❝𝑨𝒏𝒏𝒆𝒎 𝒈𝒖̈𝒏𝒍𝒖̈𝒈̆𝒖̈𝒏𝒖̈𝒏 𝒉𝒆𝒓 𝒔𝒂𝒚𝒇𝒂𝒔ı𝒏𝒂 𝑲𝒂𝒍𝒑 𝒃𝒊𝒓𝒊𝒏𝒊 𝒔𝒆𝒗𝒊𝒏𝒄𝒆 𝒐𝒏𝒖𝒏 𝒕𝒖𝒕𝒔𝒂𝒈̆ı 𝒐𝒍𝒖𝒓. 𝒚𝒂𝒛𝒎ı𝒔̧𝒕ı. 𝑩𝒖𝒏𝒖𝒏 𝒃𝒆𝒅𝒆𝒍𝒊𝒏𝒊 𝒐 𝒂𝒈̆ı𝒓 𝒐̈𝒅𝒆𝒎𝒊𝒔̧𝒕𝒊 𝒂𝒎𝒂 𝒃𝒆𝒏 𝒃𝒖𝒏𝒖𝒏 𝒃𝒆𝒅𝒆𝒍𝒊𝒏𝒊 𝒌𝒆𝒚𝒊𝒇𝒍𝒆 𝒐̈𝒅𝒖̈𝒚𝒐𝒓𝒅𝒖𝒎. 𝑯𝒂𝒌𝒍ı𝒚𝒅ı. 𝑩𝒆𝒏 𝑶̈𝒚𝒌𝒖̈'𝒏𝒖̈𝒏 𝒕𝒖𝒕𝒔𝒂𝒈̆ı𝒚𝒅ı𝒎. ⚓️🌌 Sesler o kadar çok birbirine karışıyordu ki hiçbir şey anlaşılmıyordu ama bu anlaşılmazlığın içinde anlaşılan en net şey Astsubay Hüseyin Koral'ın gittiği görevde şehit düşmesiydi. O gün sadece Öykülerin değil bir sürü kişinin ocağına ateş düşmüştü. Savaş, gözlerindeki intikam dolu ifadeyle kapının önüne gidip acı dolu tabloya karıştığında ne yazık ki hissettikleri gibi zaman durmamıştı. Artık ne Savaş çocuktu ne de onları koruyacak bir Hüseyin amcası vardı. Kıdemli Üsteğmen Savaş Ataoğlu ve Doktor Öykü Koral'ın hikayesi.

"Avukat..." Dedi, kapımın yanındaki isimdeki bakışları kısaca gezindi. Gözleri bir ifadeye büründü, ama bunu anlayamadım. O an onun eskisi gibi olmadığını fark ettiğim, zamanın sadece bana değil ona da uğradığını anladığım bir andı. "Asena Lara Şafak." Adımı, dudaklarından taşar gibi söylerken, vicdanı tek bir an nasıl sızlamazdı? Bu onun eseriydi, bu onların eseriydi. Gözleri yavaş yavaş üstümde gezinirken, şah ve mat mahkeme salonunda yargılanmaya başlamış, karşılıklı oturuyordu. "Hırslarının mahkeme duvarlarına vuracak olmasını tahmin ediyordum." Bakışları yüzümde gezinmeye devam ettiğinde, konuşmama fırsat vermeden devam etti. Gözleri, yüzümün her noktasında izinsizce gezindi. "Sana baktığımda hırstan başka bir şey göremiyorum." Hırslarım yüzünden burada olduğumu düşünüyordu. Rahat bir tavırla soluk uzun sarı saçlarımı kulağımın arkasına sıkıştırdığımda, bakışları çok kısa süreliğine ellerime kaydı. Dudaklarımda oluşan gülümsemeyle, gözlerim çok kısa bir an geçmişe sürüklendi. Orada çakılıp kaldım. "Kimisinin kendi mahkemesi kendi vicdanıdır." Diye mırıldandım, cümlemin ne kadarını anladığını test ederek. Ama artık o benim geçmişime ait bir isimdi. "Sonuçta sizler için yargılamak, yargılanmaktan her zaman daha kolay öyle değil mi?" Kaşlarımı havalandırırken, tek bir an çekinmeden, "Beni bu konuma getiren hırslarım değildi Akel, vicdanımdı."

