Fadime, dört yıl uzak kaldığı memleketine döndüğünde geçmişi de peşinden gelir. Kan hakkı, yarım kalmış aşklar ve bir kurşun her şeyi yeniden başlatır... Diziden sahneler olsa da ben daha farklı yazacağım,okumak isteyenler başlayabilir.❤️

​"Abi... Ben kazada öldüm mü?" ​Fadime şaşırdı. Oruç ise kaşlarını çattı. "İso saçmalama, alt tarafı motorla kaza yaptın. Ne ölmesi?" ​İso, sanki bir rüyadaymış gibi gözlerini ayırmadan konuştu: "Ölmediysem bu huri niye karşımda?" *** İlk görüste ask Bölümler sık olacak bir günde iki tane falan atarimm

Siz: simdi benim canım helva cekse Siz: benim icin ölür müsün Siz: yoksa yok mu Baran: Ne anlatıyosun bilader Siz: cevap ver Siz: ölür müsün Siz: yoksa yok mu

uyuşturucu satıcısı ismail furtuna, ailesi onu evden atınca fadime koçari'nin kiraya verdiği yan dairesini tutar.

"İso, eski sevgilisi fadimeyi tekrardan kıskanmaya başladığını fark eder."

Fadime, İso'nun ölümünün ardından dünyada cehennemi yaşarken acılar içinde dilediği dilek gerçekleşmiş ve kendini aylar öncesinde henüz evlenmediği kocası tarafından kaçırılırken bulmuştu. ya da Fadime, kendini İso'nun onu arazi için kaçırdığı günde bulur. Ancak bir şeyler farklıdır çünkü bu sefer karşısındaki kişi artık düşmanı değil de sevdiği adamdır.

Fadime Koçari, abisinin isteği ile Furtuna şirketinde çalışmaya başlar. İsmail Furtuna ise bir ofisi bu hırçın Koçari kızı ile paylaşmayı hiç istememektedir.

Yasaların işlemediği bir şehirden çıkan iki genç kanun insanı olmaya karar verir ama artık aralarında yasalar değil yasaklar vardır.

Ters yönlere baksak da gözlerini birbirinden alamayan iki düşmandık biz. En başından beri böyleydi ve böyle de kalmalıydı.

Toprak hafızayı asla silmez; üzerine düşen kanı da, edilen yeminleri de, nesiller boyu süren o sessiz kini de unutmaz. Fadime ve İsmail, işte o toprağın birbirine düşman kıldığı iki ayrı dünyanın çocuklarıydı. Biri, geçtiği her dalı kıran, hırçın ve boyun eğmez bir sert rüzgâr. Diğeri, derininde neleri sakladığı bilinmeyen, duru ama kararlı bir sakin nehir. Onlar, kaderin yanlış zamana ve yanlış nefretlerin arasına gizlediği iki eksik yapboz parçasıydı. Bir araya gelmek, sadece iki kalbi birleştirmek değil; yılların ördüğü duvarları yıkmak, suskunluğu bozmak ve geçmişin hayaletleriyle yüzleşmek demekti. Birbirlerinin yaralarına dokunurken, düşmanlığın zehriyle beslenen bir dünyada aşkla şifa bulmaya çalıştılar. Ancak bazen en büyük savaş, dışarıdaki düşmana karşı değil, insanın kendi kanına işlenmiş o kadim nefretlere karşı verilir. Peki, bir aşkın gücü, yüzyıllık bir öfkeyi dindirmeye yeter mi? Yoksa fırtına dindiğinde, geriye sadece nehrin yuttuğu yıkıntılar mı kalacak?