Pusulası kaybolanları bulur. Bedeli: en mutlu anın. Destan Karakoç, unutulanların çarşısında kendini ararken, affetmenin intikamdan daha güçlü olduğunu öğrenecek.

-Kökleri kazınan ağaç, ya kurur ya da toprağın en derinine iner.- Mavi Rüzgar Klanı'nda doğmak, kıtanın en asil kanına sahip olmak demektir. Ama Kai için bu kan, kırık damarlarında boşluğa sızan bir sızıntıdan ibarettir. Bebekken uğradığı kaza, onu yetiştiricilerin en alt basamağına mahkûm etmiş, klanının gözünde bir yük, bir utanç haline getirmiştir. On altı yaşında, sekiz kaynak girişiyle, yetiştiriciliğin ilk basamağına bile ulaşamamıştır. Akranları onunla alay eder, büyükler sırtını döner. Sonunda klanın kararı kesilir: yetiştirme salonlarından kovulacak, tüm destekleri kesilecek, arka ocağa gönderilecektir. Taş kıracak, odun taşıyacak, unutulup gidecektir. Ama Kai'nin babası, ölmeden önce ona bir sır fısıldamıştır. Yasaklı bir öğreti, Tanrıların bile korktuğu bir yol: Derin Yol. Bu yol, kaynak damarları sağlam olanlara değil, kırık olanlara seslenir. Sızıntıyla başlar, sürgünle devam eder. Ve yürüyenin, Tanrılara karşı bile başkaldırmasını ister. Kai'nin elinde, babasından kalan bir savaş eldiveni, annesinden kalan gümüş bir tarak ve içi boş bir tomardan başka hiçbir şey yoktur. Ama belki de, her şeyi kaybeden birinin, hiçbir şeyi olmayan birinin, kaderini kırmaya başlamak için ihtiyacı olan tek şey budur. Kırık Kökler: Derin Yol, sürgün edilmiş bir gencin, kırık damarlarıyla imkânsızı kırmaya, Tanrıların bile yürümeye cesaret edemediği yolda yürümeye ant içmesinin hikâyesidir.