Her yerin yeşillikler ile dolu bir mahalle düşünün. Şehrin o kirli havasından uzak, sessiz, sakin bir sahil kasabası. İşte orası yeşil mahallesi. Turistlerin bir çoğunun gelmek için can attığı, gezmek için kuyruğa girilen o mahalle. "Mahallemize hoş geldiniz efendim, artık sizde bu mahalle sakinisiniz." *** Bu kurgu bu1yazar adlı şahısa aittir kopyalanması söz konusu bile değildir.

Tüm sanrılarının gölgesinde kendi kendinin celladı olan bir kadın. Esna Ünsal... Silahlar kuşanan, acılarını kucaklayıp bir kalkanla çevreleyen ve en sonunda kalbine konuşlanmış bir bomba ile kendine verdiği zararı imha eden kadın. Bomba İmha Uzmanı Teğmen Esna Ünsal! Siyahlara kuşanıp, karanlığa sığınmışlığıyla acılarına baş kaldıran, dünyanın tüm yükünü bileklerinde taşıyan bir adam. Alp Ateş... Göğüs kafesini kemikten bir hapishaneye dönüştürüp, savaş meydanını göğsünün tam merkezinde yaşatan bir asker. Alp Ateş! ❝Şimdi sen ve ben... Biziz. Tamam mı? Her şeye rağmen. Herkese karşı. Ve sen... Teslim olmak için savaş ilan ettin, öyle mi?❞ ❝Hayır. Omzuna yattığımda savaş istemedim.❞ Her şeye rağmen. Bir düştüler. İki düştüler. Yetmedi, bir kez daha düştüler. Habersizlerdi. Tabutlarını göğüs kafeslerinden kaldırdıklarından bile habersizlerdi. Birileri doğdu. Birileri öldü. Onlar mı? Onlar, sadece nefes aldılar. •

"Ben senin her şeyini kabul ederek evet dedim. Sen bunları bilerek, bunları kabul ederek bana geldin. Her ihtimali konuştuk seninle! Sen bana evlenme teklifi ettiğinde her ihtimale boyun eğip çaldın kapımı." "Keşke gelmeseydim," diyerek ilk öldürücü darbeyi vurdu bana. "Keşke sana açılan balkona çıkmasaydım. Keşke doğduğunda o hastane odasına girmeseydim. Keşke seni hiç sevmeseydim. Seninle olan her şeyden o kadar pişmanım ki!"

*yaş farkı mevcuttur. *asker-köy kurgusudur. *+18 sahneler bulunacaktır ona göre okumanız önerilir. İnci & Hatem Bir iki saniye sonra şah damarımın yakınlarında küçük bir öpücük hissettim. İki yanımda hareketsiz duran ellerim heybetli omuzlarına tutundu. Destek almak istercesine... Yüzünü sonunda boynumdan çekip yüzlerimizi aynı hizaya getirdi. Aramıza mesafe koymadan dudaklarımızın arasında milimler kala sesini işittim. "Nadide bir çiçeksin... Kokun da kendin de öylesin...orada yalnızken kokunla teselli bulmak istedim ama bu kokuyu hep arayacağım ve daha çok duyumsamak isteyeceğim aşikar." Kendimde değildim. Böyleyken cevap nasıl verilirdi? !!! Modern köy romanıdır. Olaylar günümüze yakın bir tarihte gerçekleşmektedir. Başlama tarihi: 7 Ağustos 2023

'' Sana söz, soyadım soyadın olana kadar bitmeyecek bu mevzu. '' bir yemini daha dillendirdi son kez. '' Kendine dikkat et. Seni seviyorum. '' diyerek çekti ellerini üzerimden. Sarılmamıştı hâlbuki sadece ufak bir temasla bile sıcacık olan bedenim çekilmesiyle buz kesti. Geri geri yürüdü, sırtını dönmedi bahçe kapısından çıkıp arkadaşlarının beklediği yere yürüdü. Gitmek istemediği bariz belli olurken bakışlarını benden çekmeden bindi arabaya. '' Bende... '' dedim sessizce sadece. Dolu dolu bakan gözlerimle sadece mırıldandım içim sökülürcesine son kez. Kendine dikkat et demiş ve gitmişti. Herhalde anlamıştı bu kalbin ve bedenin tamamen ondan ibaret olduğunu sonunda. Ama yine şaşırtmayıp bencilce davranmış ve kendini düşünmüştü. Görüş açımdan çıkan arabayla sendeledim olduğum yerde. Sanki ayağım koca bir boşluğa girmiş gibi sendeledim. Birilerinin ayak sesleri duyuldu, Demet'in sesiyle duraksadım ardından. '' Ne oldu Bahar? '' diye sordu. '' El olduk, ziyan olduk Demet. İşte tüm olan bu... '' dedim mırıldanarak. Ve kapattım o gece Demir defterini. İlk aşkımı sonsuzluğa gömecek ve bundan sonra adını anmayacaktım. Kalbimi onunla beraber ilk kez aralarken yine onunla beraber kapatmıştım sonsuza dek...