Bazı çocuklar sessiz doğar ama fısıltıları bile kaderleri sarsar. Mavi Atabey, aşiretinin tek varisi; Türkmenistan'ın geleceği, halkın tek umuduydu... "Doğduğu anda bile gözleri aydınlığı değil, karanlığın ta kendisini taşır gibiydi." Ama onun doğduğu gün, tüm aşireti katledildi. O saldırıdan sadece kendisi kurtuldu. Yetimhanelerde büyüdü, intikamını yaşattı ve babası gibi asker oldu... Ve bir gün, bulunduğu tim ile birlikte bir operasyona çıktı. Onlarla çıktığı son operasyon olduğunu bilmeden... "Merhamet eden de edilen de ihanet edendir." Ve hayat, onun yolunu disiplini ve hırsı ile bilinen Kıraç Pusat Karaduman'la kesiştirdi. Ruhunu kaybetmiş, nefesi kesilmiş bir adam... Timur Timi'nin komutanı; Kıdemli Üsteğmen Kıraç Pusat Karaduman. Gerçekler ortaya çıktı, kan döküldü, yeminler edildi. Taraflar değişti, sözler verildi ve her şey kanla mühürlendi... "Herkes haklı olabilir ama kimse aynı anda masum kalamaz." -MAGOR EVRENİ'nin ilk serisidir.- KAPAK: @Algoritmalar_ / @_mrs.tugba ‼️Tüm haklar yazara aittir kopyalanması durumunda işlem başlatılacaktır!!‼️

••Kitap oldu. Yakında final olacak ve seri altı kitaptan oluşacaktır. ❝El bebek, gül bebek değil; el bebek, öl bebek.❞ Karanlık örgütün kurduğu düzen için doğmuş bir kız çocuğuyken ona verilen en büyük ceza sevgisizlikti. Kaderini kabullendi ve kartını oynadı. O kim miydi? Hisar Alatav. Hayır, sil. His Alatav. Karanlık düzenin kıyameti olmak üzere. O ise Bronz. Karanlık örgüte başkaldırıp kartları yeniden dağıtan adam. Ona Bronz derler. Onların tohumları el bebek gül bebek değildi; el bebek öl bebekti.

Tarih boyunca sadece birkaç kez cesaret edilen ve eşine az rastlanan, insanlık dışı bir yöntemle yapılan dil yoksunluğu deneylerine bundan yirmi iki yıl önce de teşebbüs edilmişti. Çok büyük bir prodüksiyonla, tüm dünya devletlerinden alınan izinle gizli bir proje başlatılmıştı: Dil yoksunluğu deneyleri. Diğer bir adıyla, yasak deneyler. *BU HİKAYEDE GEÇEN OLAYLAR, KİŞİLER VE KURUMLAR TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR. GERÇEKLİKLE HİÇBİR BAĞLANTISI BULUNMAYIP BÜTÜNÜYLE KURGUDAN İBARETTİR.*

Yaşanmaya devam eden bir hayat hikayesidir. "Tanışan iki çocuk; giden bir genç, kalan bir kız. Ve bekleyen bir kadın." dedim. "Adam?" dedi. "Asker..." dedi, titreyen sesim. "Askermiş, Asker adammış..."

Evine gelen bir zarfın içinden çıkan göz ile peşine yanlışlıkla ülkede elli senedir bulunamamış bir seri katili saran Saye'ye bu durumda yardım edecek kişi bilinen bir iş adamı olan Araz Göksun olmuştur. * 2.9.23

Aylar önce "Geç kaldınız!" diyerek ağlıyordu kız , yere çökmüş başı eğik bir şekilde. Şimdi ise oğlan aynı şekilde yere çökmüştü, başı utançtan yere eğikti "Daha fazla geç kalmak istemiyorum..." diyordu. Yıllar önce yapılan bir hata, kızın geçmişini düzeltecek miydi? Tekrar bir aile sıcaklığı hissedip, güvenebilecek miydi? Aşık olabilecek miydi? İşte bunu yıllarca çare beklediği zaman belirleyecekti.