Gözlerini bir saniye olsun benden çekmedi. Bir cevap bekliyordu farkındaydım ama ona verebilecek bir cevabım yoktu. "Sana soruyorum Beste! Asmin nerede?" o bana bir kez daha sinirle bu soruyu sorarken ben kendimde değildim. "Bilmiyorum Yiğit! Bilsem söylemez miyim?" hem ağlıyor hemde titreyen ellerimi hareket ettiriyordum. Fazlasıyla çaresizdim ve o da bunun farkındaydı. Önce titreyen ellerime baktı sonra da beni kendine çekti. Bu hareketi daha çok ağlamama sebep olmuştu. "Şşş! Tamam bulacağım onu yavrum. Ağlama dayanamıyorum." eli saçlarımda beni sakinleştirmeye çalışıyordu. Benden biraz uzaklaşıp yüzümü avuç içlerine aldı. Dudaklarını anlıma bastırdığında biraz olsun rahatlamıştım. "Özür dilerim..." dedim ağlamaktan çatallaşmış sesimle. "Senin bir suçun yok! Suçlama kendini." sanki küçük bir çocuğu azarlarmış gibi bakıyordu gözlerime. Ben tekrar ona sarılmak için adım attığımda karşımda gördüğüm varlıkla hemen geri çekildim. "YİĞİT!" diye bağırdım ama çok geç kalmıştım...