မင်္ဂလာဦးခန်းထဲက ကုတင်ထက်တွင် မလှုပ်မယှက်ထိုင်နေသော ရွှယ်ယွဲ့ သူမဘေးနားသို့အသာအယာဝင်ထိုင်လိုက်လျှင် တဖက်သို့ရွေ့သွားလေသည်။ သူကတိုး သူမကရွေ့နှင့် တဖြည်းဖြည်းကုတင်စွန်းသို့ရောက်လာကြလေသည်။ ထိုအခါ ရွှယ်ယွဲ့တစ်ယောက် မတ်တပ်ထရပ်လျက် နေရာမှထွက်ခွာဟန်ပြင်နေလေရာ စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ဆတ်ခနဲလက်ကိုလှမ်းဆွဲမိတော့ သူပဲအားပါသွားလို့လားမသိ နဂိုခပ်သေးသေးညှက်ညှက်ခန္တာကိုယ်လေးဟာ ယိုင်လဲကာ ရင်ခွင်ထဲ့သို့ပစ်ကျလာလေတော့သည်။ " ဘယ်သွားမလို့လဲ ဒီညက ငါတို့မင်္ဂလာဦးညနော် "

Book 1 နဲ့ 2 ကို ဒီအကောင့်ထဲမှာ ဝင်ဖတ်လို့ရပါတယ်

အကျဉ်းချုပ် တစ်လောကလုံးမှာ ယိချင်းသာလျှင် အတော်ဆုံးသော ဓားသိုင်း ကျင့်ကြံသူဟု လူတိုင်းက ဆိုကြသည်။ တုနှိုင်းမဲ့ဓားသိုင်းပညာနှင့်၊ မည်သူမျှ မကျော်လွန်နိုင်သော အတွင်းအားအရာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ။ အောက်ဘုံ၌ ကျင့်ကြံခြင်းအရာမှာပင် ဖြစ်စေ၊ အထက်ဘုံ၏ နတ်ပြည်ဆယ်ထပ်မှာပင် ဖြစ်စေ၊ သူ့ကို မည်သူမျှ အနိုင်မယူနိုင်သေးပေ။ ယိချင်း ရယ်ကာ မောကာ ဆိုတော့သည်။ "အာ့ မင်းတို့ ငါ့ဆရာအကြောင်း မကြားဖူးလို့လေ... ကျင့်ကြံခြင်းအကြောင်းပြောရရင် ငါက ဆရာ့ကို မီဖို့ တစ်မိုင်စာမက လိုသေးတယ်... ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရရင်... အထက်ဘုံက ကောင်းကင်နတ်ဘုရားဆယ်ပါးထဲမှာ ကိုးပါးလောက်က ငါ့ဆရာထောင်းတာ ခံခဲ့ဖူးတဲ့သူတွေချည်းပဲ၊ မထောင်းခံရသေးတဲ့ တစ်ယောက်က ငါလေ..." "ဆရာ... အရှင့်မှာ ဆရာရှိတယ်လား၊ ဘယ်သူများ ကျွန်ုပ်တို့လည်း မကြားဖူးရပါလား..." "ငါ့ဆရာက. . . အယ်... ဆရာရော၊ ရှ

ဖဝါးထက်က ပုလဲသွယ် ယဲ့လီကျူးက အသား၏ကောင်းခြင်းနှင့် ပြည့်စုံသော ဖြူဖျော့နူးညံ့သည့် အလှလေး။ သူမ သီးချိန်တန်သီး ပွင့်ချိန်တန်ပွင့်ရမဲ့အချိန်ရောက်သည်အထိ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမှ လာရောက် မကြောင်းလမ်းရဲကြ။ လူတိုင်းသိထားကြသည်က ယဲ့လီကျူးသည် နှစ်လှမ်းလောက် လျှောက်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် ကူတွဲပေးရမည့်သူ လိုသည်အထိ အားပင်နည်းပါးသော ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်။ ထို့အပြင် အမတ်ချုပ်ကြီးကလည်း သူ့သမီးကညာလေးကို ကောင်းကင်ထိတက်အောင် ဖူးဖူးမှုတ်လို့ထားသည်။ အကယ်၍ ဒီလိုမကျန်းမာသည့်အလှလေးကို လက်ထပ်ယူကာ ကောင်းကောင်း မခစားခဲ့လျှင် ရက်စက်လှသည့်အမတ်ချုပ်ကြီးယဲ့က သေချာပေါက် သတ်ပစ်မှာပင်။ ယဲ့လီကျူးတစ်ယောက် အတော်လေး စိတ်ညစ်နေပြီ။ သူမခန္ဓာကိုယ်က တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ အားနည်း၍လာသည်။ သူမသေအံ့မူးမူးအချိန်မှာပင် အမျိုးသားတစ်ယောက်က အမတ်ချုပ်အိမ

