Hayat; benim için günler önce tüm sıradanlığı ve olağanlığıyla devam ediyordu, olması gerektiği gibi... Ufak bir duygunun hayatın rotasını değiştirecek bir güce sahip olacağını tahmin edemezdim, küçücük bir 'merak' duygusunun ilerlediğim çizginin dışına çıkaracağını da bilemezdim. Ama atalarımız; 'insanın başına ne gelirse meraktan' diye boşuna dememiş. Yanlış anlamayın öyle meraklı bir insan değilim, hatta merak etmediklerim daha fazladır ama o gece, evet tam o gece merakıma yenik düşmeyip geçip gitseydim belki de şu an çok farklı bir yerde olurdum. Ama asla kadere isyan edip yanlışa düşmek değildi niyetim aksine bazen bunların yaşanması gerektiğine inanıyorum. Tek an da kalmak zordu benim için, domino etkisi yaratan düşünceler birbirinin üstünden kayarken kalbime hükmedecek olan ilk anlarımı hatırlıyordum. Koyu mavilerin üstünde parlayan kızıllık ve tüm onlardan sıyrılıp gözlerime ulaşan derin bakışlar... Maviydi. Nasıl fark ettim o kadar kargaşa içinde bilmiyorum ama sanırım o gördüğüm son renk olacaktı. Ne bedenim ne ruhum bu karışıklığa daha fazla dayanamayarak titrediğinde bir kez daha yalvardım bana tek yardımcı olacak olana... "Bir Kurtuluş Allah'ım." ... ⚓Her şerde bir hayır vardır. Allah bilir siz bilemezsiniz! ⚓Her şeyden önce dini hassasiyetleri olan ve bu uğurda kendinden ödün vermeden yaşamaya çalışan - ki bu ahir zamanda çok zor- bir genç kızın hikayesi... Not: Şunu belirtmeliyim ki ilk bölümler benim çok da beğenmediğim ve ilk acemilikle yazdığım satırlardır, gerçi hala acemiyim ama ilk bölümlere nazaran daha yerinde yazdığımı düşünüyorum. Eğer şans verip okumaya devam ederseniz çok mutlu olurum.

Ansızın anne olmak zorunda kalmış genç bir kız.. Aile kavramı eksik olan birisi ne kadar anne olabilir, doğurmadığı bir çocuğa annelik yapabilir mi? 'Zeynep, daha önce anne olmanın hayalini birçok kez kurmuştu ama bu kadar erken olacağını hiç tahmin etmemişti.' Olabilir ki siz, bir şeyden hoşlanmazsınız; oysa ki o sizin için bir hayırdır. Yine olabilir ki, siz bir şeyi seversiniz, oysaki o sizin için bir kötülüktür. Allah bilir, siz bilmezsiniz. (Bakara Sûresi 216. Ayet) ___Kesit___ "Ceylin kızım, Ömer'i kızlara ver de sen bize birer kahve yapıver." "Olur, Melek teyze." Melek teyze geldiğimiz gün yaptığım kahveye bayıldığı için kahveyi sürekli bana yaptırıyordu. Ömer Asaf'ı Ahsen'e verdim. "Ben olur dedim ama içerde kaç kişi var?" Ahsen kafadan hesap yaptığını belirten bir kaç hareket yaptı. "Yaklaşık olarak 10 kişiyiz." "O ne demek Ahsen?" "Ecrin kuzumla Ömer aslanımı bir kişi saydım. Sonra bir kişi bile etmedikleri düşündüm." Ben göz devirirken Sibel "Haklı" dedi. ~Birkaç saat sonra~ "Ayşe Hanım, oğluyla konuşmuş. Sadece baba olma koşuluyla kabul etmiş oğlu. Bir de galiba oğlu senin de sadece anne olman şartla kabul ettiğini bilerek kabul etmiş. Senin haberin olmadığı bilmiyormuş yani." "Sadece anne ha." Sesim fısıltı gibi çıkmıştı. Gerçek bir evlilik olmayacak yani. Düşündüm. Belki de böylesi daha iyiydi. #8 anne 10.02.2022 #1 islam 29.03.2021 #3 bebek 11.03.2021 #1 sabır 05.04.2021 #1 hayır 01.03.2021 #3 baba 01.04.2021 #1 şükür 11.03.2021 #4 spiritüel 05.04.2021 #1 saygı 20.08.2021 #2 iman 19.02.2021

"Lütfen... Hayır," dedim adımlarım geri geri giderken. Buradan uzaklaşmalıydım. Silahtan, bağlı adamdan, karşımdaki gözü dönmüş adamdan... Hepsinden kurtulmam lazımdı. Başıma ağrı saplanmıştı ve başım dönüyordu. "Lütfen. Gitmek istiyorum." "Pekala. Demek sen yapamıyorsun ama biri yapmak zorunda," dedi mavi gözlerini üstümden çekip, bağlı adama yönlendirirken. "O zaman ben yaparım." Ne yapmaya çalıştığını anladığımda ise her şey için çok geçti. Silahı tutan kolu havalandı, durmasını söylememe fırsat vermeden parmağı tetiğe ulaştı ve ucunda susturucu olan silah patladı. Korkuyla açılan gözlerimden gözyaşı döküldüğünde ise hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını biliyordum. "Bunun suçlusu sensin, Doğanay." Ruhuma damlatılan karanlık büyüdü ve altında kaldı.

"Ben güzel olmak istemiyorum ki." dedim fısıldar gibi bir sesle. Başını kaldırmadı. Ağlıyordu ama görmemi istemiyordu. " Sadece..." dedi boğuk çıkan sesiyle. Yutkunup devam etti. " Sadece benim güzelim olsan?" •° •° •° •° •° •° •° Elleri dizlerimin üzerineki ellerime uzandı. Titreyerek geri çekti. " Duyamaya bile katlanamıyor insanlar. Ama bu dünyada yaşanıyor bunlar." dedim titreyen sesimle. Ellerini yere koyup bana doğru kaydı. Ben sandalyede otururken o tam önümde dizlerinin üstündeydi. "Özür dilerim güzelim."dedi başını hafifçe dizime koymadan önce. Ne yapacağımı şaşırarak ellerimi kaldırdım yukarı. Geri çekmedim kendimi. Geri çekilemedim. Başını küçük bir çocuk gibi dizime yaslamıştı. Ardından dizimde bir ıslaklık hissettim. Omuzları sarsıldı sonra. " Kerem." diye mırıldandım onunla beraber ağlarken. "Ben güzel olmak istemiyorum ki." dedim fısıldar gibi bir sesle. Başını kaldırmadı. Ağlıyordu ama görmemi istemiyordu. " Sadece..." dedi boğuk çıkan sesiyle. Yutkunup devam etti. " Sadece benim güzelim olsan?"