Kapak:@1453ahilas Yürümekten yorulmuştuk ama kütüphaneye gelmiştik. Rafların birinde gözüme hiç okumadığım ve görmediğim bir kitap takıldı. Kitabı elime aldım. Fazlaca tozluydu. Üstüne üflemem ile çoğu toz gitmişti. Kitabın üstünde yazı yoktu. Hızlıca masaya döndüm ve okumaya başladım. Bu bir kitap değildi bu bir günlük gibiydi. Bir kısmında 'İblisler bize oyun oynadı. Karanlık vaatler ve insanlarla bilr oynadılar. Bizi çöküş için zorladı. Lordumuzu kaçırdı. İnsanları manipüle etti. Bize karşı kullandılar. Onlara güvenmek en büyük hatamızdı. Lordumuz bu olanları görse üzülürdü. İnsanları köle olarak kullanıyorlardı. Bizi de öyle.' Kitaba öylece baktım. O yıkılan krallığın insanlarının mahkum olduğunu bilmiyordum. Krallıktan hepsi yok olmuştu hani? Ve onlar lordunuzu mu kaçırdı? Yani lord yaşıyor muydu? Ve biz insanları nasıl manipüle etmişlerdi? Ryu'nun elini önümde şaklatması ile ona baktım. 'Dalıp gittin. Ve yüzün beyazlamış gibi. İyi misin?' Shu'ya baktım ve kafamı salladım. Mırıltı halinde ''iyiyim'' diyebildim. Ryu ise gözünü bir yere odaklamış bakıyordu. 'Noldu Ryu?' Bize baktı. 'Sen geldiğinden beri şu üçü sana bakıyor.' Güldüm. ''Bir şey olmaz gidip bir kitaba daha bakmalıyım. Alıp geliyorum.'' Kabul etti ve arkasına yaslandı. Kalktım ve aradığım kitabı bulmaya çalıştım. Arkamda duyduğum sesle tam dönerken biri ağzımı kapattı. 'Bağırma kötü bir niyetimiz yok sadece senden yardım istiyoruz.' Sakince durdum ve kafamı küçük bir şekilde salladım. Elini ağzımdan çekti ve bana baktı. 'Bize inandığın için teşekkür ederiz.' Kızıl saçlı olan bana baktı. Çok derin ve delici bakışları vardı. 'Kısa konuşacam. Lordumuzu bulmamıza yardım eder misin?' bxg

Bir tacın parçalanmasıyla birlikte uyandırılan sırlar, unutulması gereken hakikatler ve adları bile fısıldanamayan güçler, üç krallığı aynı karanlık yazgının içine çeker. By: kitty_felix0 ve reminiistt

Kapak: @1453ahilas Tüm bunların böyle olmasını istemedim ben.' Derin bir iç çekti ve kapıyı zorlamayı bıraktı. 'Aimi.' Hüzünlü bir sesle yere eğildiğini duydum. 'Seni asla üzmek istemedim. Seni bırakmakta. Seni seviyordum Aimi. Şimdi de seviyorum. Yaşlanınca da seveceğim.' Bende kapının önünde yere eğildim. ''Yalan söylüyorsun. Beni bıraktın. Ve artık bana eskisi gibi bakmıyorsun. Nasıl inanayım sana?'' Sinirden gözlerim dolmuştu. 'Aimi-' Sinirle tekrar bağırdım. ''O gün de böyleydi bakışların.'' Gözlerimde ki yaşlar artık kendini bırakmıştı. 'Aimi sadece zarar görmeni istemedim. Ve seni sevmeyi nasıl bırakabilirim.' Kapının arasındaki boşluktan bir kolye uzattı. 'Gideceğin gün bunu verecektim. Ama sen kabul etmezsin dedim. Ayrılmıştık sonuçta.' Ağlamaya devam ettim. ''Senden nefret ediyorum. Sana dair tüm anılarımı bir anda sildiğin için.'' Elindeki kalem başı gibi duran kolyeyi aldım ve kapıyı açıp köşede gözlerimi silmeye çalıştım. Arkadan sarılan kolları engellemek istesem de- Aslında istemiyordum. Onun sarılmasını istiyordum engel olmak değil. Yüzümü ona dönmem ile daha sıkı bana sarıldı. 'Ben senden hiç bir zaman nefret etmedim Aimi.' Yüzümü yavaşça kaldırdı. Gözlerimi itina ile sildi. 'Hadi ama Aimi. Yazdığın mahwada da ağlıyordun.' Gülmesi ile sinirlenmiştim. Ona yavaş yumruklar ile vurmuştum. Ama ellerimi tutup yüzünü yüzüme yakınlaştırması ile durdum. Dudaklarıma baktı ve eski flörtöz gülümsemesi ile dudaklarıma kapandı. Bende buna direnmek istemiyordum. Dudaklarımdan ayrıldıktan sonra güldü. 'Seni özledim Aimi.' BxG

