Voldemort został pokonany sześć lat temu. To świetnie, prawda? Harry i Draco popadli ze skrajności w skrajność i zamiast próbować zabić się na szkolnych korytarzach, próbują potajemnie zmienić kolor dekoracji w sali weselnej. To też dobrze, racja? Ale wszystko, co dobre, szybko się kończy, jak mawiają mugole, a jeszcze szybciej, jeśli przychodzi do Pottera i jego tendencji do pakowania się w kłopoty. A wtedy różowe okulary muszą w końcu opaść. Przysięgam. Czyli gdzie wszystko zaczyna się od przysięgi nienawiści, a kończy na przysiędze bezwzględnego bycia przy sobie. A może od przysięgi ślubnej się zacznie, a na przysiędze zemsty skończy? ⚠️ Mogą występować "drobne" przekleństwa. Rzadko, bo rzadko, ponieważ mnie samej przeszkadza ich nadużywanie, ale żeby nie było, ostrzegam.

Lord Voldemort nie żyje. Od siedemnastu lat. Co teraz? Wszystko powinno być trochę inaczej, racja? Bo skoro nie ma głównego antagonisty, to niemal każde wydarzenie powinno potoczyć się inaczej, prawda? I, cóż, tak się stało. Odmieniło się prawie wszystko. Harry, Ron i Hermiona nigdy nie musieli dorosnąć za wcześnie. Syriusz odnalazł nieco pokręconą, ale ostatecznie dobrą drogę do swojego chrześniaka. Dumbledore nieco zdziadział i prawie nie udziela się w Hogwarcie, ale jest. Snape... cóż, może nie ma się dobrze, ale to norma. Najważniejsze, że żyje. A cała reszta? Cała reszta była naprawdę w porządku, a ta alternatywna rzeczywistość bardzo im odpowiadała. Tak, wiele się pozmieniało. Bardzo wiele. Jednak nie wszystko. Harry Potter, Wybraniec i Złoty Chłopiec wciąż nienawidził pewnego nastolatka. Ze wzajemnością, oczywiście. Czy w ogóle potrafili podać powód ich nieprzerwanego sporu? Czy byli w stanie sięgnąć pamięcią, do momentu, w którym to wszystko się zaczęło? Och, jasne, że nie. Wygląda więc na to, że nie wszystko co złe było winą Sami-Wiecie-Kogo. Może tej dwójce po prostu była pisana nienawiść. I pewnie wciąż by tak było, gdyby nie ta przeklęta szklarnia. Cholera, kto wie, a może ona faktycznie była przeklęta? W świecie magii przecież niczego nie można się spodziewać. *** art credit - @alekina on tumbrl Disclaimer: pisząc to byłem jeszcze dzieckiem, niedoedukowanym w tematach, których poruszenia się podjąłem. Występuje tutaj spłycanie poważnych problemów i zaburzeń psychicznych. Relacja romantyczna przedstawiona jest jako lek na wszystkie troski, co jest oczywistą nieprawdą. Postacie są niedopracowane i się zlewają, a reprezentacja prawie nie istnieje. tw // drugs misrepresentation, eating disorders misrepresentation Raczej nie sprawdzam już komentarzy, więc w razie pytań zapraszam na tablicę! Łącznie ponad 225,5 tysiąca słów.

„Niektóre rany nigdy się nie zamkną. Po prostu uczymy się z nimi żyć." Siedemnastoletni William Milton jest synem sławnego neurochirurga i dobrze rozpoznawalnej założycielki agencji graficznej. Rodzice prawie nigdy nie byli obecni w jego życiu przez pracę, a teraz pojawiają się częściej, próbując wciągnąć go w swoje plany i oczekiwania - medycynę, którą chce studiować, ale pod ich presją wszystko zaczyna się komplikować. Szkoła, wrogowie, codzienne udawanie perfekcyjnego syna... każdy dzień to balans na krawędzi. Ma przyjaciół, którzy go wspierają, ale czasami nawet oni nie wystarczają, gdy życie wali się szybciej, niż można nad tym zapanować. Sekrety unoszą się w powietrzu, a jedno spojrzenie, jedno słowo, jeden błąd mogą wszystko zmienić.

Noc. Deszcz. Miasto, które nigdy nie zasypia - tylko patrzy. On rekrutuje graczy. On szuka prawdy. Oni nie powinni się spotkać. A jednak. Jun-ho od lat goni cienie, aż w końcu trafia na niego - na uśmiech, który jest bronią. Na spojrzenie, które mówi więcej niż wszystkie słowa. Na człowieka, który wie o nim więcej, niż on sam chciałby przyznać. Gra zaczyna się poza areną. Tu nie ma reguł. Tu stawką jest to, co nosisz pod skórą. Czy można zakochać się w kimś, kto ciągnie za sznurki? Czy można zaufać komuś, kogo powinno się zniszczyć? Czasami uczucia są najniebezpieczniejszą grą. A przegrany nie odchodzi. On zostaje.

