24 yaşındaki savcı olan Livia bir gün laboratuvardayken gözlerini farklı bir dünyada açar. Hayatı boyunca hiç aşık olmayan Livia için bu dünya nın Dük'ü olan Roberto Tanrı'nın bir hediyesi mi acaba? inanılmaz komedi, aşk ve aynı zamanda çok pis ters köşeler yemeye hazır olun siz hiçbir karakterin yazarla konuştuğunu gördünüz mü?

"Nil'in akışını değiştirebilirsin ama tanrıların yazdığı kaderi asla... Ta ki bir yabancı, elinde bir neşterle o kadim yazgıyı kanatana dek." ​Modern dünyanın steril ameliyathanelerinden, kumun ve kanın hükmettiği antik Mısır'a düşen bir cerrah: Sara. Bu topraklarda artık onun adı Merit. ​Merit, hayatta kalmanın tek yolunun bir gölge gibi yaşamak olduğunu biliyordu.Geri dönmeyi başarana dek Sessiz kalmalı, bu yabancı düzene uyum sağlamalı ve kimsenin dikkatini çekmemeliydi. Ancak doktorluk içgüdüsü, mantığına ihanet etti. Pazar yerinin tozunda, hayatı avuçlarının arasından kayıp giden o adamı kurtarmak için öne atıldığında, sadece bir ölümü engellemekle kalmadı; varlığından kaçınması gereken en kudretli gözlerin hapsine düştü. ​Mısır'ın yaşayan tanrısı, İki Diyarın Efendisi: Firavun Atum. ​Kehribar gözlerinde hem bir imparatorluğun görkemini hem de durdurulamaz bir fırtınayı taşıyan Atum için bu yabancı kadın, ya Nil'in getirdiği bir mucize ya da krallığın kadim temellerini sarsacak bir felaketti. Merit ise kendini amansız bir ikilemin ortasında buldu:bir yandan kadim geleneklerine körü körüne bağlı saray şifacılarıyla bir onur savaşı verirken, diğer yandan Atum'un hükmeden varlığına karşı kendi kalbini korumaya çalışıyordu. -​Güneşin kavurduğu bu topraklarda, aşk en büyük günahtır; özellikle de bir yabancı için.-

Maddi sorunlar yaşayan Narin hem tıp okuyup hem de iyi bir kazanç sağlayacağı bir işle aynı anda başa çıkamaz. Arkadaşının yönlendirmesiyle Yeraltı'na bağlı Kafes'e gider. Ona yapılan teklifi kabul eder ve yasal olmadığı halde geceleri orada iyi bir paraya sağlık personeli olarak çalışmaya başlar. Yine bir gece yasadışı boks maçlarının yapıldığı Kafes'te çalışırken yarı Rus yarı Türk olan Aaron Volkov ile karşılaşır. Ringden inen Aaron'un yaralarıyla ilgilenmek zorunda olan Narin, o gece başına nasıl bir bela aldığını çok geç fark edecektir.

Bir adamın altında ezilmiş halde uyandığımda neredeyse çığlık attım- ta ki kim olduğunu görene kadar. Adrian. Soğuk, saplantılı kocam. Hayatım boyunca kaçmaya çalıştığım adam. Geçmiş hayatımda yanlış insanlara güvendim. Beni koruyan tek adama ihanet ettim ve yalnız öldüm. Bir hayat beni mahvetti. Bu mu? Tekrar deneyecek herkesi mahvedeceğim. Şimdi oyun benim ve kuralları ben yazıyorum. Tatlı davranacağım. Gizemli kalacağım. Ve her yılanı birbirine düşüreceğim. Peki ya tehlikeli derecede saplantılı kocam? Onu evcilleştireceğim-bekle... BEKLE! Sadece biraz nazik davranıyordum, bu tiran neden narin bir prenses gibi davranıyor? 'Hey, hey, bana yapışmayı bırak! Ne? Sarılmak mı istiyorsun? Başını okşatmak mı? Sen-Sen kedi değilsin Adrian!'... " Çileklere ölümcül alerjisi mi var? Ama elimden bir tanesini mucizevi bir iksirmiş gibi yedi." "Uyku bozukluğu mu var? Ama bana sarıldı ve tembel bir kedi gibi uyuyakaldı!" "Küskün mü... elini tutmadığım için mi?" Kız en yakın arkadaşıma sarıldığımı görünce mi aklını kaçırdı? Beni kollarına çekti ve "Benimsin," diye homurdandı, sanki aşık olmuş sapık bir kötü adam gibi. Sonunda anladım: başka hiç kimsenin şansı yoktu. Ben onun tek takıntısıydım.

