Ahde Vefa: Verdiği sözde durma ••• Yalnız, her zaman çevresinden kötü ithamlar duyan, gittiği her yerde kendini sığıntı hisseden... Buna rağmen annesinin babasının öğrettiği gibi dimdik, yıkılmaz olan Hafsa'ydı o. Yetimhanede büyümenin verdiği burukluk, amcası ile yengesinin ettiği hakaretleri, şiddetleri ve en sonunda kendi keyifleri için yaptığı iş sözleşmesi Hafsa'yı daha çok yaraladı. Hafsa adına yapılmış olan iş sözleşmesi gereği evlendiği adamla mutlu mu olacak? Yoksa gittiği yerde sığıntı mı olacak? ••• Yayınlanma tarihi: 30 Mayıs 2021

Gerçek ailem kitabı. ''Katranı kaynatsan olur mu şeker, cinsine tükürdüğüm cinsine çeker.'' ... "Kendi içinde kabullendiğini biliyorum. Sen de bildiğin sürece bana 'abi' demesen de olur ufaklığım. Ben seni yine her zaman çok seveceğim ve ömrüm yettiğince koruyacağım." ... Küfür argo bulunur. Klişeler olur mu bilmiyorum ama elimden geldiğince olmayacak. Unutma sen yoksan bir kişi eksiğiz :) ♥️

Az önce Eylül'ün tuttuğu boşta kalan elini yeşil kalın askeri kemerinin üzerine koyup lafa girdi. " Gel ben sana espriyi göstereyim."dedi. Elini kemerinin üzerinden çekip göğsünün üzerinde yazan yazıyı işaret etti. " Bak bakalım burada ne yazıyor?"dedi sesindeki alaycı tınıyla. " Arslan."dedi karşısındaki adam kısık çıkan sesiyle. Ardından Eylül'ün yaka kartını gösterdi Toprak parmak ucuyla. "Peki burada ne yazıyor." "Eylül Arslan." "Aynen öyle." dedi Toprak başını aşağı yukarı sallayarak. Ardından elini kaldırıp yüzüğünü gösterdi. " Bu."dedi sorgulayan sesiyle. " Yüzük." Eylül'ün elini tutup kaldırdı. " Bu."dedi tekrar. Aynı cevabı aldığında ellerini indirip birbirine kenetledi. Ve tekrar kaldırıp herkesin gözüne sokarcasına konuştu. " Birleştir bakalım ne çıkacak ortaya."dedi. Ardından masaya göz gezdirip karşısındaki adama dikti bakışlarını. Birkaç saniye cevap vermesini bekleyip adamın omzundaki elini sıktı. " Evlisiniz."dedi adam fısıltıdan farksız sesiyle. " Doğru cevap." dedi Toprak alayla. Adamın omzundaki elini çekip yüzünü Eylül'e çevirdi. Birkaç saniyeliğine yumuşayan bakışlarını tekrar buza çevirip masaya döndü. Birbirlerine kenetlenmiş ellerini gösterip: " Duyduğunuz gibi biz evliyiz. Daha öncesinde bilmiyordunuz çünkü bilmenize gerek yoktu. Şimdi öğrendiğinize göre herkese afiyet olsun." dedi. Masadan yükselen hayret nidalarını umursamazken masadaki yerine ilerledi. Eylül'ün elini bırakmadan yanındaki sandalyeyi çekip:" Geç güzelim." dedi. Yanlarındaki birkaç kişi duydukları ile küçük çaplı bir şok yaşarken onların gözü sadece birbirleri üzerinde idi.

"İzliyoruz " derken sesinde garip bir dalgınlık oluşmuştu. Dudaklarıma bir gülümseme yerleştirirken kemerimi çıkardım ve son kez ona baktım. "Gidiyorum" derken direksiyonda ki elini kaldırıp yüzüme koydu ve sabah evden çıkmadan önce yenilediğim bandajın üzerinde gezdirdi parmaklarını, gözleri yaramdan ayrılıp da tekrar gözlerimi bulduğun da şok olmuş gibi ona bakıyordum. "Yaralanma olur mu? " dediğinde ne diyeceğimi bilemedim. Sadece ona bakıyordum. Güzel yüzü tam karşımdayken ve bana böyle bir cümle kurarken ne diyebilirdim ki? Ne demeliydim? Kendimi toparlamaya çalışırken onun benden uzaklaşan eline kısa bir bakış atıp gülümsemeye çalıştım ve derin bir nefes alırken yüzümü ondan biraz geriye çektim. Elimi kaldırıp bir asker selamı yaparken, "Emredersiniz Yüzbaşım "dedim gülümseyerek ve hemen ardından bir şey söylemesini beklemeden arabadan indim. Son gördüğüm şey ise dudaklarına yayılan gülümsemesiydi. .....

