Açelya Demir ve Gökhan Duman röportajları esnasında farkında olmadan aynı bilekliği takarlar. Magazin dünyası ikilinin haberleri ile çalkalanırken ünlü Galatasaray futbolcusu Gökhan ünlü Beşiktaş voleybolcusu Açelya'ya bir mesaj atar ve olaylar başlar. gokhanduman: Bileklik haberlerini gördün mü? gokhanduman: Çok saçma değil mi? Tamamlandı. 💞

"Hangi cüretle benden kan akabileceğini söylüyorsun?!" Sandra parmak uçlarına kadar gelen ateşi adamın o kıskandığı gözlerine doğru atmayı planlıyordu ki adam anlında bir yere dokundu. Sandra parmaklarının ucundaki ateşin yavaşça söndüğünü hissetti kısa bir anda. Adamın kemikli uzun parmakları anlına dokunduğunda zihni onu büyüler aleminin en karanlık köşelerine götürdü. Sanki yıllar sonrasını görüyor gibiydi Sandra ve karşısında kendisi duruyordu. Büyücüler uzun asırlar süren hayatlarında sadece bir kere geleceklerini görebilirlerdi ve Sandra şuan o anlardan birindeydi. Bu adam onun geleceğinin bir parçasıydı. Kucağında bir erkek çocuğuyla uyuyordu geleceğinde Sandra ve yanında o adam vardı. Saçlarıyla oynuyor ve başına ufak öpücükler konduruyordu. Biri Sandra'yı öpüyordu...

Adam kendi fotoğrafını çekmiş, üzerine de telefon numarasını iliştirmişti... 23.10 20/ 04.11.20/ 27.11.20 #mizah 1 01.11.20 #texting 1 03.11.20/ 20.12.20/01.01.21 #fotoğraf 1 03.11.20 #telefon 1 08.11.20 #text 1 13.01.21 #resim 1 100720 Kitapta aşırı argo kelimeler vardır baştan uyarayım. Sonra ıyy bunlar ne biçim çift hep küfür ediyor diye yorum görürsem direkt engeli basarım

Bir sabah bunaltıcı düşlerden uyandığımda, kendimi "muhteşem kadın"a dönüşmüş olarak buldum.

*yetişkin içerik içerir* "Kirpik düşmüş yüzüne." Özgür işaret parmağıyla hafifçe dokunup dudağının hemen yanındaki kirpiği alırken bu sefer ikisi de birbirine bakıyordu. Hiç beklemedikleri bir andı. Beyhan yavaşça ayaklarının ucunda yükseldi, sağ eliyle Özgür'ün yüzünü avuçlayıp dudaklarını bastırdı dudaklarına. Dünya durmuş gibiydi, ikisi de hareketsizken Özgür'ün kameradaki eli tuşa bastı. Hayatlarında yaşadıkları en güzel andı belki de, belki bir daha hiç karşılaşmayacaklardı, belki göçmen kuşu yine uçsuz bucaksız diyarlara göçecekti. Yine de o fotoğraf, silik bir anı gibi yaşayacaktı ikisinin de zihninde. Özgür & Beyhan bu kitabın kapağı wattyoftwitter isimli instagram, twitter ve wattpad hesaplarının sahibi tarafından yapılmıştır.

Tamamıyla sıradan bir akşamdı. Radyo Gönülçelen'de müzik keyfi kesintisiz olarak devam ediyordu. Ta ki dinleyicilerden biri arayıp "son bir şarkı" isteyene kadar...

Her Ahab'ın bir Moby Dick'i vardır.

Gözlerinizi açtığınızda yıkılmış bir evde uyanacaksınız. Tek çıkış yolunuz yerin altı olacak. Kendinizi bulduğunuz çıkış noktası her bir yanı kameralarla çevrili, her yeri izlenen bir plato. Tek amacınız ise alandaki ipuçlarını takip edip evinizi bulmak. Tüm yarışmacılar evlerini bulduğu an, kazanan belirlenmiş olacak. Öyleyse, sizi kaybetmemizi ister misiniz?

Bazı karşılaşmalar vardır. Adına tesadüf denir ama kader çoktan kararını vermiştir. Pınar Mir... Üniversite sınavına hazırlanırken bir yandan da babasının sevgisizliğiyle boğuşan genç bir kızdır. Artan zamanlarında, çocukluğundan beri sığındığı ilk adres olan mahalle bakkalına yardım etmeye gider.Yine bir akşamüstü, yardım için gittiği bakkala giren yabancıyla dikkati altüst olur. Belli etmese de o yabancıdan etkilenir. Ancak bir daha görmeyeceğini düşünerek aklına kilit vurur. Ta ki bir başka akşam vakti, o yabancıyı kendi evinde görene dek. O dakikadan itibaren, kilit vurduğu aklı da aşkla hiç tanışmamış kalbi de onu zorlamak için harekete geçer. Ancak genç kızın inadı, hem kalbini hem de aklını sınar. Ve bu inatla sınanacak olan bir isim daha vardır. Ali Sungur. ^^^ -Görücü mü? Kitabının yan karakterleri olan Ali ve Pınar'ın hikayesidir-

Bir havlama sesi doldurdu kulaklarımı; öyle sıradan bir havlama değildi bu, içi acıyla dolu, delirmiş gibi yükselen bir sesti. Cesur kendini kaybetmişti. Sanki sadece havlamıyor, içindeki korkuyu, öfkeyi ve kaybı dışarı kusuyordu. O sesi duyduğum anda içimde bir şey yerinden oynadı. Adımlarım beni nereye gittiğimi bile düşünmeden deliğe doğru sürüklerken, başımı kaldırdığımda Eymen'in yüzünü gördüm. Çıldırmış gibiydi. Gözleri kan çanağına dönmüş, çenesi kilitlenmişti. Herkes onu büyük bir kuvvetle tutmaya çalışıyordu ama o an sanki karşısında kim olursa olsun parçalayacakmış gibiydi. Kolları gerilmiş, bedeni öne doğru atılmak için fırsat kolluyordu. Titrek bir nefes verdim. Simay'la Elif'in de bir farkı yoktu. Simay delirmiş gibi başını iki yana sallıyor oradan çıkacakmışım gibi beni bekliyordu. Dudaklarımın arasından zar zor çıkan, fısıltıdan bile zayıf bir sesle ismini söyledim. Öyle hafifti ki, duymaması gerekiyordu. Ama mucize gibi bir şey oldu. O ses ona ulaştı. Sanki içgüdüsel olarak, sanki beni hissetmiş gibi bir anda bana döndü. "Eymen..." Hareketleri bir anda durdu. Tutulmuş gibiydi. Sonra gözleri beni buldu. O an yüzündeki ifade... Hayatım boyunca unutamayacağım bir şeydi. Şaşkınlık, korku, umut ve acı aynı anda yüzünden geçti. Ben ise neredeyse bayılacakmış gibi, adımlarımı zorla yere bastığımı hissederek onlara doğru yürüyordum. Dünya yavaşlamıştı sanki. Her adımım ağır, her nefesim yarımdı. Bir anda kendini diğerlerinin arasından kurtardı. Kimse onu durduramadı. Bana doğru koşmaya başladığında kalbim yerinden çıkacak sandım. Diğerleri de beni fark ettiğinde oldukları yerde donup kaldılar. Simay'la Elif'de ağlayarak bana doğru koşmaya başladılar. Ama Eylül... O an dayanamadı. Gözyaşlarına boğuldu. Çünkü tek başımaydım. Yanımda kimse yoktu. "İdil!" 🧟‍♀️