Acımasızlığı ile nam salan Kral Saldıray'ın eşiydim fakat bir asker olan Giray'ın aşkını yüreğimde saklıyordum.

Sahra'nın hayatı her zamanki gibiydi. Yaşama gayretiyle geçen bir ömür ve hayatın karşısına çıkardığı birkaç zorluk. Hayatın gerçekliğinden kaçmak içinse tek bir yolu vardı, başka dünyalara yelken açmak. Onun için kitap okumak başka hayatlara dahil olmak demekti. Başka karakterleri okumak hatta kendinden bir parçayı onlarda bulmak ona öyle güzel hissettiriyordu ki okuduğu kitapların haddi hesabı yoktu. Ama olur ya bazen hayatının seyri öylesine değişirdi ki kendini dünyanın alt üst olmuşluğunun tam ortasında bulurdun. Ama Sahra karar verememişti. Okuduğunu bile hatırlamadığı bir kitaba girmek onun dünyasını tepetaklak mı etmişti yoksa çıldırmanın eşiğinde miydi.

Buraya büyük umutlarla gelmiş olabilirsiniz. Onları hemen şimdi yok edin. Çünkü burada hiç bir karakter mükkemmel değil. Burada kendi hikayesinin bile ana karakteri olamayan bir kadın var. Kendi hikayesindeki rolünü değiştirmek için çok geçti. Peki o düştüğü romanda rolünü değiştirebilir miydi? Kitapta yazarın öldürdüğü o şövalyenin hayatını kurtarmaya çalışırken, başka birinin hayatını mahvediyordu. Ve olmaması gereken şey oldu... Şövalyenin kitaptaki rolü prensese aşık biriyken Olivia'ya aşık oluyordu. Kendi hayatının yan karakteri olan o kadın düştüğü kitabı baştan sona yeniden yazıyordu.

Anastasia Neckille, eski imparatorluk prensesinin bozuk kanlı kızı ve iki yüzyılın ardından gönderilen ilk azize. "Altın Gülün Kılıcı" romanı Anastasia 11 yaşında öldürüldüğünde başlıyordu, o yüzden ne ben ne de diğer okurlar ona dikkat etmemiştik. Bunun büyük bir hata olduğunu 7 yaşındaki Anastasia olarak uyandığımda anladım.

Kızıl saçları nedeniyle doğduğundan beri cadı muamelesi gören Leydi Flair. Bir gün intihar eder ve webtoon final verir. Hikayenin yakından takipçisi olan Katherine bu final nedeniyle etkisinden bir süre çıkamaz. Kendi hayatı da son derece berbat olan Katherine biraz dolaşmak ve kafa dağıtmak için gezinir. Ancak şans onunla ilerlemez. Gözlerini açtığında bilmediği bir nedenle webtoona reenkarne olmuștur.

"Herkes araf'a gelmez. Sadece senin gibilerden seçilmiş özel kişileri getiririz biz buraya." Hiçbir şey anlamıyordum. "Benim gibiler mi? Nasıl yani?" "Boşver, çocuk. Sen bunu anlamak için henüz çok toysun." hiçbir şey anlamıyordum dediklerinden. Ne demek toysun? Derin bir nefes aldım ve aklımdaki sorular başımı ağrıtmadan önce zihnimin musluğunu açtım. "Araf ne? Araf'a gelenlere neler oluyor? Araf bir çeşit işkence merkezi mi? Bu bir şaka mı?" aklıma gelen tek şey hastane odasından beni kaçırıp aylarca uyutarak yaralarımın iyileşmesini sağlanması daha sonra da beni bu şakanın ortasına koyarak benimle alay etmeleriydi. "Sırayla mı cevaplamalıyım?" diyen muzip sesini duydum. Ters ters baktım ona. "Tamam, ben cevabımı aldım," dedi ve derin bir nefes alarak ciddileşti. "Araf, cennet değildir. Ama cehennem de değildir. Araf, ucu bucağı olmayan bir ovadır, desem çok klasik olur ama zaten öyle de değildir araf. Reenkarnasyon'u biliyor musun?" diye sordu. "Biliyorum," dedim. "Ama araf ile ne ilgisi var?" "Araf bir çeşit reenkarne merkezidir. Bir şirket gibi düşün. Önümüzde tonlarca müşterinin dosyaları ve bilgileri var ama kime hizmet vereceğimizi biz seçeriz. Senin dosyan benim önüme geldi ve ilgimi çektin. Ancak arafa gelmek için ölmlin, en azından hayatî bir kaza atlatmalıydın. Bu da benim için çok kolaydı." hayretler içerisinde ona bakıyordum. -----------