"Bana ne kadar kızdınız?" Dedi,cılız bir sesle fısıldayarak. Dediği şeyle oturduğum yerden biraz doğruldum ve onun aksine yere bakmıyor,önümdeki gelip,geçen insanları inceliyordum. Derin bir nefes alıp,belkide biliyordu çok kızmayacağımı.. "Bir park çoçuğuna kızacak kadar." Bir kardelene hayat ipliklerini dizdim. Ona sabretmeden önce bilmeyi,bilmeden yapmamayı öğrettim. Uyarı BU HİKAYEDEKİ UNSURLAR TAMAMEN HAYAL ÜRÜNDÜR. GERÇEK KURUMLARLA ALAKASI YOKTUR. HİKAYEDE, KAN/CİNAYET,SAHTECİLİK İLE KORKU MEVCUTTUR. KUSMA,KAFA AĞIRSI,BAŞ DÖNME GİBİ RAHATSILZIKLARINIZ OLASIDIR. TECAVÜZ/ ANLATIMI, DİNLE ALAKALI ANLATIMLAR,'PSİKOLOJİK' ŞİDDET VE BENZER BETİMLEMELER ÖNE ALINMAKTADIR. BUNLARIN DİKKATİNE ALINARAK OKUMANIZ DİLEĞİYLE. SAYGILAR...