"Bir nefes kadar yakın, bir ömür kadar uzak." Veres arkadaşlarıyla gittiği terk edilmiş bir evde tozdan gözükmeyen odada tertemiz bir porselen bebek bulur. Ne tozluydu ne de bir kırığı vardı bebeğin. İlgisini çekip eline aldığında üzerine alacağı lanetten haberi yoktu.

Küçüklüğünden beri en iyi eğitimlerle yetiştirilen Morticia, kaderinin kendisinden yaşça büyük bir kontla yapılacak bir evliliğe mahkûm edildiğini düşündüğünde hayatının sona erdiğine inanmıştı. Fakat kocasının beklenmedik ölümü, onu yüzyıllardır bir lanetin zincirlerinde yaşayan gizemli bir vampirin karanlık dünyasına sürükledi. Şatonun ve yüce kontluğun asıl sahibi, en başından beri şatodaydı. Geçmişi sırlarla dolu bu adamla yollarının kesişmesi tesadüf değildi. İki farklı kader, iki kırık ruh ve nesiller boyunca saklanan bir lanet onları birbirine bağladı. Artık Morticia için kaçış yoktu. Çünkü bazı yeminler ölümle son bulmazdı. Bazı aşklar ise sonsuza dek sürecek bir lanetin başlangıcıydı.

Yaman Deniz adında bir cadı soyunu kurtarmak amacıyla vampir yaratmak için bir iksir yapar ve bu iksiri bir adamı kaçırarak adamın hamile karısına içirmesini söyler kadın iksiri içtiğinde çoçuğu dünyaya bir vampir olarak gelir ama annesi onu doğururken çektiği acıya dayanamaz ve ölür bu yüzden Dünyadaki ilk vampir olan Aras Ege Alkan annesinin intikamını almak için 999 yıl boyunca Yaman'ı arar ve bulur araştırdığında ise Yaman'ın torunu olarak gördüğü kendisinden bile çok sevdiği 17 yaşında Lara adında bir kız olduğunu öğrenir ve bu kızı bir süre kandırır ve sonunda kaçırır ama ona zarar vermek isterken yapamaz çünkü ona aşık olmuştur.

"Ama bilmelisin; Sarraf tüm değerli taşları satar, bir tek Yakut'u kendine saklar." - Birbirimizi severek gururumuzu yitirdik, ihtiraslarımızın esiri olduğumuz yerde aklımızı ve korkup uzaklaştığımızda bağımızı yitirdik. Geri döndük, kazanacağımızı sandığımız her an kaybederek inancımızı yitirdik. Birbirimizi yitirdik. Kendimizi bitirdik. Ve geriye, birkaç hatıradan başka hiçbir şey kalmadı; ama onları da anımsayamıyoruz. Çünkü çok sevip de yine yenilmekten korkuyoruz. Fakat onsuz bir savaşın galibi olmak fazlasıyla vahim, bu yüzden onu sevmek- Unutmamam gerekli; birbirimizi severek gururumuzu yitirdik, ihtiraslarımızın esiri olduğumuz yerde aklımızı...

Gecenin yarısı bir İtalyan mafya, kendisini dolandıran Türk muhasebeciye tehdit mesajları attığını sanırken, Türk mimar Arden Aras'a mesaj atarsa neler olur? - İsmin Aras değil mi?! - Evet, soyadım Aras. - Ebenin amına koyayım Aras! Madem sensin, neyin tatavasını yapıyorsun o zaman?!

Ölümünün üzerinden 57 yıl geçen Hector Dragunov'un soyunu geri getirmenin bir yolu vardır desem inanır mısınız? 2026 yılında patronu tarafından verilen görevi yerine yetirmek için eski,harabe Dragunov malikanesine giden Selvi Dilan, bulduğu gazeteyi okuyunca kader yönünü değişir. Her şeyin yolunda olduğunu düşünen Selvi, malikaneden çıkınca hayat eskisi gibi değildir. Hector Dragunov'un ölüm gününe denk gelen bu tesadüf, onu Selvi Dilan değil de Dragunov ailesinin düşmanı olan Shelby ailesinin tek varisi Annabel Shelby olarak yaşamasına zorlar. Fırsatı kollayarak Hector'u ölümden kurtarır ama kendisi o acımasız kapana yakalanır ve kolları arasında canını verir. Selvi'nin defteri burada mı kapanacak, yoksa kaderin sürprizlerinden bir tanesi miydi rüya diye zannettikleri