Bycie barmanem to całkiem normalna praca, problem może się pojawić kiedy ciągle pracujesz na nocne zmiany. Słyszysz wtedy wiele rzeczy, których słyszeć nie powinieneś. Widzisz to czego widzieć nie masz. Jeszcze gorzej kiedy jesteś barmanem z nieprzyjemną przeszłością. Wtedy może zadziać się wszystko co najgorsze. Opowieść zawiera wątek - abo-

Nie jest łatwo, gdy twoim klanem rządzi idiota. Nie jest jeszcze łatwiej, gdy mimo że jest się jedynym, najniższej postawionym wampirem, trzeba wszystko ogarniać i to dodatkowo z ukrycia. A najgorsze jest to, że mimo XXI wieku nadal toczyło się walki z wilkołakami. Jedni i drudzy to bezmózgie kreatury, walące się po mordzie z byle powodu. Niestety, przez swój błąd wpadłem na alfę, który podjął się próby udowodnienia mi, że nie wszyscy są takimi idiotami. Albo może wręcz oboje nimi byliśmy? nr. 1 w "bl" nr. 1 w "homo" nr. 5 w "boyxboy" ~07.05.2020 r. Serdeczne podziękowania @_Evelyn_White_ za znów cudowną okładkę A także dziękuję @i_gusia za inspirację do powstania tego opowiadania

Gdy w akademiku pojawia się plotka o „zaliczeniu za zaliczenie", Jimin zaczyna rozważać coś, czego nigdy nie brałby pod uwagę. Między uczniem a profesorem rodzi się gra - pełna napięcia, spojrzeń i niedopowiedzeń - w której stawką staje się nie tylko ocena, lecz także granice, które Jimin jest gotów przekroczyć, byleby tylko nie przynieść wstydu swojemu ojcu.

Chłopak uczciwy, z wzorowym zachowaniem nigdy by nie pomyślał, że przez swojego kumpla, może wpakować się w niemałe kłopoty. Nielegalne walki, wyścigi, dużo adrenaliny. Pewnej nocy poznaje największego przestępcę w Seulu, który jest dość zaintrygowany jego osobą. Po czasie, małe zabawy i wybryki z bronią w ręku, Gi-hunowi podobają się coraz bardziej a relacja ze swoim współpracownikiem zaczyna odbiegać od tej zwykłej.

Seong Gi-hun nigdy nie należał do osób, które dobrze radzą sobie w szkole, a już na pewno nie na wymagających studiach prawniczych. Tak naprawdę nikt nie wie, jakim cudem w ogóle się tam znalazł. Bardziej niż nauką przejmował się tym, że wkrótce zabraknie mu wymówek. Wszystko toczyło się swoim chaotycznym rytmem, dopóki nie spotkał swojego nowego wykładowcy. Hwang In-ho to mężczyzna, który nie toleruje spóźnień, braku przygotowania ani najmniejszego lenistwa. Perfekcja w jego oczach nie jest wyborem, tylko obowiązkiem. Kiedy jeden ze studentów pojawia się spóźniony na pierwszych zajęciach, od razu wie, że to nie będzie zwykły semestr. Z każdym kolejnym potknięciem Gi-huna, z każdą granicą, którą niechcący przekracza, dzieje się coś, czego żaden z nich nie potrafi zatrzymać. Między chłodną logiką a chaosem rodzi się uczucie dziwne, ryzykowne i takie, którego sami nie umieją jeszcze nazwać. ❗️SCHOOL AU❗️ ❗️PRZEMOC❗️ ❗️PODTEKSTY SEKSUALNE❗️

W świecie, gdzie ludzie mają zwierzęce cechy, bycie nieśmiałym i wycofanym drapieżnikiem to najkrótsza droga do samotności. Rekiny, a już w szczególności tygrysie, nie są przecież takie milusie i pokorne jak Shayu, więc najpewniej ten udaje dobrego, aby oszukiwać innych, prawda? Żeby uniknąć dalszych prześladowań, chłopak zmienia szkołę i zaczyna podawać się za delfina - one są przyjazne, więc jego też powinni polubić... A przynajmniej taki plan ma Shayu, dopóki nie trafia na Laohu - dzikiego kota, który od razu rozpoznaje w nim drugiego drapieżnika. Jak może potoczyć się relacja dwóch tygrysów, gdzie jeden usilnie stara się uciec od drugiego, a tamten ciągle na niego poluje? ©Julia_Care, 2025