Savaş bitti denildi. Ama varlıklar huzur için yaratılmamıştı. Bu dünyada barış bir son değildi. Sadece daha büyük bir karanlığın sessizliğiydi. Irklar yan yana yaşadı, ama hiçbiri geçmişini gömmeyi başaramadı. Vampirler kanla yazılmış antlaşmaları hatırladı. Kurt adamlar zincire vurulmuş doğalarını. Warengler savaşın asla bitmediğini bilenlerdi. Büyücüler her gücün bir bedeli olduğunu gördü. Cadılar doğayla yapılan kadim anlaşmaların çatırdadığını hissetti. Yolcular zamanı izledi. İribisler her şeyi hatırladı. Ve hepsinin zihninde bir isim dolaştı: Karyon.

"Kıyameti sen başlattın," dedim üzerine basa basa. "Onlarca insan öldü ve ölecek senin yüzünden. Biraz olsun vicdan azabı çekemez misin?" Başını ağır ağır iki yana salladı. "Bu kıyameti sen başlattın lavinia,"dedi. "Bu kıyameti senin gözyaşların alevlendirdi. Ben sadece ateşi harladım. Biz bu işte birlikteyiz. Bizim ateşimiz, bizim kıyametimiz." Bir adım yaklaştı ve elinden biri saçlarıma gitti. Saçlarımı okşadı. "Bizim sıramız, ölüm çiçeği. Artık sahne bizim. Yakma sırası bizde. Bu bizim resitalimiz. Sen kemanınla sıkacaksın kurşunu. Ben toplayacağım döktüğün cesetleri. Notaların ağır ağır işleyecek ciğerlerine. Ölümleri ağır olacak, tıpkı bizim gibi yarım bırakılan çocukların kabusları gibi yakacak canlarını."