Kaderin cilvesi kayıp ruhları bir araya getirmeyi severdi. Her şey geçmişinde başarısız bir denek olan Almira'nın, en yakın arkadaşı Malia'nın ölümünün ardından ondan kalan tek emanete bakmak için Amerika'ya gelmesiyle başlar. Babasının eski ortaklarından Turhan Kaymaz'ın oğlu Çağlar Utku Kaymaz da arkadaşı Malia'nın ölürken ondan tek isteğini yerine getirmek için oradadır. Yakın zamanda eşini kanser dolayısıyla kaybeden Çağlar, kendini Malia'nın emanetine, oğlu Poyraz'a adar. Poyraz henüz iki aylıkken aralarına katılan Almira; başta yabancı olduğu bu hayata adapte olma konusunda zorlansa da hayat, Almira'dan alacakları için hazırlanıyorken aynı zamanda da verecekleri için de uygun zamanı kolluyordur. Hayatına ansızın giren genç kıza alışma konusunda çekinceleri olan Çağlar için ise kaderin yepyeni planları vardır. "Geçmişinde ne olduğunun bir önemi yok Almira, bu hayatın bana çok fazla can borcu var. Şimdi artık ödeme vakti geldi, seni de kaybetmeyeceğim."

Hayatının alt üst olduğu gecede evlerine sık sık gelen Devrim Kozan'ın evlilik teklifini kabul eden Ayperi artık yeni bir hayata adım atmak zorundadır. Evliliği kabul ederek hiç bilmediği bir ailenin evine, İstanbul'dan Trabzon'a taşınmak zorunda kalır. Basit bir oyun sandıkları bu evlilik gerçeğe dönerken yaşadıkları aşk geçmişinin sır perdesi aralayacaktır. *** "Kırmızı uçurtma," dedim canım acısa da konuşmaya devam ederek. "Pembe balon sendin. Anlıyor musun? Sahip olamadığım her şey sendin." "Ellerin," dedim avuç içimdeki merhemi ellerine, soyulmuş parmakalarının üzerine bırakırken. "Ellerini iyileştir çünkü kalbindeki kötülüğü hiçbir zaman iyileştiremeyeceksin. Sen yalancı bir adamsın ve bunun üzerini hiçbir şeyle kapatamayacaksın. Kalbin dursa dönüp bakmayacağım sana."

Mevsim Atay,İstanbul'a yeni atanmış bir cumhuriyet savcısıydı ve geçmişiyle ilgili gereksiz olarak gördüğü ne varsa gömüp yeni bir sayfa açmıştı ya da o öyle zannediyordu.Geçmişinden bir parça olan Utkan Saraçoğlu'yla tekrardan karşılaşana dek. Kimsenin öğrenmemesi gereken 3 gerçek vardı. Bu üç gerçeğin peşine düşen kişilerden birisi aydınlık birisi de sonu olmayan o korkunç karanlıktı. O 3 gerçek kimin elinde parlayacaktı? "...Mevsim dikkatli bir insandı. O kadar incelemeye rağmen o fotoğrafta göremediği bazı detaylar vardı. Birincisi Serap'ın parmağındaki mavi kamelya çiçeği yüzüğü. İkinci detay ise fotoğraftaki Serkan'ın gözlerinin birinin kahverengi birinin mavi olmasıydı. Bir diğeri de Serkan'ın boynundaki gümüş pusula kolyesiydi. Bunların üçünü Mevsim daha önce görmüştü. Göremediği tek şey albümdeki ultrason fotoğraflarında iki minik hücrenin olmasıydı. Yaşama tutunmaya çalışan iki minik mucize..."

Bazı düşüşler yere çakılmakla değil, bir canavarın inine düşmekle son bulur." İz, hayatını viyolonselinin kalın tellerine ve siyah dantellerine saklayan, melankolik bir konservatuar öğrencisiydi. Tek istediği, notaların gürültüsüyle dünyayı susturmaktı. Pusat, hayatını kırdığı kemiklerin sesiyle kazanan, öfkesi bileğine takılan elektronik kelepçeyle eve hapsedilmiş bir yeraltı dövüşçüsüydü. Tek gerçeği, sınırları çizilmiş o dört duvardı. Biri yukarıda sanat yaratıyor, diğeri aşağıda vahşeti dizginlemeye çalışıyordu. Ta ki o geceye kadar. İz'in balkona astığı mor sütyen, rüzgarın ihanetiyle aşağı süzüldüğünde, sadece alt kata düşmedi. Pusat'ın yasaklı bölgesine, tam kucağına düştü. Pusat dışarı çıkamazdı. İz aşağı inmeye korkardı. Telefon titredi. Gönderen: Alt Kat Mesaj:"Eşyan kanlı ellerimin arasında. Ve biliyorsun viyolonselist, ben bu evden çıkamam. Eğer onu geri istiyorsan, benim kafesime girmek zorundasın." Sanat, şiddete teslim olduğunda notalar susar. Şimdi sahne sırası, kafesteki canavarda.