**Bazen birşeye sahip olduğumuzu sanırız. Ama yalnızca 'sanırız'** "Herşey yoluna girecek!" "..." "Herşeyi unutturacağım sana. Bütün yaşadığın o kötü zamanları" "..." "İnsanlar neleri unutuyor.. Sende bu yaşadıklarını unutacaksın!" "Unutmayacağımı ikimizde biliyoruz" "Unutmak zorundasın lanet olası! Unutacaksın!!!" ~Bu genç bir kızın direniş hikayesi değil, genç bir adamın yok oluş hikayesidir~

Gizemlerle dolu bir adam çıkageldiğinde, aldatılmış, evsiz barksız bir kediye döndüğüm andı. Öylesine yakışıklı, öylesine egoist ve öylesine umursamaz bir adamdı ki, onu her an öldürebilirdim. Demir zırhıyla bir şövalye olma ihtimalini yok saymak istemesem de, alüminyum folyo ile kaplı olduğunu düşünmek daha güzeldi. Sonuçta hangi kahraman, kurtarmayı rezil ederek yapardı ki? Ah pardon, sanırım başa sarmalı ve en baştan anlatmaya başlamalıydım.

Pişmanlığın yeterli gelir mi affetmeye bilmem Mutlu geçen günler hayatın bana borcuydu Artık bu saatten sonra senden gidemem Ama şimdi telafi etsen de yaşanmamış yıllar unutulur mu?

O her kadının sahip olmak istediği kadar yakışıklı ama o kadınları değil tek bir şeyi istiyor:Baba olabilmeyi. O her şeyini kaybetmiş,çaresiz bir kadın. O terk edilmiş,yalnız bir kız çocuğu. Herkes birbirinin hayatında belirli izler taşır.Kimisi silik,kimisi ise asla silinemeyecek kadar kalıcı.Sen ise benim için hayatın ta kendisisin.Sen hayatsın...