"Beni kendi inşa ettiğim o korkunç okullardan alıyor, uyuz Sokrates gibi sorular sorup konuşturuyor, sistemimdeki tüm karanlığı kendi kendime anlamamı sağlıyorsun." Gülümseyerek yanağını hafifçe okşarken gözlerim yanıyordu. "O itaatkâr karanlığın yanında senin ışıklarının kâfirlik olduğunu söylediğimde bana enfes resimler gösteriyor, aklımı alıyor; bir sahneye çıkartıyor ve kalbimi veriyorsun." Normalde kabul etmeyeceğim kadar yoğun duygular çenemin hafifçe titremesine sebep olurken onun dudakları hafifçe aralanmış, gözleri tamamen bana teslim olmuş bir vaziyette yüzümü izliyordu. "Omuzlarımda olduğunu bile unuttuğum o korkunç yükü çekip alıyorsun..." İç çekerek saçlarını bir kez daha okşadım. "Ama sistemim o karanlığa o kadar alışık ki yalnızca ışık değil, savaşma arzusu da getiriyorsun. Karşıtlıklar... Ortaya çıkarıyorsun. İçimde cadıları yakıyorlar, fikirleri suçluyorlar, çiçekleri izinsiz açtılar diye susuz bırakıyorlar... Yine de başımı döndürüyorsun, beni aydınlatıyorsun, elimden tutuyorsun ve aslında benim bahara ihtiyacım olmadığını, tek başıma baharı getirebileceğimi söylüyorsun. Sen geldiğinde gülümsemek istiyorum." Kısa bir an göz göze kaldık, yutkundum. "Anlıyorsun değil mi?" derken bir sarhoştan ziyade çaresiz bir divane gibiydim. Cevap olarak hafifçe yutkundu, elleri belime yerleşti. Sanki bu bir fitilmiş gibi ona doğru daha da yaklaştım, burnum yanağında bir çizgi çizerek sürtünürken derin bir iç çektim. Nefesi durdu. Sonra ellerimi yüzünden çekerek birini omzuna, öbürünü göğsüne yerleştirdim ve gözlerim yüzündeki en sevdiğim noktaya indi. Ne olduğunu bile anlayamadı, dudaklarım sus çizgisine yaslandı. "Benim rönesansım."

Gece sokakta yalnız yürüyen Mila, yaralı bir adamı bulduğunda hayatının değişeceğini hiç tahmin edemezdi. Peki aylar sonra Mila adamın yanında çalışmaya başlarsa? Kan, acı ve baba denemeyen bir baba, çaresizlik... Mila onu kurtarmak için harekete geçtiğinde, ikisi de farkında olmadan kaderlerinin birbirine zincirlendiğini anlayacaklardı. Aşk mı? Acı mı? Yoksa ikisi birden mi...? ~ #kurtarmak 🥇 #hapis 🥉 #yalan 🥇 (27.02.26)

*** Alaz mirza ubeyli ve küçük kızı naz duru kılıç'ın hikayesi

(Yoğun yetişkin içerikli sahneler barındırır. Bunu göz önünde bulundurarak okumaya başlayın lütfen.) Güz, babasının kanlı dünyasını bir oyun parkı sanıyordu. Kurallar onun için değil, başkaları içindi. Ancak babasının sabrı tükenmişti ve Güz'ün dünyasına tek bir kural koydu: Araf. Araf, soğuk bir gölge gibi Güz'ün peşindeyken, aralarındaki duvarlar arzunun sıcaklığıyla erimeye başladı. Ama bu gizli aşkın bir bedeli vardı: Bir bebek. Mafya Kızı/Koruma/Gizli İlişki/Beklenmedik Hamilelik

"Bazen bir kadının kalbi değil, kaderi çalınır." Anya Petrovna... 18 yaşında, narin, masum... ve bir adamın mülkiyeti hâline gelen genç bir kadın. Annesinin ölümüyle yıkılan dünyasında, bir gecede bir erkeğe teslim edilen hayatı... artık ona ait değildir. Ne gözyaşı duyan olur, ne çığlığı duyan. Çünkü o artık Nikolai Morozov'un karısıdır. Nikolai... 31 yaşında, Rus yeraltı dünyasının acımasız kumar kralı. Güç, para ve itaat onun için her şeydir. Ama içindeki karanlık, Anya'yla birlikte daha da vahşileşir. Onu istiyor... sadece bedenini değil, ruhunu da. Her dokunuşunda Anya biraz daha kırılır, biraz daha unutur kim olduğunu. Ve zamanla... nefret yerini garip bir bağımlılığa bırakır. Bir mahkûm, efendisine hayran kalabilir mi? Bu hikâye, aşkın kolay bir yol olmadığını bilenler için... Kalbin atarken bile aklını susturmanın mümkün olmadığını gösteren bir serüven. > "O adamı hiç sevmedim. Ama bir gün onun gözlerine bakıp... kendimi unuttuğumda artık çok geçti." ♠️Karanlığın Hakimiyeti♠️ Kırılganlıkla gücün, nefretle bağımlılığın iç içe geçtiği sürükleyici bir hikâye... Kendini kaptırmadan duramayacağın bir yolculuk başlıyor. Cesaretin varsa okumaya başla, çünkü bu karanlık seni değiştirebilir. ⚠️ İçerik Uyarısı: Bu hikâye, zorlayıcı temalar, toksik ilişkiler, psikolojik gerilim ve yetişkinlere yönelik sahneler içermektedir. Yalnızca 19 yaş ve üzeri okuyucular için uygundur.