Kapak: @1453ahilas Tükenmişlik nedir? İnsan nasıl tükenir yada nasıl tüketilir? İnsanların çoğu anlamaz ama depresif görünenler her zaman tükenmiş yada ölme meraklısı değildir. En mutlu görünen insan en fazla derdi olandır. Sadece kendilerini öyle görmelerini istemezler. Bazen ebeveynlerin davranışlarını ezberler insan. Onlar da bizim gibiymiş. Yeni anladım bunu. Daha erken öğrenmiş olsaydım belki aşabilirdim bütün bunları. Bazen sonlar da başlangıç olabilir. Benim sonum başka bir insanın başlangıcı olabilir. Tüm bu hayatım boyunca insanlara mutlu yüzümü sundum ama kimse içimde kopan fırtınaları bilmedi. Sonuç olarak.. BxG

Webtoon ve Manhwa Önerileri yapıyoruz.

Köprüdeki korkuluğa yaslanmış bana bakan Milo iç çekti. Kısaca bu pes etmesi demekti. Ayaklarımı korkuluğun dışına uzatmış sallıyordum. 'Demirlere fazla güveniyorsun.' Bana bakmadan sigarasını yakarken gülümsedim. "Olsun belki enayi olmak hoşuma gidiyor." Gülümsedim. 'Hatırlat bir dahaki sefere sana az içireyim. Kafan yerinde değil.' Bana bakmaya devam etti ve ceketini omuzlarıma koydu. "Az içtim.. bir kere!" Kaşlarımı çattım. O da biliyordu hafif bir içki içirdiğini. 'Yarım şişe bitirdin. Az mı sence?' Beni yargılayarak süzdü ve sigarasının dumanını havaya karıştırmak için üfledi. Bende onun omuzuna yaslandım "Babam bu halimi görse benden nefret eder mi?" 'Etmez. Sen sevimlisin çünkü.' Güldü ve sigarasını söndürüp beni iyice kendine çekti. Sonra saçlarımı okşadı. 'Bazen ismin gibi yıldızlara benziyorsun Estelle. Bazen yere çakılıyor bazense onlar gibi parlıyorsun.' Dudağıma bir öpücük kondurdu. 'Beni delirtiyorsun. Ama iyi yönde.' Ona bakarken içkininde etkisiyle gözlerim doldu. "Gerçekten... seviyor musun beni?" 'Neden sevmeyim? Sen beni en dipteyken kurtardın. Işık oldun. Hatta güneşten bile daha parlak.' Bana baktı. 'Estelle gökyüzündeki yıldızlar senin yanında halt etmiş. Onlar herkes için parlıyor. Sen sadece benim için parla tamam mı?' İnançla bana baktı ve dudaklarımızı birleştirdi. Eli yanağımda duruyordu öperken. Yavaş ve tereddütle. Sanki kırılacak bir antikayı tutar gibi. Aklımdaki düşünceler silinmiş gibiydi sadece öpücüğe odaklanmıştım. Esen rüzgarda cabasıydı. Yavaşça dudaklarımdan ayrıldı ve alnını alnıma yasladı. 'Sen hasta olmadan eve gidelim hadi.' Sırtına çıkmam için eğildi. Bende itiraz etmedim. Zaten uykum vardı. Sırtına çıktığımda elleri bacaklarımın altından tutuyordu. Benim ellerimde onun boynundaydı. Sırtında beni taşırken sessizdi. Kafamı onun omuzuna koydum. Gx