Bana "Sen yaşayacaksın," dediğinde kastettiği şey bu olmamalıydı. Bu çocuk kendine hiç mi değer vermiyordu? Başkasına, hem de düşmanı olan bir başkasına sıkılan kurşunun önüne atlamak neydi?

"Fadime Koçari bana lütfen falan dedi. Trabzon'a harbiden pembe kar yağacak." "Trabzon'a pembe kar yağar mı bilemem ama Furtuna Konağı'na kırmızı kar yağacak."

Düşman iki ailenin süregelen nefreti, Fadime Fırtına'nın elinden önce babasını alır. Kader kurbanı annesi ise intihara sürüklenir. Bilmediği bir şey vardır ki, çatırdayan duvarın yarığından sızan ilk ışık, önce karanlığa dokunur. O ışığın, düşman topraklarından geleceğinden ise habersizdir.

Furtuna ve Koçari... İki düşman aileden gelen iki kalp. Birbirlerinden nefret ediyorlardı, ama kaderleri sürekli onları bir araya getiriyordu. Ailelerinin yıllardır süren düşmanlığı ve kendi kalplerindeki karmaşa arasında sıkışıp kalan bu iki genç, birbirlerine karşı hissettikleri duyguları kabul etmek zorunda kalacaklar. Kilitli kalpler, kırılmaya ve bir fırtınaya dönüşmeye hazır...

Çoğunlukla +18.

furtuna: fadime koçari bana yardım etmen gerekiyor !texting!

Ters yönlere baksak da gözlerini birbirinden alamayan iki düşmandık biz. En başından beri böyleydi ve böyle de kalmalıydı.