Bir gün herseyi arkasında bırakıp giden Ateş Soykan mugla da yaşarken aşkta orada kapısını çalar aşık olduğunu kabul etmek üzereyken kızla kaza geçirirler hafiza kaybi yaşar sadece arada beliren anıları kalır ..Bu anılar ise kabusa döner ...🥲 Aradan aylar sonra tam kabuslari geçmişken o kızla tekrar üniversite de tanışır .Üstelik kizda hafizasini kaybetmiştir üstelik onun hayali onunda kabusudur ...kızın ise hicbir sekilde hafiflemeyen kabusları.. Ateşle tanıştıktan sonra hafiflemeye başlar..Bu yüzden onunla daha fazla vakit geçirmek isterr lakin Ateşin kabusları o tanişmadan sonra tekrar başladığında ise o kızdan nefret ediyordur vee uzak durmaya çalışıyordur . . . . Ateşin kabusları Nira ile artarken Niranin tam tersi hafiflemistir 🤍 . . . nefret tekrar aşka dönüşecek midir?

Bu saatlerde şehir sanki terk edilmiş olduğu havasını daha duygusal veriyordu. İşe giden insanlar veya çocuklar hep bu saatlerde, hava bu aydınlıktayken giderlerdi. Sakin bir koşuşturma ortamı olurdu. Ama şimdi ne koşuşturacak birileri, ne de koşuşturacak bir görevleri vardı. Şehir bir ihtiyar gibi emekliye ayrılmıştı sanki. Bir görevi yoktu veya bir şeye hizmet etmiyordu. Sadece orada, her tarafından yaralar almış, her tarafı kusurlu yatıyordu. Şehrin damarları olan sokaklarda akış artık yoktu. Kalbi durmuştu. Tıpkı yaşamı sonra ermiş bir canlı gibiydi. Vardı ama ruhu artık yoktu...

ilk şiirim'in ilk dizeleri, heyecan kalbimde yeterince fazla! sizleri seviyorum umarım beğenirsiniz. Ufak hatalar olursa yazarsanız çok sevinirimm elimden geldiğince daha iyisini yapacağım.

Eğer senin de yeni kitabın için tasarıma ihtiyacın varsa bir göz at derim :))

Fontaine'de yedi boyut vardı. İnsanoğlu birinci boyutta, Canavarlar ikinci boyutta, Asiller üçüncü boyutta, Hoş kalpler dördüncü boyutta, Periler beşinci boyutta, Cehennem altıncı boyutta, Birleşik Krallık ise yedinci boyutta yaşamaktaydı. Fontaine'de altı boyut birbirlerinin varlığını bilirdi ama bir boyutun diğerlerinin varlığından haberi yoktu. İnsanların boyutu.. Beş tane apayrı kıta ve bunların tam merkezinde yer alan ve bu kıtaları birleştiren Birleşik Krallık. Gelmiş geçmiş en büyük ve en görkemli krallık olduğu şüphesizdi. Kıtaların arası büyük okyanuslarla çevriliydi. Boyutların okyanus olarak bilinen yerinde insanoğlu yaşıyordu. Yani bir insan olarak düşündüğümüz zaman aslında bu altı boyutun varlığı gerçek dışıydı. Veyahut şöyle mi demeliyim; diğer boyutlardaki yaşayan halk için de insanoğlu diye bir şey yoktu. Peki, gerçekte yok muydu?

Öykü normal sıradan bir 11. sınıfta olan lise öğrencisi öğrencisi ve birgün ailesi babasının işinden dolayı Eskişehir'e taşınıyorlar. Öykü yeni okuluna arkadaşlarına alışıyor ve hocaları onları bir doğa gezisine bir pikniğe götürüyor.Öykü gezide yürüyüş yaparken çok yorulduğu için kavak ağacı kabuğuna yaslanıyor. Olanlar ondan sonra oluyor kendini adını bilmediği bir evrende buluyor.

KAKTÜS SANAT ARACILIĞIYLA RAFLARDA🌵 Yüksekten mi korkuyorduk yoksa düşmekten mi? Hayatından memnun olmayıp geçmişe giderek tüm hatalarını düzeltmek isteyen kız. Gelecekte, ilahi güçlerle anlaşma yapıp kız için geçmişe gelen oğlan. Kaderlerini, karmaşık bir oyuna kaybedip sözde Tanrı'nın esiri olan iki cezalı ruh. Zamanın Melodisi'nin bir parçası olmaya hazır mısın? ⏳ 1. Kural; ne olursa olsun Alesa ve Arem dışında kimseye bu anlaşmadan bahsedemezsin. 2. Kural; Hülya ve Nisan'ı kurtarmak için seçtiğin bu yolda tamamen tek başına ilerleyeceksin. 3. Kural; Nisan'a istediği zaman gerçekleri anlatmaktan geri durma. İlerleyen zamanlarda birbirinize ihtiyacınız olacak. Ayrıca zamanı gelince senin sayende zamanı değiştirdiğini bilmek zorunda. 4. Kural; Tanrıya karşı sergilediğin en ufak kötü davranışta cezalandırılacaksın ve ona verdiğin sözü tutmak zorundasın. 5. ve son kural; bu anlaşmanın karşılığında sürekli yerine getirmen gereken görevler olacak. Bu görevleri yerine getirdiğin sürece sıkıntı yok ama yerine getirmezsen cezalandırılırsın. -Tüm hakları şahsıma aittir.

"Hiç kendinizi bu dünyaya ait değilmişsiniz gibi hissettiniz mi? Sanki sizi bekleyen başka bir yer, başka bir kader varmış gibi... Ben de hep böyle hissettim. Ta ki bir gün, gerçeği öğrenene kadar. Dünya sandığımız kadar sıradan değil. Perdenin arkasında başka bir gerçeklik var. Unutulmuş tanrıların hâlâ hüküm sürdüğü, efsanelerin canlı olduğu, canavarların karanlıkta gizlendiği bir dünya: Olimpos. Evet, o Olimpos. Mitolojide kaldığını sandığımız, artık kimsenin inanmadığı bir masal... ama hepsi gerçekti. Ve şimdi, ben o dünyanın tam ortasındayım. İstemeden seçildim. Kaçmak istedim ama geç kaldım. Çünkü bazı sırlar bir kez öğrenildi mi, geri dönüş olmaz. Bu sadece bir macera değil. Bu, kadim bir savaşın başlangıcı. Yalanlarla örülmüş hayatların çatırdadığı, inancın ve cesaretin sınandığı bir yolculuk. Benim hikâyem... belki de senin de hikâyendir. Eğer içinizde bir şey kıpırdadıysa, bil ki bu rastlantı değil. Çünkü belki de sen de Olimpos'un unuttuğu birisin."