"Aral Efken!" Ve bedenim saniyeler içerisinde göğsüne yapıştığında su kapanmıştı. İkimizde nefes nefese kaldığımızda ona bakmak için başımı yukarıya kaldırmış ve çenemi göğsüne yaslamıştım başını eğdiği için burnum çenesine sürttü. Gözleri tüm yüzümü ezberlemek ister gibi tavaf ediyordu. Aralık dudaklarıma kayan gözleri kalın dudaklarının aralanmasına neden oldu. Göğsüne koyduğum elimin altında atan bir kalp vardı. Ritmi benimle aynıydı. Şaşkındım. O ise beni daha çok şaşırtacak bir şey yaptı aralık dudaklarından verdiği nefes dudaklarım çarparken başını daha fazla eğerek topuzum sayesinde açıkta kalan boynuma dudaklarını bastırdı. Kalın ve yumuşak dudakları boynuma temas etmesi ile vücudum reaksiyon gösterdi. Bedenim hafifçe gerilirken gözlerim kendiliğinden kapanmıştı. Elimin altında olan kalbi daha da hızlandı. "Git ve üzerini değiş kıvırcık,yoksa nefessizlikten öleceksin" Efsûn&Aral Efken 09.08.23 - 17.12.23 #1 Bakıcı #1 Arzu #1 Kıskançlık #1 komutan #1 tim #1 bordo BU HİKAYE TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR!!

Herkesin bir yarası ve yarasının bir adı vardır; Benim yaramın adı da Atlas Seğmen. Ona yaralandığımda henüz 17 yaşındaydım, o beni vurduğundaysa 24'e merdiven dayamıştım. Artık başkasının olacak bir adamı sevmemeliyim diye kendime söz vermiştim ama Atlas, benim bana olan güvenimi, kendime verdiğim sözü ve kalbimi kırıp avuçlarıma bıraktı. Kırıklar avucuma battı kanattı ama o bırak anlamayı dönüp bakmadı , gerçi o benimle göz göze bile gelmez bana bakınca yüzünü buruştururdu. Neyse o artık Nişanlı bir adam hemde arkadaşım dediğim karaktersizle..

*Yaş farkı içerir. *Köy kurgusudur. *2000 li yıllarda olaylar gelişmektedir *Yetişkin içerikli sahneler mevcuttur. Cevher & Baran ~~~~~ " Seni ne kadar çok sevdiğimi bir bilsen... Şu kalbim dile gelip bendeki yerini bir anlatsa..."tekrar öpüp devam ettim sözlerime. "İnan şaşırırdın, bir kadın sevdiği adamı nasıl her şeyin üstünde tutar diye. Sevdiğinin yanında hayatı bile gözünde nasıl değersiz kalır diye." Hafif gülümseyip dudaklarını alnıma bastırdı. O bana gülene kadar gülüşüne bu kadar muhtaç olduğumu bilmiyordum. " Senin gibi güzel sözlerle anlatamıyorum ben sevgimi. Ama..."elimi göğsüne yöneltip tam kalbinin üzerine koydu. "... hisset be güzelim." ~~~~~~~

Duvara sırtını vermiş kollarını önünde bağlamış bana bakıyordu birkaç adım attım. "Şimdi" diyerek bir adım daha attım aramızda bir adımlık mesafe kalınca durdum. Yaslandığı duvardan ayrılarak dikleşti, heybetliydi. Kafamı kaldırınca bile yüzüne çok yaklaşamamıştım. "Sana böyle yaklaşsam" diyerek aramızda ki mesafeyi kapattım ve parmak uçlarımda yükseldim o da beni belimden tutarak iyice kendine yaklaştırdı burnum burnuna değerken fısıltıya dönük bir sesle konuştum. "Ne yaparsın?" O an gözlerinin içinde bir ışık geçtiğine yemin edebilirdim. Işığın ardından zaten koyu renk olan gözleri dahada karardı, yavaşça yutkunduğunu duydum gözleri dudaklarıma kaydı ardından tekrar gözlerime çıktı. "Öperim" erkeksi sesiyle söylediği bu kelime dudaklarımızı birbirine kavuşturmadan önce aramızda geçen son konuşmaydı. ••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••• Keyifli okumalarr dilerim :) Hikaye tamamıyla bana aittir. Herhangi bir (ç)alma durumunda yasal işlem başlatılacaktır.