevmeden yapılan bir evliliğin zamanla yaraya, yaradan da bambaşka bir şeye dönüşmesinin hikâyesi. Sessiz bir adamla kalbi incinmiş bir kızın, geç kalmış duyguların ve kaçamayacakları kaderin hikâyesi. (Hikaye Karadeniz'de geçmektedir.)

"Madem nikahına alacaksın beni, neden böyle bir leke sürdün ailemin üzerine? Cevap ver, neden yaptın bunu, neydi bana karşı kurduğun tuzak?" Duraksadı, ardından biraz eğilip gözlerime baktı öfkesini saklama gereksinimi duymadan. "Senin abinin benim bacıma yaptığı şeyi yaptım ben! Ancak seni zorlamadım, sen girdin koynuma. Ama o ibne abin, o puşt tecavüzde bulundu kardeşime! Şimdi onun acısını çekeceksiniz, tüm aile çekeceksiniz! Ailen ömür boyu bu utancı yaşarken, sen de bir ömür benim tutsağım olarak ödeyeceksin bu olanların bedelini!" Abim? Tecavüz? Yanlış anlaşılma vardı, bariz bir şekilde belliydi bu, ama o bunu bilmeden hayatımı mahvetmişti. Gözümde bitiyordu aşkı, zalim bir adam vardı karşımda zira. Ona aşkla bakmıştım, ama o benden bilmediğim bir intikam almıştı. "Sen ne diyorsun, nasıl abime iftira atarsın? Defol buradan yalancı pislik, herşeyin yalanmış senin! Git, yoksa töreler verir cezanı senin!" Verecekti zira, çünkü ben istesem bile bir Ağa'nın ailesinden hiç kimseye göz koyulmazdı. Biliyordu o da, bunu bilerek girmiştik bu yola, ama benimle beraber kendisini de yakmıştı artık. "Töre verecek cezayı, evet! Ama ceza abine ve de iki küçük yeğenine karşılık verilecek! Yeğenlerini bile sağ koydurmam senin, küçük yaşta öldürürüm onları! Bu koca konakta bomboş kalır, bir varis bile kalmaz! Ama sen bunu kurtarırsın Şahbanu, kölem olarak aileni kurtar! Seni bir bedel olarak alacağım, kardeşimin namusunun bedelini ödeyeceksin!"

Arkamda bir hışırtı duyunca hemen korkup geriye dönüp bakmıştım. Korku kaplamıştı tüm vücudumu, etrafımdaki zifiri karanlıkta bir şeyler görememiştim, bedenim hem soğuktan, hemde korkudan titremeye başlamıştı. "Biri mi var?" diye sordum aynı bedenim gibi titreyen sesimle. Bir kaç saniye geçti, tam yine ağzımı açacakken biri belirdi karşımda. Karanlık olduğu için yüzünü göremiyordum, sadece silueti vardı karşımda. Korktum, gece vakti mezarlıkta tek başıma ve şuan karşımda hiç tanımadığım biri vardı.

⚠️ +18 | "Hadi Zühre, gireyim içine. Taşaklarım patlayacak artık" önüme diz çöküp sızlanıyordu. "Hayır" dedim. Sesim kısık ama bir bıçak gibi keskindi. Dönem kurgusu.

"Asalet, boyun eğmek değil; boynuna geçirilen ilmeği bizzat ipekten dokumaktır." Fırat'ın hırçın suları, Arslanoğlu Konağı'nın duvarlarına vuran her dalgada bir ah gizlerdi. Töre, bu topraklarda yazılı bir kanundan öte solunan zehirli bir havaydı. Cihanşah Arslanoğlu, avucunda tuttuğu kor ateşi "adalet" sanırken; kader, ona en büyük ihaneti kendi kalbiyle hazırlıyordu. Bir yanda çocukluğu çalınmış, ruhu bir mühür gibi töreye basılmış asil bir kadın: Gülce. Diğer yanda, merhametini çöle gömüp kibrini zırh yapmış bir hükümdar: Cihanşah. Bu, evlilik iki bedenin birleşmesi değil; iki felaketin çarpışmasıydı. Gözyaşının kanla yıkandığı, sevdanın ancak ölümle kutsandığı bu topraklarda; aşk bir kurtuluş değil, en görkemli mahkumiyettir. Güneş doğmayı unuttuğunda sadece kendi küllerinden doğanlar hayatta kalacaktır. Ama unutmayın; küllerin aslı da ateştir.

Lübnan'ın karanlık sularında yer alan Roşan Malîk bir ihanetin avı olduğunda tutuklu kalan elleri, intikamını alamamıştı bile. Yaptım ile yapmak istemedim feryatları o kadar çoğalmıştı ki, insan kime hak vereceğine şaşırmıştı. İmkansız bir aşk, başka topraklarda yaşayan iki insanı meftun ettiğinde yaktıkları insanlarıda gerilerinde bırakmak zorunda kalmıştı. Ölüm, durdurağı olmayan bir savaşın çağrısıydı. Berdel; bazı insanların yaptıkları günahın bedelini, başkalarına acımasızca ödettirmeleriydi... Yanan iki gönül, ardında büyük bir yangın bırakmıştı. ... Kitap: argo kelimeler ve şiddet teması barındırmaktadır! Kuma teması yoktur! Cinsellik, ağır bir yazım dili ile verilmemiştir.

Mardin'in taş sokaklarında, yıllardır süren iki düşmanlık gölgesini korumaktadır: Koçerler ve Sînorlar. Bu iki aile için sevgi bir seçenek değildir; kurallar, kan ve suskunluk vardır. Şilan Koçer, kendi hayatının bile kararını veremeden büyümüş bir kızdır. Onun için gelecek; çizilmiş, yazılmış ve çoktan başkaları tarafından seçilmiştir. Bir gün, hiç istemediği bir gerçeğin içine sürüklenir: berdel. Karşısına çıkan isim ise düşman tarafın gölgesidir. Mirzan Sînor. Soğuk, sert, korkulan ve adı söylendiğinde bile sessizlik yaratan bir adam... Ama asıl tehlike, onun düşman olması değil; Şilan'ın hayatına dokunmaya başlamasıdır. Bir ev, iki düşman, zorla bağlanmış iki kader... Ne sevgiyle başlayan bir hikâyedir bu, ne de kolay bir nefretle biten. Sadece mecbur bırakılmış iki hayatın, birbirine çarpmasıdır. Ve bazen kader... en çok zorlandığında başlar.

DÖNEM KURGUSU 🍃 +18 Sencer, 30 yaşına gelmiş, sertliğiyle dağları titretmiş, acımasızlığıyla Karapınar'ın kanunu olmuş bir adamdı. Karşı çıkılması imkansız, bakışıyla insanı taşa çeviren o mizaç, artık bir yuva kurmalıydı. Gül Hanım, pazarda Ceylan'ı gördüğü o günden beri uyuyamıyordu. O kızı gördüğünde, "Tam bu konağa layık, Sencer'in o buzul kalbini ancak bu narin ama alımlı kız eritir," demişti kendi kendine. Gül Hanım, yanındaki hizmetliye fısıldadı: "Haber saldın mı Ömer'in evine? Yarın ikindi vakti kızı görmeye gideceğiz, hazırlansınlar." "Saldım hanımım, muhtar bizzat iletti." Gül Hanım'ın yüzünde sinsi ama memnun bir gülümseme belirdi. Sencer Bey'in henüz hiçbir şeyden haberi yoktu ama bu konak yakında ya bir düğün evine ya da bir yangın yerine dönecekti