ကျန်းမိသားစုမှာ သမီးနှစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက်စီက ပန်းကလေးတွေနဲ့ ကျောက်စိမ်းရုပ်လေးတွေလို လှပကြတယ်။ အငတ်ဘေးရာသီနဲ့ ကြုံကြိုက်လာတော့ အသက်ဆက်ရှန်သန်ဖို့အရေး သမီးတွေထဲက တစ်ယောက်ကို ရောင်းမှဖြစ်မယ့် အခြေအနေရောက်လာတော့တယ်။ ကျန်းယွင်ကျူးက တုတ်ချောင်းအတိုတစ်ခုကို ရွေးမိသွားပြီး လူပွဲစားတစ်ယောက်နောက် လိုက်သွားခဲ့ရတယ်။ ခုနှစ်နှစ်ကြာပြီးနောက်မှာတော့ ကျန်းယွင်ကျူးရဲ့မျက်နှာလေးက ပိုပြီးတော့ ဝင်းပလာလေရဲ့။ သူမက ဝတ်ကောင်းစားလှတွေ ဝတ်ထားပြီး အချွေအရံတွေ ဝန်းရံလို့ပေါ့။ ဒီအချိန်မှာ သူမက နယ်စားကြီးအန်းဖင် အိမ်တော်ရဲ့ သခင်မငယ်လေး ဖြစ်သွားပြီ။ သူမက အင်မတန် ဂုဏ်ကျက်သရေနဲ့ ပြည့်စုံနေမှာတော့ ပြောစရာတောင်မလိုတော့လေဘူး။ ဟိုတုန်းက အဲဒီလူပွဲစားက သူမကို နယ်စားကြီးအန်းဖင်အိမ်တော်ကို ရောင်းခဲ့တာ ဖြစ်နေတာကိုး။ တစ်ချိန်ထ

ငါ့ကို အစားထိုးချင်တဲ့ မင်းရဲ့ဆန္ဒတွေ ပြည့်ပြည့်မြောက်မြောက် ပြည့်ဝသွားခဲ့ပြီ လွေ့ချီ...။

"ရဲ့ဟွာ ကျွန်မရှင့်ကို လက်လွှတ်လိုက်တော့မယ်။ ရှင်လည်း ကျွန်မကို လက်လွှတ်လိုက်သင့်ပြီ။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ တစ်ယောက်အပေါ် တစ်ယောက် အကြွေးတင်တာတွေ မရှိတော့ဘူး" "ကိုယ်တို့ တစ်ယောက်ပေါ်တစ်ယောက် ပြန်ပေးဆပ်စရာတွေ ဘယ်လောက်များလဲ တွက်ကြည့်ကြမယ်ဆိုရင် အရာအားလုံး ရှုပ်ထွေးကုန်လို့ ပြန်ရုန်းထွက်ဖို့တောင် ဖြစ်နိုင်တော့မှာမဟုတ်ဘူး" နှစ် ၁ သိန်း ၄ သောင်း အရွယ်ရှိတဲ့ နတ်ဘုရားမတစ်ယောက် သူ့မြေးအရွယ်လောက်ပဲရှိတဲ့ ကောင်လေးနဲ့ ဘယ်လိုတွေ့ဆုံ ချစ်ကျွမ်းဝင်မလဲ။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ နတ်ဘုရားမ ထင်ထားသလို အခုမှတွေ့ဖူးခဲ့တာလား။ အချစ်ရေးမှာ ဘယ်တော့မှ ကံမကောင်းခဲ့တဲ့ ပိုင်ချန်ကို ကံတရားက မျက်နှာသာပေးတော့မှာလား။

ဒီနေ့ခေတ်အချိန်ကာလကြီးမှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က လူတစ်ယောက်ကို စွဲစွဲမြဲမြဲ ချစ်ခဲ့ပြီးတော့ အဲဒီလူနဲ့ ပတ်သတ်တဲ့ အမှတ်တရတွေကို သူမနဲ့ အတူ နှစ်ဘ၀တိုင်တိုင် သယ်ဆောင်ထားခဲ့တယ် တကယ်လို့သာ အဲဒီမိန်းကလေးကို ချစ်မိခဲ့မယ်ဆိုရင် ကောင်းချီးတစ်ခုရတယ်လို့ မခေါ်ဆိုနိုင်ဘူးလား ? ဒါက ကျိုးရှန်းချန် အပေါ် ထားရှိတဲ့ ရှစ်ယီးရဲ့ ခံစားချက်ပင် ဒါပေမယ့် သူကတော့ ဒီမိန်းကလေးကို မမှတ်‌မိတော့ပေ

ရှေးခေတ် မျိုးနွယ်စု ပုံစံရေးမှာပါ။ ဟိုဖက်မျိုးနွယ် ဒီဖက်မျိုးနွယ် တွေအကြောင်းပါ။စိတ်ကူးယဥ်ဇာတ်လမ်းဖြစ်လို​့ တချို့ဟာတွေက လက်တွေ့နဲ့ကွဲပြားမှာပါ။.