Nükleer kışın ardından dünya hayatta kaldı. Özgürlük kaybedildi. Akhara'da insanlar yetiştirilir, seçilmez. İtaat eder, sorgulamaz. Hesna sorguluyor. Kwang ise susturmakla görevli. Ama bazı karşılaşmalar... sistemin bile kontrol edemeyeceği şeyler başlatır.

"Yıllarca sevilen ama sevmeyen adam, Yıllarca seven ama artık yorulan bir kadın.." Onlar birbirini tanıyan iki yabancıydı.. Defne yıllarca İlyas Ege'nin yok sayan bakışlarında,kalbinde eridi. Her kırgınlığında da biraz daha eksildi. İlyas Ege içinse Defne, hep orada olan ama hiç fark edilmeyen bir detaydı. Zaman her şeyi değiştirirdi ; İlyas Ege nihayet görmeye başladığında , Defne ise artık bakmamaya başladı. Aralarındaki o bağ hiç yaşanamamış bir geçmişin ağırlığıydı...

Kasabada her hafta bir genç kaybolurken insanlar evlerinden çıkamaz halde. Herkes bir seri katilin ortalarda gezindiği hakkında konuşuyor. Bir anda ortaya çıkıp sonra da iz bırakmadan sırra kadem basan yabancılar da cabası. Gençleri bulmak adına arama kurtarma çalışmaları sürüyor ancak çabalar boşuna. Kaybolanlar artık orada değil. Daha doğrusu, o zamanda değil. Aynı kasabada yaşadığı dört gencin art arda kaybolmasıyla sarsılan Mira, ailesinin uyarılarına rağmen gizlice arama kurtarma çalışmalarına katıldığında sıradaki kaybın kendisi olacağını bilmiyordu. Ve tabii gözlerini elli yıl önceye açacağını da. Artık 2024 yılında değildi. 1974'ün hareketli ve dönüm noktalarıyla dolu günlerine ayak uydurabilecek miydi? 03.04.2026 💛

Alabildiğine havayla doldurdu ciğerini. Sonra önünde uzanan topraklara baktı, masal diyarlarından çıkmış gibi güzel topraklarına. "Söyle bana Çamlıkaya!" diye bağırdı. Sesi kayalığı, meşe ağacını, çayırlığı, küçük dereyi tuttu. Arkasındaki çalılıktan saksağanlar havalandı. Sert bir rüzgar esti. Saçındaki karahindiba tohumlarını aldı götürdü. Biraz gersinde duran kızlar kıkır kıkır gülüştü. Ne kadar da şenlerdi. Ne kadar da tasasız. Tek dertleri annelerinin onlara fazla ev işi yaptırıyor olmasıydı ya da derslerinin gitgide zorlaşması, veya gezip tozmaya vakit bulamayacakları kadar yorulacakları hasat zamanının yaklaşması. Bir zamanlar o da onlar gibiydi. Ve yaşı da öyle çok büyük değildi onlardan. Gözlerini yumdu. Yumruklarını sıktı. Sonra o uçurumun kenarında esen rüzgara geçmişte kalan tüm dertlerini bıraktı. Kendine ahdetti oracıkta. Bu, eller uğruna son ağlayışı olacaktı. Gözlerini tekrar açtı, bir kez daha baktı köyünün topraklarına. Ve Güldeniz savaşmaya işte o zaman başladı. "Bir kadının yüreğinden büyük müsün?" diyerek. "Söyle bana Çamlıkaya. Söyle! Bir Güldeniz'in yüreğinden büyük müsün sen?"

"Dayan," dedi yalnızca. Enise'nin kalbi bin yerinden çatladı. "Her şey bittiğinde, benden kurtulacaksın Enise Temren. İpsiz bir çıtalı gibi, göklere salacağım seni. Yapman gereken tek şeyi biliyor musun? Yapman gereken tek şey dayanmak. Dayan. Ben bu kafesin kilidini senin için de benim için de açmak üzere geleceğim. O zamana kadar sadece dayan, Enise Temren. Sadece dayan."

