Aklı başında bir insan kuzeninin mutluluğu için ne kadar ileri gidebilir? Hazal, işini değiştirip bu evliliğin temellerini bizzat atmak üzere müstakbel damadın şirketinde işe başladığına göre pek de aklı başında sınıfına dahil edilemez herhalde. O kuzeni ve sevdiği adam mutlu olsun diye şirkette türlü türlü pembe yalanlar sıralar ve mutluluk oyunları kurarken, kaderin onun için planladıklarından haberdar olmaya fırsatı olmayacak. İşler karışacak, şartlar değişecek, aynı şirketin içinde patronun ve çalışanının birbirine aşık olması hiç kolay olmayacak; Hazal Aymaz ava giderken avlanacak. * http://open.spotify.com/user/31qkhp7klkplruaqei6whna2pcqu/playlist/5jUJSJdy7FBFoMDfgycNZI ***

Annesinden kalan bir dükkan, babasından kalansa sadece bir kelime! Aramıza hoş geldin Zeynep Beyce! * O kuaför Nihal'in kızıydı, ne demekti gelinini üzmek, düğün üstü yüz üstü bırakıp gitmek? Hem de içinde bir bebek varken! Ölürdü de müsaade etmezdi. Yıllardır bu dükkandan bir tane bile gelin mutsuz çıkmamıştı. Çıkmayacaktı! Ne yapıp edip o damat bozuntusunu bulmalıydı ve işler iyice sarpa sarmadan düğününe katılmaya ikna etmeliydi. Geri zekalı cehenneme mi gitmişti? Eh, Zeynep için 18 yaşından beri hayatın kendisi cehennemdi. İnanın hiç fark etmezdi!

İstiridye ve inci hikayesi gerçekte, bir bakışta hayal ettiğimiz kadar romantik değil. İstiridye; sert ve güvenli kabuklarıyla küçük ve savunmasız inciyi var olmuş ve olacak tüm kötülüklere karşı korumak maksadıyla himayesi altına almamış. İnci tanesi de ömrünün sonuna kadar istiridyenin korunaklı kollarında olmak arzusunda değil. İşin aslı, istiridye ilk kez karşılaştığı inciden korunmak gayesiyle onu kendisine mahkum ediyor. Zarar görmesin diye değil yani, zarar görmemek için. İnci tanesi de yemin ediyor mahkum edildiği bu kabuğu sevmemeye. Zarar vermek için değil asla, zarar görmemek için onunki de. İstiridye mi aşıktı, inci mi aşıktı? İkisi de katilken bunun bir önemi var mıydı?

İtaat etmek zorundasın, Elarnis. Sadece bana değil... Karanlığıma da." Eryon'un parmakları çenemi bir kelepçe gibi kavradığında, okyanusu andıran gözlerinde hırçın bir fırtınanın koptuğunu gördüm. Nefesi, dudaklarımın üzerindeki o tehlikeli çizgide geziniyordu. Bir sonraki hamlesi beni mahvetmek miydi, yoksa mühürlemek mi, bilmiyordum ama o okyanusta boğulacağımı bile bile fısıldadım: "Fazla itaat ihaneti getirir, efendim." ... Elara, rasyonel dünyasından koparılıp kadim bir kehanetin tam kalbine, Atherum Sarayı'na atılmıştı. Yapması gereken tek şey üç hakktan oluşan lanetli bir döngüyü kırmak ve Atherum'u tarihte görünür kılmaktı. O, tarihte silinen bir krallığın izini süren bir arkeologdu ama şimdi kendisi, Lord Eryon'un en değerli ve en tehlikeli avı haline gelmişti. Gümüş işlemeli elbiseler, buz gibi mermerler ve kanla yazılmış bir kader... Eryon ona bir piyon olduğunu söylüyor ama bakışlarıyla ruhunu ateşe veriyordu. Elara ise kaçması gerektiğini biliyordu lakin tenine değen o karanlık el, ona özgürlükten daha tatlı bir esaret vaat ediyordu. Bir yanda annesinin yarım kalan hesabı, diğer yanda Lord'un vazgeçilmez kazanma arzusu. Hepsinin arasında sıkışıp kalmıştı. Kitabımda kadınları aşağılayan olumsuz ögeler bulunmamaktadır. Bu kitap Voidborn ( Hiçlikten Gelenler) serisinin kitaplarından biridir. Kitapta bulunan temel öğeler hariç kehanetler, hikâyeler, mitolojik öğeler, ırk isimleri, ırklar ve diller şahsıma ait olup hiç bir mitolojik yazıdan alınmamıştır. Kitap evrenimin serilerine aittir kullanılması kopyalanması ilham alınması söz konusu değildir. Kitap Yüzüklerin Efendisi Yunan mitolojisi Tao Te Ching (Laozi) Çin mitolojisi Ve Eski çağ ansiklopedisinden yararlanarak yazılmıştır. Wattpadaki Atherin Kılavuzu adlı ilk ve tek kitaptır. Konusunun çalınması durumunda telif haklarına başvurulacaktır.