Benden tam olarak ne bekliyorsun bilmiyorum ama evli bir adam olduğumun farkındasın değil mi Nil" "Senden şimdilik tek beklentim senin de dediğin gibi yatak arkadaşım olman" "Peki ya sonra " "Sonrasını sonra düşünürüz olmaz mı " "Sen bana ne olduğumu söylersin zamanı gelince " "Şimdi sadece anın tadını çıkartalım"

Bütün yollarımın sonu sana çıkacaksa, hangi yolu yürüdüğümün bir önemi var mı? 🌊

"Sadece tutku olmalıydı. Aşık olmak kural dışıydı. Ama bilmiyordum; kalbime söz geçirmeyeceğimi, bu kadar erken mağlup olacağımı bilmiyordum." Lizge Kıvanç, kendi dünyasını katı kurallarla örmüş, sınırlarını belirlemiş, kalbini ve ruhunu korumaya almış bir genç kadın. Geçmişin gölgesinde saklanan, yasaklara saygı duyan ama içinde fırtınalar kopan Lizge kendi kabuğunda yaşarken, dokunulmazlık zırhını hiç indirmemiştir. Ta ki Arvas Koral ile karşılaşana dek. Arvas Koral, güçlü, karanlık ve etkileyici bir adam. O, sadece tek bir kural koyar: Aşk yok, sadece tutku. Lizge, kendi katı kurallarından sıyrılıp daha özgür yaşayabilmek için ona sunulan o teklifi kabul eder fakat her türlü kurala uyan Lizge, istemeden bu kuralın dışına çıkar. Lizge ve Arvas'ın birbirine dokunduğu anlarda, geçmişin zincirleri kırılırken yeni ve daha önce hiç tatmadıkları duygularla tanışırlar. Bağlanmak yasak. Aşık olmak kural dışı. Sadece tutku.

Eke: büyük, olgun, abi, akıllı Düşmanlığın en koyu lekeleriydiler Yiğit ve Güneş. Ailelerinin başlattığı düşmanlığı ileri götürmekten çekinmeyecek kadar nefret ediyorlardı birbirlerinden. Sürekli birbirlerinin ayağını kaydırmaya çalıştılar yılmadan, bıkmadan. Güneş, Yiğit'in nişanlısı Ahu'nun aklını bulandırıp türlü türlü oyunlar oynayıp adamı aldatmasını sağladı. Yiğit'in aldatılma görüntülerini ise adamın doğum gününde, herkesin önünde izletti. Güzel bir doğum günü hediyesi vermişti ona. Bunun altında kalmak istemeyen Yiğit ise intikamını en acı şekilde alacaktı. Güneş'in erken menopoza gireceğini öğrenen Yiğit tüm planını bunun üzerine kurdu. Anne olmak isteyen ve kısıtlı zamanı olan kadının elindeki tek şansını da alıp onu ömür boyu annelik duygusundan mahrum bırakacaktı. Tüm planını bunun üzerine kurmuştu. Planının ilk adımı ise kadını kendine muhtaç etmek olacaktı.

Savaş ve Yıldız çok yakın iki arkadaştır. Yedikleri içtikleri ayrı gitmeyecek kadar ileri seviyede dostlukları vardır. Liseden beri süregelen arkadaşlığa herkes imrenerek bakar. Onlar dost, arkadaş ve en önemlisi sırdaştır. Bu arkadaşlık Efe'nin doğum gününde içeceklerine haince atılan ilaçla derinden sarsılır. Kendilerinden geçen ikili kim olduklarını unutarak geceyi beraber geçirirler. Sabah uyandıklarında ikisi de hayatlarının şokunu yaşarlar. Ne olduğunu anlamayan ikili, o geceyi unutup zor da olsa arkadaşlıklarına devam etmeye karar verirler. O gün hiç yaşanmamış, hiç yakınlaşmamışlardı. Böyle kabul edeceklerdi. Fakat bu anlaşmayı bozan küçük bedenin ana rahmine düşmesi oldu! İki ay sonra Yıldız korkarak yaptırdığı teste hamile olduğunu öğrenir. Şimdi isteseler de o geceyi unutamazlardı! "Doğur!" Yıldız, adamın ağzından çıkanlarla hayretle kalakaldı olduğu yerde. Önce tam oturtamadı zihninde dediğini, bir an gaipten sesler duyduğunu sandı ama o gözlerdeki ifade duyduklarının sahici olduğunun göstergesiydi. "N-Ne?" Bu sefer daha netti sesi Savaş'ın. "Doğur ve bana ver bebeği. Seni asla zorlamam. Nasıl annesin sen diye de yargılamam. Bu bebek hayatımıza normal şartlarda girmedi sonuçta. İkimiz de oyuna geldik..." Savaş derin nefes çekti içine. Günlerce susturamadığı vicdanı ne olursa olsun evladından vazgeçmemesi gerektiğini söylüyordu ona. O bebeği istiyordu. "Yine de kararı sana bırakırım. Sen doğuracaksan karar senin. Ama biraz olsun söz hakkım varsa bu bebeği istiyorum. Babandan korkuyorsan evleniriz. Göstermelik bir evlilik yaparız. Çocuk doğduktan sonra sen yoluna ben yoluma. Ben bakarım ona!" Yıldız öylece adamın yüzüne. Bundan birkaç ay önce en yakın dostu olan adam şimdi karnındaki bebeğin babası olarak karşısında duruyordu ve bu gerçeği hazmetmek çok zordu. Hem de çok zor.