"Bana öyle gülme. Aynaya bakıyormuşum gibi hissediyorum. " "Anlamadım. " "Gülümsemen gözlerine ulaşmıyor Ulaş Yekbatur." ..... Yıllardır ruhen ve bedenen bastırılan Akça zorla evlendirileceği gece evden kaçar. Gidecek hiçbir yeri yoktur. Karşısına çıkan yabancı bir adamın yönlendirmesiyle yıllar önce onu terk etmiş babasının evine sığınmak zorunda kalır. Amacı sadece orada üç gün saklanmak ve yurtdışına çıkmaktır. Fakat geçmişinde kaçan babasının çocuklarının onu bırakmaya niyeti yoktur. Uyarı: Bu eser; aile içi şiddet, istismar ve travma temalarını ele almaktadır. "BU HİKAYEDE YER ALAN KİŞİLER VE OLAYLAR TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR."

Bir ateş yanarken o ateşe kendi ayaklarınızla yürüdüğünüzde kimi suçlayabilirsiniz? Ateşi mi? Onu yakanı mı? Kendinizi mi? Yoksa o ateşin sizi yakacak güce sahip oluşunu mu? Kimi suçlayacağımı bilmiyordum. Tek bildiğim yandığım bu ateşe kendi ayaklarımla yürüdüğümdü. Şimdi cayır cayır yanıyordum ama beni öldüren şey ateş olmayacaktı. Beni öldüren, yandığım bu ateşin karanlığıydı. Siyahtı o. Siyah bir ateşti. Yanıyordu, yakıyordu ama aydınlatmıyordu. Zifiri karanlıkta yanıyordum. Her şey için çok geçti. Bu adam benim sonumdu ve ben, beni yakan bu siyah ateşe çoktan teslim olmuştum. 🌙 "Korkuyor musun?" diye sordu sesini yumuşatarak. "Evet," dedim düşünmeden. "Evet, çok korkuyorum." "Gözlerini kapatırsan korkarsın," dedi omzuma astığı ceketi sıkıca tutup kollarını bana sardığında. İrkildim ama korkmadım. Aksine bu yabancının dokunuşu bana kendimi güvende hissettirmişti. Bu his ise beni afallatmıştı. "Gözlerini kapattığın sürece her zaman karanlıkta olduğunu düşüneceksin. Her şeyi siyah göreceksin. Gürültüyle yanan, etrafı aydınlatan bir ateşi bile." Dudaklarımı ıslatıp söylediklerini düşündüm. "Burada bir ateş yok. Burası karanlık. Baksana, tavandan sızan ay ışığı dışında etrafı aydınlatan hiçbir şey yok!" "Sen varsın," dedi nefesi boynuma dökülürken. "Sen aydınlatıyorsun." KİTAPTAKİ KİŞİ, KURUM VE KURULUŞLAR TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR. GERÇEK KİŞİ, KURUM VE KURULUŞLARLA ALAKASI YOKTUR. YETİŞKİN OKURLAR İÇİN UYGUNDUR.

