"Çok solcu gördüm lakin sol yanımda bu denli devrim yapanı ilk defa görüyorum." Eşcinsel konuludur. Turan & Mahir

Rus asıllı Komutan Andrei Roskolnikov Kuznetsov'un yanına yerleştirilen bir Türk ajanı.

[Tamamlandı] Ayaz, yıllardır tek başına yaşayan, kendi halinde bir adamdı. Şimdiyse karşısında bir ay boyunca ilgilenmesi gereken görme engelli bir çocuk vardı.

En büyük adamları, en güçlü kişileri parmağında oynatan bir adam. Son zamanlarda ülke çapında konuşulan sanal suç örgütünün lideri, kelimeleriyle bir toplumu dizleri üstüne çöktürebilecek bir devrimci. Bir polis olarak başlıca görevim onu yakalamaktı. Hapse tıkmak, işlediği yüzlerce kanunsuz hareket yüzünden hayatının sonuna kadar orada kalmasını sağlamaktı. Oysa ben, ona âşık olmuştum. •Hikâyede geçen tüm kişi ve kurumlar hayal ürünüdür. kapak tasarım: @prawact

Kimsenin yüzünü görmediği bir katil. Parmak uçlarında tehlikeyi taşıyan acımasız bir adam, merhameti olmayan bir suikastçı. Kod adı, Duman. Ve Duman, bu defa kendisini yakalamayı kafasına koymuş bir savcının peşinde. •eşcinsel bir kurgudur. kapak tasarım: @prawact

-TAMAMLANDI- "Yani dudaklarımız çarpıştı diye şansım sana geçti?" dedi sorarcasına. "Evet öyle oldu." Birazdan siktir ibne deyip yumruğunu indirecek diye beklerken dudaklarıma kapanan dudakla küçük dilimi yutmuştum. Geri çekilip bana baktı... -Şanslı yüzün kime denk geleceğinin savaşı. Düzyazı texting karışık. Bolca argo ve yetişkin içerik bulunmaktadır.-

"Cevher." dedi derinlerde gömülü sesini bulup çıkarması zor olmuştu. İçinde kopan dizginlenemez fırtınalara çaresizce teslim oldu. "Adım Cevher. Adımı söyle." Parmaklar kumral tutamlarını sarmaladı. Ilık dudaklar kulağının üstünde belli belirsiz adını fısıldadı. Artık anın içinde kaybolmuştu. O an sanki kanatları vardı ve ölümün olmadığı sonsuz bir zamanda uçsuz bucaksız bir diyarın üzerine süzülüyordu. Düşmekten, yüksekten, yerçekiminden, yönden, doğrultudan, hiçbir şeyden, bu dünyaya ait hiçbir şeyden korkmadan, çekinmeden rüzgara sırtını çevirmişti. "Seni sevmeyeceğim." Ve adam uyandı. Elleri kanlıydı. Kan kamelyalardan bile daha kızıldı.

"Neden geldin?" diye bağırdı fısıltı kadar çıkan sesiyle sessiz olmaya dikkat ederek. "Sen çağırdın." Nico ne demek istediğini anlayamıyordu. "Ben mi? Ben hiç çağırmadım ki." "Çağırdın. Yürekten çağırdın hem de."

Mert en yakın arkadaşının onu arzuladığı gerçeğini daha ne kadar görmezden gelebilirdi, bilmiyordu.