O kurtların göğsünde ateş vardır. Dağları aşıp ovaya iner, geceleri gündüze çevirirler. İşte böylece, yolunu o ateşten bulan bir ekip. Beyinleri vatanın toprağıyla yıkanmış, alaycı bir ekip... (İsyankarlar Komandosu) -Amacınız nedir, asker? -İsyan, komutanım. -Aferin, asker...

"Pençelerini çıkarmış bir Tilki. Aslanın karşısında ne kadar şansı olduğunu düşünüyor?" "Bir yerlerde birisi tam da senin verebileceklerini arıyor." ** "Çektiğim korkunç acı, yaşamdan geliyor. Benim erişebileceğim hiçbir durum yok. Kesin olan şu ki ben, uzun zamandır ölüyüm, çoktan intihar etmişim. İntihar ettirildim, demek istiyorum. Ölüme açlık duymuyorum, varlık olmaya açlık duyuyorum." "Antonin Artaud." Dedi kız ona bakarak. Yeşil gözler hayret karışımı bir ifadeyle ona döndü. ** İçine kapanık sadece müzikle ilgilenen bir kız, yeteneğini herkesten gizleyen soğuk ters bir erkek. Yeteneğin olduğu tarafta tehlike var.Tehlike çanları ikisi için de çalıyor. İkisi de kurban İkisi de müziğe sığınıyor. Bir harfin değiştirdiği adlara sahipler. Birbirlerinden oldukça uzak, uzak oldukları kadar yakınlar. ~ Bir kurbanın yoldaşı o kurbandan daha çok acı çeker. Friedrich Nietzsche

Nil'den Senelerim vardı. Herkes gibi bu fani dünyada geçirdiğim saatlerim ve günlerim, haftalarım ve aylarım, yıllarım ve ömrüm vardı fakat benim geçirdiğim bu zaman diğer insanlardan farklı ilerleyen bir kısır döngüydü. Çoğunlukla içinde kaybolduğum dipsiz bir kuyuyu andıran hayatım asla değişmiyor ve sanki kalan ömrümün fragmanını bana izletiyordu. Hastalıklı bir bünyeye sahip olmak benim suçum değildi fakat yaşadığım bu katlanılmaz hayat benim eserimdi. Ve ben de bu eserin yaralı sanatçısıydım. Evran'dan Senelerim vardı. Herkes gibi bu fani dünyada geçirdiğim saatlerim ve günlerim, haftalarım ve aylarım, yıllarım ve ömrüm vardı fakat benim geçirdiğim bu zaman diğer insanlardan farklı ilerleyen bir kısır döngüydü. Çoğunlukla içinde kaybolduğum dipsiz bir okyanusu andıran hayatım asla değişmiyor ve sanki kalan ömrümün fragmanını bana izletiyordu. Kendi sesime, kendi şarkıma sahip olamamak benim suçum değildi fakat yaşadığım bu katlanılmaz sesler benim eserimdi. Ve ben de bu seslerin sağır olmak isteyen yaralı müzisyeniydim.

Bir ölüm , kaç kişinin hayattına mal olur? Aynı evin içinde büyüyen üç çocuktan geriye iki kişi kalır. Biri ikizini kaybederek yarım kalır. Diğeri ise bu hayatta ilk güvendiği kişiyi kaybeder. Güven ve yarım kalma hissini ayakta tutan kişi abileriydi.Umut ölmüştü... Gidişiyle renkler kaybolmuştu. Sesler, şarkılar onun ölümüyle yok olmaya mahkum edilmişti. Kan kırmızısına boyanmış hayatlar... Geçmişin tozlu sayfalarına karışan bir çocukluk. Yıllar sonra abisinin yarım kalan hayalini gerçekleştirmek için kendi hayallerinden vazgeçerek savaş pilotu olan bir kadın.Hayat onu hiç beklemediği bir yere savurur. Abisinin katili olan kişilerin arasına... Çocukluğunu yaşamayan bütün çocuklara...

