"පො..රොන්දු වෙන්..න කො..ච්..චර කා....ලයක් ගි..ය..ත් මා..වම හොයා..ගෙන එ..නවා කිය..ලා කැහ්.. ක්..හැක්" "පොරොන්..දු වෙ..න..වා ක්..හැක්.. මේ ආ..ත්මේ බැ..රි.. වුන..ත් ලබන හැ..ම ආත්මය..ක..ම කාටත් කලි..න් ක්..හැ..ක් මගේ..ම ක..රගන්..නවා කි..යලා" දුක් කඳුළු ගංඟාවකින් කෙළවර වූ එකට බැඳුනු හිත් දෙකක කතාවකට සතුටුදායක අවසානයක් දෙනු පිණිස යළි ගමන් ඇරඹු ආදරය නම් වූ අකුරු හතරක් තුළ කැටි වූ දෙසිතක කතාවක්.... නොවෙනස්වූ වූ ආදරයක් සමඟ පැමිණි භව දෙකක්.....✨🤍

> අභිත් කියන්නේ නීති රීති අකුරටම රකින, හැඟීම් පාලනය කරගන්න දන්න "Perfect" ශිෂ්‍ය නායකයා. සෙහස් කියන්නේ ඒ නීති කඩන්නම ඉපදුණු, හිනාවෙන් ලෝකය දකින දඟකාරයා. > එකිනෙකට වෙනස් අන්ත දෙකක් වුණත්, ඉරණම ඔවුන්ව එකම පන්තියක, එකම බංකුවක නතර කරනවා. අහම්බෙන් සිදුවන ස්පර්ශයන්, හුවමාරු වන බැල්මවල් මැද ඔවුන් දෙදෙනාම නොදන්නා රහසක් මෝදු වෙමින් තිබුණා. > ඒත් සෙහස්ගේ ඒ දීප්තිමත් හිනාව පිටුපස අඳුරු සෙවනැල්ලක් හැංගිලා තියෙනවා කියලා අභිත් දැන සිටියේ නැහැ. පාසල් කොරිඩෝවේ ඇහෙන බර අඩි සද්දත් එක්ක සෙහස් වෙව්ලද්දී, අභිත්ට තීරණය කරන්න සිද්ධ වෙනවා... තමන් පණ වගේ රකින නීති පොතද, නැත්නම් සෙහස්ගේ වෙව්ලන දෑත්ද වඩා වැදගත් කියලා. > "නීතියට පිටින් යන එක වැරදියි තමයි... ඒත් ඒ නීතිය ඔයාව මගෙන් ඈත් කරනවා නම්, මම දහස් වතාවක් ඒ නීතිය කඩන්න සූදානම්."

අම්මා මාව බන්දවන්න හරි කලබලේ අනේ බං ...... මට බදින්න බෑ දැන් තාම 27නේ බං.......තාම 27 නේ බං ...

" මේ ශාපය ගැහැනියක්ගෙ වෛරයෙන් ඇති උන ශාපයක්. ඒ නිසා උබට ලන්වෙන හැම ජීවිතයකටම උරුම වෙන්නෙ මරණය විතරයි දරුවෝ." " අපිට දෛවයට හරස් වෙන්න බෑ අයියේ.." " එයාගෙ උපන්දිනය දවසට මන් මගෙ හැගීම් ගැන එයාට කියනවා.." " ශාපයක් නෙමෙයි ඌ මිනීමරුවෙක්..උගෙ ඊලග බිල්ල උබ අනීශ්.." " කො කොහොමද මගෙ අත්වල ලේ තියෙන්නෙ.මට විශ්වාසයි මන් එයාව මැරුවෙ නෑ.ඔයාටත් මාව විශ්වාසයි නේද" " මන් ඒ ඇස් වලින් දැක්කෙ උබව මිසක් මාව නෙමෙයි !! " ____________________________________ 🚫 "මෙහි දැක්වෙන සියලුම සිද්ධීන්, චරිත, ස්ථාන මනෝකල්පිත වන අතර, සත්‍ය සිදුවීම් කිසිවක් අඩංගු නොවන බව කරුණාවෙන් සලකන්න."

වැඩිපුරම රිදෙන්නේ කොයි හිතද දන්නවද ? 2025.09.06 2025.09.14 Cover credit goes to :- @yazu_yazu

ආදරය කියන්නෙම,හුඟක් දේවල් මකා දමන රහසක්🕊️♾️ (yizhan) 01/06/25✍️🖤

ලදු කැලෑව මැදින් වැටුනු අඩි පාර කෙළවර වුනේ මදක් ඉඩ කඩ සහිත භූමි භාගයකින්. තවමත් වල් පැලෑටි නොවැවුනු පොළවයි කෙලවරකට වෙන්න එක මත එක ගොඩ ගසා තිබූ මානා පදුරු වලිනුයි පෙනුනේ කවුරු හරි ළගදි එතන සුද්ධ පවිත්‍ර කර ඇති බවයි. පුදුමයෙන් අවට බැලූ මුතූගේ ඇස් දෙක කුඩා පස් කණ්ඩියක් උඩ මලානිකව දැල්වෙන පහන ලග නතර වුනා. බැලූ බැල්මට ඇදිනීමට අපහසු වුනත් විමසිල්ලෙන් බැලු විට එය සොහොන් කොතක් බව අදුන ගන්න එක අපහසු දෙයක් වුනේ නැහැ. පහන් ආලෝකය වැටී ආලෝකමත් වූ පරණ අබලන් කොන්ක්‍රීට් පුවරුව වෙත මුතූ ලංවුනේ කුතුහලයෙන්. කඩතොලු වුනු අකුරු වලින් පුවරුව මත ලියවී ඇති නම හරියට කියවගන්න බැරුව එයා දෙතුන් පාරක්ම ඇසිපිය සැලුවා. ටික ටික මද ආලෝකයට ඇස් හුරු වෙද්දී පලකය මත ලියලා තිබුනු නම දැක්ක මුතූ පොළව උඩට ඇදගෙන වැටුනේ ඇග අඩපන වුනු හැගීමකින් වෙව්ලුම් කද්දී...