❝ Zorbalığın altında ezilen her kalp, bir gün zorba olmaya mahkumdur.❞ Taşınmaları sebebiyle yeni okuluna nakil olan Nihle, ünü yüzünden Umay'ın hedefi hâline gelir. Umay parıltısını paylaşmak istemez; böylece zorbalık başlar. O gün Nihle, Umay'a tek bir cümle kurar: "Eğer bugün beni öldürmeyi başaramazsan, sıra bana geçtiğinde ben seni öldürürüm." Aylar sonra roller tamamen değişmiştir. Av olan Nihle, acımasız bir avcıya dönüşmüştür. Bu sırada okula bir yabancının nakil olmasıyla Nihle'nin dengesi şaşmaya başlar. Her şey bir şekilde Nihle'nin planladığı gibi ilerler. Ta ki bir sabah Umay ortadan kaybolana dek... Nihle'nin aylar önce ettiği o tehdit, şimdi boynuna urgan; yaptığı zorbalıklar ise ayaklarının altına sandalye olmuştur. Peki bu olanların okula nakli olmuş yabancı ile ilgili nedir? Ve asıl soru: Umay'ın başına gelenlerin ne kadarı Nihle ile ilgilidir? - Uyarı: Bu kitap; fiziksel ve psikolojik şiddet, manipülasyon, baskı, güç çatışmaları, haksızlıkların olduğu adaletsiz bir okul ortamı ve yoğun zorbalık unsurları içerir. Anlatılanlar, şiddeti veya zorbalığı özendirici değil; aksine, bu durumların olumsuz sonuçlarını göstermek amacıyla işlenmiştir. Kitapta geçen tüm kurum adları, karakterler, olaylar ve mekânlar tamamen kurgudur; gerçek kişi, kurum veya olaylarla herhangi bir bağlantısı yoktur. Noyan Serisi I.

Yelda hanım teknoloji ile yeni yeni tanışan altmışlı yaşlarında bir kadındır. Teknolojiyle tanışma serüveninde sosyal medya'ya da iyice hakim olmaya başlar. Günlerden bir gün sosyal bir mecrada -ınstagram- paylaşılan bir video dikkatini çeker. Bu videoda genç ve güzel bir kadın içinde barındırdığı erkek nefretinden ve bu durumdan şikayetçi olduğundan bahsediyordur. Video'nun sonlarına doğru ise erkek nefretinin boyutunu kanıtlayabilmek adına şu sözleri söyler; "Erkeklerden o kadar tiksiniyorum ki, bugüne kadar bir sevgilim bile olmadı ya, sevgiliyi bırakın flörtüm bile olmadı hatta... Yönelimimi de değiştiremiyorum ki babasını satayım!" Bu sözleri duyan Yelda hanım bayram eder. Çünkü biricik oğlu Kaya'ya evlenebileceği birini arıyordur. Ve bilin bakalım en önemli kıriteri nedir? ********* Ateş Kaya Ertekin: Annem seni söylediğinde reddetmiştim, ama sen su gibisin be kızım! Siz: Su gibi mi, ben zaten Su'yum🤨 Ateş Kaya Ertekin: Taşak mı geçiyorsun sen?? Siz: Sen kimsin de taşak geçeyim ben seninle, ayrıca stalkladığın insanın ismini de mi bilmiyorsun sen?? _________________________________ ~ Wattsy 2025 ~ [Bu kitap ve kitaptaki herşey tamamen hayal ürünüdür, ve her ayrıntısıyla bana aittir! Belirli bir süreden sonra roman şeklinde ilerlemektedir, profesyonel bir yazım diliyle yazılmamıştır. Argo, küfür vb. içerir, rahatsız edici ve tetikleyici unsurlar barındırmaktadır. Kaldıramayacak olanlar okumasın!] Tüm hakları saklıdır!

Asker& Aile kurgusu Abim bana baktı. Benden destek bekledi. Ama ben hiçbir şey yapamıyordum. Gözlerimizi kaçırdık birbirimizden. Toprağa baktım. Rüzgârın taşıdığı dualara, hıçkırıklara, sessiz feryatlara kulak kesildim. İçimde bir çığlık var, dünyayı yerle bir edebilecek bir çığlık. Ama ben onu atamıyorum. Daha sonra yan yana duran üç mezar taşına baktım. Serap Alakan. Süleyman Alakan. Tufan Alakan. Anne, baba, amca.. Annem ile babamı kaybettiğimde sesimi de kaybettim. Amcamı kaybettiğimde ise ait olduğum ailemi kaybedeceğimi bilmiyordum. Ben, Gece. Sessizdim. Ama içim, ölüm kadar gürültülü. Not: argo kelimeler, cinselik içeren durumlar mevcuttur.