İkra: merak etmeyin şuan en iyi seçenek sizsiniz Emin Bey: gerçekten mi İkra: evet, çünkü tek seçenek de sizsiniz Emin Bey: ayıp oluyor İkra hanım ! İlk bölümlerde texting olsa da devamında düz yazıya geçiyor !

Abimin arkadaşı, yaşı büyük, yıllardır abi diyorum Cemre! Oluru var mı bu işin söylesene? #Ağırabi'de 1 numara 15.03.2025

Mahallenin yaptığı yardımları ile dilinden düşmeyen, bütün kızların deli divane olup peşinden koştuğu, ağırbaşlı, yardımsever ve bir o kadar da sert bir ağır abisi ile evlendiğinizi düşünün... Murat Karasu. Namı değer "Kara Murat" ile tanışmaya ne dersiniz? Uyarı: Bu kurgu tamamen bana aittir! Cinsellik, şiddet ve bağımsız öğeler içermektedir! Reşit olmayanların okumasını tavsiye etmiyorum.

| Yetişkin okular için uygundur, cinsellik ve argo içerir! | Her şey bıraktığın gibi kalmaz, bazı gidişleri ardında kasırgalar bırakır, yıkıp geçersin gittiğin yetmezmiş gibi. Onca enkaz, yıkım, döküm... Geri döndüğünde bulur musun bıraktığın, terk ettiğin yeri aynı? Kadın terk ettiği nişanlısının mahallesine üç yıl sonra tekrar gelir, lakin o adam artık başkasıyla nişanlıdır. 🌪️ "Yalvarırım git Nalan. Benim başıma bela açma! Mahallemden git! yoksa-" "Yoksa?" "Zor lan!" dedi yarım ağız bağırarak. "Hayatımı siktin ulan! görmüyor musun Nalan beni? Yarattığın enkazı görmüyormuş gibi! Nalan senle ben aynı mahalleyi bırak aynı şehirde yaşayamayız!" göz yaşlarımı sildim bedenimin yanında ki iki kolu ve yakınımda ki yüzü her şeyi zorlaştırdı. Kör kütük sarhoştu. "Neden?" diye sordum acıyla. "İki yangın beden birleşir.." dedi kendine hatırlatır gibi. Sonra ekledi. "Biz artık beraber yanmayız Nalan. Ya küle döneriz. Yada yakarız!"

Asker ve mahalle kurgusudur. Ulaş yıllardır içinde taşıdığı aşkın ağırlığı altında eziliyordu. İçinde biriktirdiği aşk öyle büyüktü ki, sanki her nefes alışında daha da artıyordu. Sevdiği kadın karşısında, yanı başındaydı ama ona uzaktı. Aralarında kilometreler vardı sanki. Uzansa dokunabilirdi, neden elleri ona ulaşmıyordu. " Ruhumun ışığı, güzel kızım. Evim yurdum." dedi uyuyan kadının saçlarını yavaşça okşarken. O onun eviydi. Bakışları cenneti, kalbi yuvasıydı. Bu hayatta iki şey için gözünü bile kırpmadan canını verebilirdi. Biri vatanı iki sevdiği kadındı. Not : Arkadaşlar bölüm sayısı fazla değil bazı bölümler part olarak ve birkaç alıntı paylaşıldığı için böyle gözüküyor.

Bade Serin, düzenli bir hayatı, mutlu bir ailesi olan bir genç kızdır. Bir gün kuzeninin ısrarı üzere katıldığı yarışmada, eseri sergilenmek üzere dereceye girer. Serginin açıldığı gün dereceye giren eserleri gezerken, hem kendisi hemde yakın bir dostu için önemli olan bir şiirin önünde durur. Eserin sahibine ulaşabilmek için sarf ettiği çabanın ardından, karşısında duran adamın, aslında aradığı kişinin ta kendisi olduğunu öğrenir. Emir Haki Alsancak, Bade Serinin hayatına tesadüf suretiyle girmeye çalışırken, kaderin onlardan önce bir planı vardır. Rüzgar eser... Kadın adamın önüne düşer...

Onların kaderi yıllar önce yaşanmış tek bir gece sayesinde birleşti. Bir anda karşısına çıkan ve peşini bırakmayan Atmanlı aşireti genç kızın bütün sokaklarını çıkmaz sokağa çevirecekti. Bu zamana kadar her işini kendi halleden bir kız şimdi nasıl alışırdı etrafındaki kalabalığa? Bazı sırlar, hiç ortaya çıkmayacak sanılırdı.. Fakat hiç bir sır sonsuza kadar saklı kalmazdı.

bir gün ansızın babam yanında onlarca siyah takım elbiseli adamlarla gelmişti ben okulu bitirmeyi planlarken o benimle evlilik planları kuruyordu ondan kurtulmamın tek çözümü kaçmaktı peki başarabilecekmiydim? mafyaların hepsi mi bencil olurdu yoksa bunda mı sorun vardı?

Hayat bir defterdir. Yazarsın, çizersin ve yeri geldiğinde silersin. Peki ya herkes kendi defterini kendisi mi doldurur? Bazen bizim yerimize bir başkaları karalardı o sayfaları. Yapmak istemediklerimizi, korktuklarımızı yazardı. Sevdiklerimizin üstünü çizer, sevmediklerimizi sayfalara kazırdı. Böyle başlamıştı hikayem, ben Malia Yalazan. Kazandıklarını tek gecede kaybetmiş o kız. Tek gecede hayatı kararmış ve sabahına bambaşka bir sayfaya geçmek zorunda bırakılmış o zavallı. Bu sayfa beyaz değildi. Karalanmıştı. Hatta biraz da örselenmiş. Yaşamıştım aynı anları, tanışmıştım aynı insanlarla... Bildiğim mahalleye, bildiğim insanların arasına dönüyordum. Eskiydi ama hissettiklerimin canlanması iki yeşil göze bakardı. İki kalp atışı, güm güm. Bir gülümseme. Belki basit bir öpücük. Soykan Aksoy. Yeniden tatmak seni, nasıl olurdu? Yeniden yanmak sana. En baştan, tekrar tekrar. Bir şeyler değişir miydi bu sefer? 15.3.24

Merih Aslan Çakır ve Cemre Kılıç :)