Yıllardır sıcak bir aile ortamında büyüyen ve bir an da o sıcaklıktan koparılıp apar topar teyzesinin evine gönderilen bir kız düşünün, o kız benim. İşin en tuhaf yanı ise teyzemin hiç bir mantıklı açıklaması olmadığı halde müdür olduğu Erkek Lisesine beni aldırmasıydı. Hayatım bir an da tepetaklak olmuştu.

Gerçek Ailem serisinin 1. Kitabı 🖤 Yetimhanede büyümüş, gerçek ailesini hiç tanımamış, bebekken çöpe atılan bir kız 16 yıl sonra ortaya çıkan ailesini affedebilecek miydi? Yalanlar, sırlar, ihanetler... İz annesinin onu çöpe attığını sanarken arkasından çıkan gerçekle başa çıkabilecek miydi? Ailesine alışmaya çalışırken travmalı geçmişini unutmaya çalışan bir andanda abisinin arkadaşı olan Kaya'ya karşı neler hissedecekdi? Aksay abileri İz'in yaralarını sarabilcek miydi? 🖤 Adım İz. Adım gibi İz bırakacağım onlara.

+ 18 "En çok güvendiği tarafından tecavüze uğramış bir genç kadın. Kadın için uğruna canını verecek, bütün yaralarını sarmaya yemin etmiş bir adam. Yaptıklarının farkında olmadan tehditler savurmaya devam eden takıntılı bir aşık. Kaderi birbirinin üzerine dikilmiş bir anne kız,saklanan sırlar, yarım kalan hayaller.."

Yeni evlerine taşınan Lena bu sefer hayatında nasıl değişikler olacak ......... Mahalle abisi olan Buğra ile aralarında ne olacak Okulunda ki grupla aralarında ne olacak Herşey Lena 'nın yeni bir hayata başlamasıyla oluyordu. Her mahalle abisi iyi biri mıdır sizce ?

Siz: Dünyanın en aptal insanı mısın bilmiyorum ama aptal olduğun gerçeğini inkar edemem. Siz: Hayatında ilk defa bir aptallığın işime yaradı. Siz: ŞAKA GİBİ SINIFTA KALDIN. Siz: İki dönem boyunca senden ayrılacağım diye ağladım ve sen sınıfta kaldın. Siz: BU TANRININ BİR İŞARETİ.

Kalp kırıklığı. O kadar acı ve boğucudur ki ne olduğunu anlayamazsın. Ve bazen acılar izler bırakır. Bunlara Girye denir. Acılar ruhunda girye bırakır. Dışarıdan kimse görmez, çünkü bilmelerini istemezsin. Ve bazen, hissettiklerin ve gösterdiklerin farklıdır. Unutma Parla; insanlar acıya boğulmaz. İnsanlar acıya boğdurur...

Başparmağı avucumdaki ince yaraların üzerinde dolaştı. Tırnaklarımla kendime açtığım izlerin üzerinden geçti. Soluğum kesildi. Yaralar yanmadı, ama içimde bir şeyler alev aldı. "Bırak." dedim, sesimden nefret akıyordu. Bırakmadı.

"Terk edilmiş bir şehir..." Kaşları çatıldı. Kafamı tekrar salladım. İşaret parmağımı şakağıma dayadım. "Kafamın içinde terk edilmiş bir şehir var." Gözleri gözlerimde merakla dolandı. Kurcalamak istiyordu. Dediklerimden hiçbir şey anlamamıştı ve öylece kurcalamak istiyordu. "Bu şehir benim sonum olacak." Deli gibi gözüküyordum. Bundan emindim. Benden korkması isteyeceğim son şeydi. Ancak öylece yüzüme baktı ve gözlerimi tavaf etti. Yalnızca birkaç saniye sonra dudakları aralandı. "O şehri yak." Kaşlarım çatıldığında yüzüme ciddi bir şekilde bakıyordu. "Ateşi ben bulurum. Sen sadece o şehri yak." Kolunda bir kurşun yarası, kafamda bir cinayet masası varken o şehri içindekilerle beraber ateşe verdim. H.Y

Nilda'nın baş komiserin ölümüne şahitliği ile hayatı tepe takla olur. Yılda bir kez gerçekleşen Pazvant toplantısı ile bir ruhu takip edip kendi kaderlerini bir Bodrum katında tabutlarla lanetlenerek yazarlar. Kendilerin bambaşka bir evrende bulduklarında artık onlara yardım edecek tek birşey vardı Glimmora'lar... İyi Okumalar...

📍 Hikayede sıkça yetişkin içerik bulunmaktadır. Rahatsız olacaklarının okumamasını tavsiye ederim. ✔ TAMAMLANDI. "Erzen, ben hiç inanmadım zaten, beni kim sevdi ki sen sevecektin..."