''Geç şu odaya yerleştir eşyalarını!'' Dedi. Sesi öyle sertti ki bir an ondan korktum. İnsanların yere göğe sığdıramadığı, o ünlü komutan bu mu diye düşündüm. Vatanı uğruna bunca fedakarlık yapan bir asker bana karşı nasıl bu kadar sert olabiliyordu? Halbuki bu evliliği onun kadar bende istememiştim. Ne olurdu sanki beni de vatanı gibi görse? Ne olurdu beni de vatanı kadar sevse? Asker eşiydim artık. Vatanı uğruna ölmeyi ödül sayan bir adama eş olmuştum. Bu ünlü komutan, benimle evlenerek çaresizliğime umut olmuş, beni ölümden kurtarmıştı. Ve yine bu sebepten bana mecburdu. !!!VATANIMSIN ADIYLA YAZILAN İLK KİTAPTIR!!!

Kral, artık kafayı yemeye başlamıştı. Durmak bilmeyen düşünceler gelip gidiyordu. Aklında tek bir hedef vardı. Melekleri nasıl yenebilirdi? Onlara karşı ne yapması gerekiyordu? Bir ordu melek için ne kadar güce ihtiyacı vardı...? Çaresiz ve öfkeli bir durumdaydı. Onlar dışarıda rahat rahat gezerken, o ve diğerleri ise onların gölfesinde saklanıyordu. Masaya sert bir şekilde vurdu ve o anda, bir deney tüpü masada yuvarlandı ve kralın eline değdi. Kral bu tüpü aldı ve inceledi. Rengi kırmızı-siyah'tı. Biraz inceledikten sonra dedi: "Bu melekleri yenmenin bir yolu olmalı. Gücüm zaman geçtikçe büyüyor ama bir şey yapmadan burada duruyorum. Bir yol olmalı, ama ne?" O sırada kralın aklına bir fikir geldi. Şeytani bir sırıtma ile laboratuvar'ına doğru ilerledi...