Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

Yeni yıla geçişi heyecanla kutlayan insanlar bileklerinde belirecek olan işareti sabırsızlıkla beklemektedirler. Çünkü bu işaret ruh eşlerinin gözünün renkli kısmının ta kendisidir. Çoğu kişi için bu ruh eşlerini bulma konusunda fazla yardımcı olmaz, popülasyonun yarısından fazlası kahverengi gözlü nasıl olsa. Leya ise parlak, eşsiz yeşil gözlere sahip. Tek sorun ruh eşi olduğuna yüzde yüz emin olduğu sevgilisinin bileğindeki renk kendi gözüyle uyuşmuyor. Kaderim o değilse kim?

24 Krallıktan gelen genç prens ve prensesler için kurulmuş bir Kraliyet Okulu. Ancak acımasız bir suikastçı kendini soyluları teker teker öldürmeye adamıştır. Kaçış yok. Teslim olmak yok. Oyuna hazır mısınız?

Leya zengin ve popüler bir kızdır.Sinif arkadaşı Çağan orta aileden biri ve çok zeki.Leya Çağani arkadaş olarak görüyor ama Çağan tam tersine ona sımsıkı aşık. Popüler kiz ve zeki çocuk aşkı❤️‍🩹 İnshAlloh beğenirsiniz😉😁 İyi okumalar 🥰

.

Bir melodi gibi sakindi soğuktu herkese soğuk hiç yüzü gülmezmiydi bir insanın sadece tek bir anda o gitarı alırken yüzündeki tebessüm o kadar nadir o kadar enderdiki bir nota kadar narin insanı büyüleyen bir güzelliği vardı peki ne vardı bu mutsuz arkasında neler görmüştü ne yapmıştı.

En son okuduğu kitaptaki favori karakteri olarak güne gözlerini açmak, Çağan'ın alışmış olduğu sabahlara pek benzemiyordu.

Leya Kırşan ve Çağan Efe Ak birbirlerinden nefret eden iki şarkıcıydı.

Kendimi yok olmanın eşiğinde bir yaratık gibi hissediyordum; uyuşuk dünyanın tam ortasında felaketin mahkumu olmuş bir yaratık. İçimde yer edinmiş korkularla ayağa kalkıp öfkeli birkaç adım attım. "Hayır!" diye haykırdım yumruklarımı sıkarak. "Bunun bir sonu olmalı!" Knut Hamsun, Açlık