İnsan kendini düşünürdü değil mi? Ben öyle değildim. Niye değildim? Niye her zaman en son düşündüğüm kendimdi? Acılarıma, hayal kırıklıklarıma, sevgime rağmen. Sevdiklerim için acılarımı, benliğimi unutuyordum. Sevdiklerim için her şeyi yenerdim. Yenebilirdim, yenmek isterdim. Ama yenildim. Onlar için en kötü şeye yenildim, ölüme. Ölümüme. Artık bu hayata karşı yenilgim olmaz sanıyordum, hayata karşı son bir kez daha yenildim, aşka. Aşkıma. Kazanmak isterken kaybetmek en kötüsü. Kaybederken kazanılır mı? Ama ben galiba kaybederken kazandım. Hem ölümüm de hem aşkım da. __ Bölümler düzenlemeye alındı.

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."