Türkiye'nin en iyi üniversitelerinin birinde Kimya yüksek lisansı yapan Nil ve Ozan, yıllarca birbirlerinden daha iyi olmak için çabalayan iki öğrencidir. Çocukluktan gelen rekabetleri günden güne harlanmış, hiç sönmemiştir. Bir gün örnek aldıkları bir hocanın hayatlarına girişim ikilinin hayatını kökten değiştirecektir. Uluslararası bir araştırma merkezinde staja başladıkları sırada öğrendikleri şeyler, aralarındaki rekabeti buza dönüştürürken beyazı ve beyaz önlüğünü seven Nil'in üzerine kan sıçrar. "Hiçbir şeyim değil," dediği Ozan'la bir suç ortağı olurken hayatları tepetaklak olur. Ya da onlar öyle sanmaktadır. Onlar iki cambazdı. Bir ipte oynamaya kalktılar. Biri diğerine hep inmesini söylüyordu. İnen olmadı. Ama bir gün o ip kesildi. Kimin kestiği ise belli değildi. Düşen oldu, ölen oldu, hayatta kalan da oldu. Tür: Bilimkurgu, Gizem, Gerilim İçerik: Akademik rekabet, gizem, sır, huysuz erkek-huysuz kız ilişkisi, üniversite ve laboratuvar ortamı, suç, aksiyon, distopik detaylar

Daha saçma ne olabilir ki demekten bıktınız mı? Ara ara sizi çektiğine emin olduğunuz ama bir türlü ispatlayamadığınız kameralara el sallamaklar mı geliyor içinizden? "Tabi ki benim başıma gelecekti, tabi ki. Başka kim olabilir ki?" tanıdık bir veryansın mı sizin için? Eh, hoş geldiniz o zaman! Buyurun gelin bir de benim hayatımı görün. Hiç değilse şükredecek bir sebebiniz olur. Çok şükür Rabb'im, güzel Allah'ım, çok şükür, çok şükür ki Leyla Demir değilim; gibi mesela.

Hayatın çoğu alanında kendi işini kendi gören ama konu aşk olunca güneşli bir gün bile göremeyen Feryal'i getirdim size. Dağlara taşlara, uçan kuşlarayı geçtim daha muhatabına anlatamıyor aşkını sevgisini. Karşılığı yoktur diye. Korkaklıktan değil, belki önyargıdan belki önseziden belki de gerçeğin ta kendisi bu olduğundan. Kim bilir? Şimdilik sadece ben galiba. Ama bir yolunu bulmuş içindeki bu yıkıcı sevda ile baş etmenin. Direkt olarak O'na olmasa da sevgisini dile getirmenin. Beşiktaş. Takımı üzse de tribünü hiçbir zaman üzmeyen Beşiktaş. Taş gibi sağlam Beşiktaş. Çarşı ile beraber bağırabiliyormuş mesela yağmurlu bir günde sevdiğini! Ya da ne bileyim daha az yağmurlu bir gün de sevdiğinin çeyreği kadar bile sevilmediğini. Doğruya doğru, insanlar anlamıyor genelde Feryal'i, samimi bulmuyor belki. Şimdi kadınların futbol sevgisi de iyice şov oldu tabi. Ama olsun. O biliyor. Feryal'e her sevdadan geriye gerçekten Beşiktaş kaldı. Yarım kalan, tutulmayan, hiç söylenmemiş bütün sözleri aldı; hepsi Beşiktaş'a emanet. Doya doya bağırıyor, çünkü babasının yeri! Oradan devraldı. Yani işte, belki seni seviyorum diyemiyor ama "Aynalarda gördüğümsün, ağladığım, güldüğümsün! Aynalarda gördüğümsün. Çözemezler kördüğümsün, seeeen!" diye bağırıyor özgürce. Varsın, o bilsin sadece. Bağırabilmek çok güzel bir şey. Ağlayabilmek. Gülebilmek. Gerçek sevgilerin ve acıların sese ihtiyacı var galiba. Bir de kocaman bir ruha! Hepsinin kimde olduğu konusunda artık hemfikiriz diye düşünüyorum. E hadi o zaman başlayalım, Siyah?! * Ay, bir de unutmadan! O'nu da tanıyorsunuz aslında. Bebekliğinden beri hem de. Gülce'nin oğlan. Dilmen'lerin ilk göz ağrısı. Babası kılıklı. Namıdiğer, Oğuz Kaan Dilmen.

Abla olmak kolay değildi. Eş dosttan gördüğüm kadarıyla hele de erkek ablası olmak, daha da zorluydu. Belli bir yaştan sonra yalnızlığın da pek matah bir şey olduğunu söyleyemeyeceğim ya, hadi o benim seçimim olsun. Ama bekar büyük görümce olmak mı? "Görümce mi? Hııı, evet. Evet, o evlenememiş canım." "Hiç, hiç evlenmemiş." "Zor tabi. Gelinin işi çok zor, Allah kolaylık versin." Yooook. Yok, yok, yok! Bu kadarına da müsaade edemem. Önümüzdeki yedi ay içerisinde ya evleneceğim ya evleneceğim! - Haleöz * Kırık bir kalbin, bolca kahkahanın ve her şeye rağmen solmayan umudun hikayesi "(Ben) Evlenmeden Olmaz". Parantez içinin de en az dışı kadar önemli olduğu bir hikaye. Paşa gönlümüzün dilediğinin elalemden daha kıymetli olduğu bir hikaye. Sizi daha ilk satırlardan içine çekecek bir hikaye... Nasıl mı bu kadar eminim, nereden mi biliyorum? E, sizden biliyorum. Bu hikayede kıçına tekme vurulan erkeklerden en az birine siz de tekmeyi vurmak istediniz, belki de çoktan vurdunuz! Eğer yaşınız yirmi beşten uzaklaşmaya başladıysa Hale'nin duyduklarını, hem de en yakınlarınızdan, en az bir kere duydunuz! İşte tam da oradan biliyorum. Hadi gelin, bekliyorum :) Bir de şey, haddim değil belki ama içinize sinmeyen hiçbir adama şartlar öyle gerektirdi diye "Evet!" demeyin lütfen, rica ediyorum. -Funye49

.