"Çok mu seviyorsun?" diye sordu Arslan dayanamayarak. Ahsen ise usulca salladı kafasını. "Tamam, gel o zaman." Elini bırakıp Ahsenin korkuyla yere bıraktığı bisiklete yöneldi. Bisikleti kaldırdığında aklından geçenden emin olamadı. Bu bisiklet ikisini de kaldırır mıydı bilemiyordu. Fakat denemeden bilemezdi. "Arslan abi?" diye sordu küçük kız şaşkınlıkla. Arslan yakışıklı yüzüyle Ahsene baktıktan sonra önündeki kısma vurdu iki kere. "Bisiklet bisiklet demiyor muydun? Atla hadi!" Arslan Ahsenin kıpırdamadan durduğu yerde kendisine bakarken ki yüz ifadesine gülmeden edemedi. Ardından hemen konuştu. "Hadi mâhpare..." tehdit edercesine devam etti. "Beklemem bak!" Yeşil gözleri hemen açıldıktan sonra vakit kaybetmeden daha doğrusu Arslan abisi fikrini değiştirmeden hareketlendi küçük kız. Arslanın da yardımı ile oturdu önüne. "Mahpare mi?" dedi tam olarak telaffuz bile edemezken. "Hoşuna gitmedi mi?" diye sordu Arslan henüz hareket etmeden. Buna karşılık kafasını salladı hızla Ahsen. "Ne demek ki?" "Ay parçası..." dedi gözleri küçük kızın yeşillerine birkaç saniye takılırken. Ardından hemen toparladı kendisini. "Şimdi?" dedi sorunun cevabını yeniden almak ister gibi. "Şimdi hoşuna gitti mi?" Kocaman gülümsedi Ahsen. Saçlarından yayılan kokunun farkında olmadan bir kez daha salladı kafasını. "Hı hı.." ardından o da yeşillerini kahveleriyle buluşturdu. "Çok güzel." © Tüm Hakları Saklıdır kopyalanamaz, alıntı yapılamaz, başka yerlerde kullanılamaz. Mâhpare adıyla yazılmış wattpad üzerindeki ilk hikayedir.

"Gidicez Mardin'e duydun mu beni tatlım. Gidicez Mardin'e ablam bunu istedi senden. Bakarsın istemezsen seni alır gelirim buraya. Beraber yaşamaya deva-" Alayla döndüm ona " Beraber yaşamaya devam ederiz ( kahkaha attım) öyle mi? Sen kimi kandırıyorsun. Baban izin verir mi benimle yaşamana beni yanına almana hah ben artık küçük bir çocuk değilim. Görüyorum herşeyi. " dedim. Bana üzgün gözlerle baktı. "Annemin benden vasiyeti Mardin'e gitmemse giderim ama sende geleceksin. Tek başıma gidemem. Ben o kadar güçlü değilim." elimdeki Alparslan Arslanoğlu yazan mektuba baktım "Ben güçlü değilim onunla karşı karşıya gelecek kadar güçlü değilim." dedim sol gözümden akan gözyaşımla.

Tuhaf bir tanışma .. komik bir aşk hikayesi... " sakın bakma ece " " o kadar yakışıklı değil ! " " sakın bakma! " " bakma ece " Karşından gelen yakışıklıya bakmamak için kendimi telkinliyip duruyordum. Ama kalbimle beynimin girdiği savaşta ne yazık ki kalbim galip gelmişti. Saçmalamayın tabi ki de ilk görüşte aşk felan değildir. Yani umarım. Gözlerim iyice onu süzerken o an çok önemli bir detayı fark ettim. Tam olarak yan binada camdan sarkarak beni gözleyen dedikoducu teyzeler. Yaşadığım kısa şoktan sonra üzülerek gözlerimi yakışıklıdan çekip kaldırım taşlarına sabitledim. Ve hiç beklemediğim bir şey oldu. Önce kafama batan dikenleri hissedim, ardındanda şokla ve acıyla attığım çığlık. Yan taraftan sarkan dikenli çalıya kafa atmıştı. Tam yan tarafta ki yakışıklıda çığlığımı duymuş ve trajikomik halimi görüp yanıma gelmişti. ve ben o gün o çalı sayesinde hayatımın aşkını bulmuştum. **************************************** Acele ile koridorda koşuyordum amfiyi bulup içeri girdim çok geç kalmıştım hocaya baktım görünmüyordu. " Hocam" sınıfın ortalarından bir ses geldi. " Buyrun " sesin geldiği yöne baktım ve verdiğim tepki " Çalı ? hocam? " oldu .... ******* Sevgili 5# Komedi 1# Aile 1# Gençkızedebiyatı 15# Aşk 1# Romantikkomedi 5#

Okulun "playboyu" ve okulun tek kapalı kızı. Lise de başlayıp hayatlarının bir çok yerinde yollarının kesiştiği bu ikilinin yaşadığı maceraları ele alan bir kurgu. Kapalı olduğu için zorluk çeken kız. Kızın ailesine tamamem zıt görüşe sahip bir ailede büyüyen bir erkek. Düşününce zıt karakterlerin bir araya gelmesi zor değil mi? Zor ama İmkansız değil... Başlangıç:20.05.2023 Bitiş:21.06.2023

Hikayeyi güncellemeyi unutmayın

Bir depremle dağılan bir hayat, yıllar sonra beklenmedik bir görevle geçmişine kavuşur. Mehir, çocukken ailesini kaybetmiş, kim olduğunu, nereye ait olduğunu bilmeden büyümüş bir kadın askerdir. Acıları içinde saklayarak güçlü kalmayı öğrenmiştir. Yolları, çocukluklarında bir zamanlar kesişmiş ama birbirlerinden kopmuş bir başka askerle, Alparslan'la yeniden kesişir. Sessizliğiyle Mehir'in kalbine dokunan bu adam, sadece geçmişin değil, geleceğin de anahtarı olur. Görev bilinciyle başlayan yolculuk, Mehir'i ailesine, kaybettiklerine ve hiç beklemediği bir aşka götürür. Hicran, vatan uğruna verilen mücadelelerin, kayıplarla yoğrulmuş geçmişlerin ve en önemlisi, yeniden doğan bir sevdanın hikayesi. İlk yayım tarihi : 23.04.2023