Ben kaderin işleyişine hep biraz uzaktım, yıldızlarımız uyuşmuyordu en başta, ve genelde çevremde hafif zıt olurdu kadere ama en başta biz ,biz mi kim ;biz dört çocuk biz dört yetişkin ve biz dört kardeş kaderin kara yerine denk gelmiştik, lakin kaderle oynamak diyince de akla biz geliyorduk ya da bence gelmeliydik, İkizim ile ben dünyaya geldiğimiz andan beri mucizlere şahit olup bazen biz birer mucize olmuştuk. Küçük yaşta daha kendimi tanıyamadan , abla olmuştum, Arel Alp ise abi zamanla alıştık derken , hayatımızın bir anda alt üst olmuş bizden nefret eden babaanemiz yüzünden ailemiz parçalanmıştı. Abla ve abi olan iki çocuk bir anda iki çocuğun sorumluluğunu almak zorunda kalmıştık. Kardeşlerim için canımı bile veriridim, hatta belki bir gün vermek zorunda kalırdım... Kim bilir. Her engelden beraber geçen dört kardeş bazı büyük engellerden geçemez hale gelmiştik, büyük savaşlar, büyük ayrılıklar, büyük kayıplar vermiş birçok bedel ödemiştik . Ve kader ya işte hiç beklenmedik bir anda hayatımıza aşk denilen duygu seli girmişti, kimimiz en uç noktasında yaşamıştık, kimimiz uzak , kimimiz ise gizli ama hepimizin bir kez olsun en zirveye çıkarmıştı, düşürmeden önce... Her ruhun ayrı bir aynası vardı, duygusu vardı en başta hisleri vardı bir gün herkes İÇİNDEKİ IŞIĞI görüp oraya bakacaktı...