Boş kalan son sayfa dolmadan, kibritler yere saçılmadan, yanan son mum sönmeden, bu yabancı duman her yanımızı sarmadan ve onlar beni bulmadan bul beni...

Yalnız bir kız çocuğunun başına gelen olaylar,ne kadar garip olabilirdi.Ne kadar çaresiz kaldığı anılar vardı,kafasının içinde. Geceye aşıktı Hera.Her gece yıldızları izlerdi.Her ne kadar geceyi sevsede,sevdiklerini karanlık geceler almıştı ondan. Yoksa katilmiydi Karanlık Geceler. "Karanlıkta bazen sevdiklerimizi,alıp götüre biliyordu." En büyük korkusu sevdiklerini kaybetmek değilmiydi Heranın.Kaybetmişdi.Kaybetmişdi bu oyunu.Amma devam etmek zorundaydı.Tek başına devam edicekti. "Başarıp başarmaması umrunda değildi,amma intikamını alıcaktı,bunu çok iyi biliyordu." Annesinin katili kimdi peki?Kim annesinin ölümüne sebep olmuşdu.Peki babası.Babası neden terk etmişdi onu.Geri dönüceğinin sözünü vermişdi.Amma sözünü tutmamıştı. -Biliyomusunuz,söz verip tutmamak korkakların işiydi.Ve babam hayatımda tanıdığım en korkak adamdı.Sözünü tuta bilirdi.Peki 2 yıldır nerdeydi? Kaçmıştı.Dediğim gibi.Korkaktı çünkü.Onun hakkında çok bir şey bilmiyordum doğrusu.Belkide annemin katilide oydu.Amma inanamıyordum.Kabullenemiyordum. Ne yapıp,ne edip bulucaktım. Ya kaybedicekdim,yada karanlığımla yüzleşecektim.Başka bir yolum yoktu..

''O gün, bana 'Sinemaya gidelim mi?' diye sordu. 3391 kilometre öteden, şehirlerce, denizlerce uzağımdan... Yanımdaki insanlar görmezken beni, o bana imkansız olduğunu bile bile 'Sinemaya gidelim mi?' dedi...'' Aylarca sesini duymadığınız, yüzünü görmediğiniz, dokunmadığınız, kokusunu bilmediğiniz, aynı sokaktan geçme ihtimalinizin dahi olmadığı, asla aynı fotoğrafın içinde bile bulunamayacağınız, sizden kilometrelerce denizlerce adalarca şehirlerce uzakta olan bir insana aşık olur muydunuz? Bunu, kendinize yapar mıydınız? Bu bir mesafe hikayesi! İki insanın, birbirlerini görmeden duymadan aylarca gece gündüz konuştukları ; birbirlerinin en yakını oldukları, ama birbirlerinden en uzakta oldukları, aralarındaki kilometrelere rağmen birbirlerine aşık oldukları bir mesafe hikayesi! Burası bizim gezegenimiz ve burada her şey anını bekler. Burası, bizim 3391 kilometrelik gezegenimiz... - ''Seni görmem için yanımda olmana gerek yok. Ben seni gözlerim kapalıyken de görebiliyorum. Zaten ben seni sadece gözlerim kapalıyken görebiliyorum...''

İki dünya belkide evren.... İki kişiliktir aşk derler, aralarına ne girsede sevenler, gerçek aşka kavuşurmuş, gerçektende öyleymiş sevgilim...

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."