gerçek hayattan ilham alınarak yazılmıştır. Zeyno hükümet adıyla Zeynep dokuz yaşında tıpkı diğer kadınlar gibi kendi bedeninde gördüğü kan'dan sonra. kendini saklar. taaki onbeş yaşına kadar. onbeş yaşında babasının gördüğü kan'dan sonra artık zeyno'nun evlenmesine karar verir. Zeyno daha babasının gördüğü kan'dan bir hafta bile geçmeden davul zurnayla genç ağayla evlenir.

Ben ona yıllarca "Ayaz abi" dedim. O ise bana hep "küçük,cimcime" dedi. Çocukluğumun en güvenli insanıydı. Abimin en yakın arkadaşıydı. Evimizin bir parçasıydı. Sonra büyüdüm. Ben büyüdüğümü fark ettim. O ise hâlâ beni çocuk sanıyordu. Her şey, atılan tek bir mesajla başladı. Önce tartıştık. Sonra alıştık. Sonra birbirimizin gününü merak etmeye başladık. Ama bazı insanlar sadece yanlış zamanda doğru kişidir. Ve bazı hitaplar... Değiştirilmesi en zor olanlardır. Çünkü "Ayaz abi" demeyi bıraktığım gün, hiçbir şey eskisi gibi olmadı.

Küçük yaşta,babası tarafından,Karabağ aşireti'nin ağasına satılmış bir kızın hikayesi.

Yıllardır sıcak bir aile ortamında büyüyen ve bir an da o sıcaklıktan koparılıp apar topar teyzesinin evine gönderilen bir kız düşünün, o kız benim. İşin en tuhaf yanı ise teyzemin hiç bir mantıklı açıklaması olmadığı halde müdür olduğu Erkek Lisesine beni aldırmasıydı. Hayatım bir an da tepetaklak olmuştu.

Adım İz. Adım gibi iz bırakmaya gelmiştim. Peki ya kime bırakacaktım? Kendime mi? Yoksa hiç görmediğim aileme mi? Yaşamak bu kadar zor olmamalı değil mi? Peki neden bu kadar zor? Kızların en büyük yarası ailesidir derler. Doğru. Benimde. Omzuma astığım çanta ile sessizce koridorda ilerliyordum. Siyah, kısa saçlarımı kulağımın arkasına sıkıştırıp, etrafa baktım. Kimse yoktu. Merdivenlerden sessizce inip kapıya ulaştım. Yurdun kapısı geceleri kilitli olurdu ama neyse ki bende anahtar vardı. Kapıyı açıp sessizce kapattım. O sırada merdivenlerin bitiminde ki, bankta gözüm takılı kaldı. Yurdun bahçesinde ki bu banka, küçükken ne kadar oturup annemi beklemiştim hatırlamıyorum. Saatlerce beklemiştim annemin, babamın gelip beni almasını, evimize gitmeyi ama hiçbir zaman gelmediler. Küçük kız çocuğu hiç pes etmeden beklemeye devam etti. Ama ben artık o küçük kız çocuğu değildim. Büyüyünce gelmeyeceklerini anlayınca artık bir daha asla bu banka oturmamıştım. Beklememiştim. Şimdi ise yıllar sonra oturdum bu banka. Zihnim de ise, yıllar önce bu banka oturup annemin gelmesini beklerken söylenenler yankılandı. "Annen ve baban seni hiç sevmedi." "Salak mısın kızım? Annen seni sevseydi çöpe atmazdı." Ben ise sadece sustum. Sadece sustum. Beni isteselerdi, sevselerdi bir çöp gibi, çöpe atmazlardı. Kışın buz gibi havada yeni doğmuş bir bebeği çöpe atmazlardı. Küçükken itiraz ederdim. Artık etmiyordum çünkü hepsi haklıydı. Peki ya bunca yıl sonra ortaya çıkan ailemi ben kabul eder miydim? Hayır. Koca bir hayır.

+ 18 "En çok güvendiği tarafından tecavüze uğramış bir genç kadın. Kadın için uğruna canını verecek, bütün yaralarını sarmaya yemin etmiş bir adam. Yaptıklarının farkında olmadan tehditler savurmaya devam eden takıntılı bir aşık. Kaderi birbirinin üzerine dikilmiş bir anne kız,saklanan sırlar, yarım kalan hayaller.."

Yeni evlerine taşınan Lena bu sefer hayatında nasıl değişikler olacak ......... Mahalle abisi olan Buğra ile aralarında ne olacak Okulunda ki grupla aralarında ne olacak Herşey Lena 'nın yeni bir hayata başlamasıyla oluyordu. Her mahalle abisi iyi biri mıdır sizce ?

Siz: Dünyanın en aptal insanı mısın bilmiyorum ama aptal olduğun gerçeğini inkar edemem. Siz: Hayatında ilk defa bir aptallığın işime yaradı. Siz: ŞAKA GİBİ SINIFTA KALDIN. Siz: İki dönem boyunca senden ayrılacağım diye ağladım ve sen sınıfta kaldın. Siz: BU TANRININ BİR İŞARETİ.

Kalp kırıklığı. O kadar acı ve boğucudur ki ne olduğunu anlayamazsın. Ve bazen acılar izler bırakır. Bunlara Girye denir. Acılar ruhunda girye bırakır. Dışarıdan kimse görmez, çünkü bilmelerini istemezsin. Ve bazen, hissettiklerin ve gösterdiklerin farklıdır. Unutma Parla; insanlar acıya boğulmaz. İnsanlar acıya boğdurur...

Başparmağı avucumdaki ince yaraların üzerinde dolaştı. Tırnaklarımla kendime açtığım izlerin üzerinden geçti. Soluğum kesildi. Yaralar yanmadı, ama içimde bir şeyler alev aldı. "Bırak." dedim, sesimden nefret akıyordu. Bırakmadı.