Maral Atmaca'nın Yaralasar serisinin 4. kitabıdır. Fotoğraflarla sizlere nasılsa öyle aktaracağım. İyi okumlarr...

İmkansız aşk var mıydı? Gönül Erbatur kesinlikle var olduğunu düşünüyordu. Çünkü yıllardır sevdiği adam Ozan Özsoy artık yakışıklılığı ile ünlenmiş, yıldızı parlayan bir oyuncuydu. Onun gibi birinin Gönül'ü görmesi imkansızdı. Genç adamın ailesi onu aileye gelin olarak seçene kadar umutsuzlukla boğulmuş biriydi. O günden sonra ikisinin hayatı da bambaşka olacaktı. (Tamamlandı) ©Tüm Hakları Saklıdır.

-Mardinin ve doğunun en gaddar,sinirli ağası ve mafya babası BORAN KARAN. -Küçük yaşta annesi ve babası tarafından terkedilen,yıllarca eziyet gören AVŞİN LARA GÜNEŞ. -Küçüktüm annem ve babam tarafından terkedildim. Sevgisizlikle büyüdüm,Hep dövüldüm aşağalandım.Nereden bile bilirdim beni birinin bana delicesine aşık olacağını. -Bunca zaman hep işime adamıştım kendimi,Hayatla bağım olmamıştı fazla,evlendim gene aynıydım oğulları nefesim olmuştu,dünyama giren kız ise hayatım... Bu kitap tamamen kurgudur

"Senin ailen benim, kim ne derse desin. Sana anne de olurum, baba da." . . . .

Ne gözünü alabildiğin ne de cesaret edebildiğin kişiyim ve bilmemi isterim. O kız zoru başardı ve senden vazgeçti kahve gözlerine yabancı olduğum yere uzağım artık.. Sıkı sıkı sarıldı artık dayanamayan buz kesilmiş bedenime "Sayra ne olursun bırakma bizi"sesim çıkamadı, ellerimi oynatamadım, ona sıkı sıkı sarılamadım. o sıra minik bebeğimizin sesi yükseldi. Sanki biliyordu annesinin son nefeslerini aldığını bu yüzden bağıra bağıra ağlıyordu. "Uyan güzelim ne olursun uyan" dedi kulağıma doğru. Onu benden çekmeye çalışan hemşirelere ,doktorlara rağmen sıkı sıkı sarıldı bırakmadı bedenimi "sayram bu acıyı yaşatma bizi" dedi titriyen sesiyle. onları bırakmaktan korkarcasına son nefesimi verdim. Ellerim yana düştüğünde artık çocuğum babasına emanetti... Her bölüm 4 gün içinde gelmektedir <3

İleride ki bölümden kesit: "Ali beni sevmekten vazgeçeme olur mu?" "Ben seni hep çok sevdim."Bahar nefes alamıyordu. öleceğini hissetmiş gibi son kez gözlerini kapatmadan Ali'ye baktı. Çok zorlanıyordu konuşurken her nefes alışında ciğerine batıyordu kemikleri. Bahar gözlerini Ali'ye odakladı. Ali sadece baharın üstündeki koyu kırmızı kana odaklanmıştı. Baharın yüzünde ilkbaharı anımsatan gülümseme oluşmuştu. O hep Aliye böyle gülümserdi. Baharın gözleri kapanırken Ali kendine gelerek baharı uyanık tutmaya çalıştı. Ali" Baharım yapma çiçeğim, bana bunu yapma dayanamam, ne olur beni sensiz bırakma. Bak ben burdayım sana bir şey olmasına izin vermeyeceğim dayan ne olursun." Bahar" seni çok seviyorum Ali'm." bahar gözlerini yummuştu. Ali "BAHAAAAARR" "Hayır hayır sana bir şey olmadı, hayır bak bana aç gözlerini, iyi olacaksın sen. Daha seninle evleneceğiz. Baharım uyan hadi ne olur bırakma beni." Kadın gitti adam bitti...