Kimse kim olduğumu bilmiyodu takı o time kadar

"SENDEN NEFRET EDİYORUM, DUYDUN MU BENİ! SENİN GİBİ BİR ADAMLA DA ASLA EVLENMEYECEĞİM AS-LA" dedim, bağırarak. Üstüme üstüme geliyordu. "Sen" dedi ve bir adım daha attı, "Benden kurtulamayacaksın, bunu unut. Sev ya da sevme. Ama o evlilik olacak. Eğer ailenden her birinin gözlerinin önünde ölmesini istemiyorsan, bunu yapmak zorundasın asi kız. Zira biz kan dökersek, kaçanları öldürmekle kalmayız. Yayınlanma tarihi: 3 Mayıs 2024

Hiç bir şeyden haberi olmayan dışarıya karşı çok sert, kuralcı fakat ailesine karşı pamuk gibi olan ve sadece evlatları için yaşayan bir baba. Bir kız kardeşleri olduğunu öğrenen abiler. Küçüklüğünden beri en büyük yarası babası olan ve yaşadıkları yüzünden dışarıya karşı sert duvarlarını örmüş bir kız. Peki ya bir gün her şey ortaya çıkarsa? Ve ya gerçekler söylenenin aksine daha farklıysa? Efsun babasını ve abilerini kabul edebilecek miydi? Ya da onları kabul etse bile asıl gerçekler ortaya çıktığında Efsun ne yapacaktı? Mutlak doğru neydi? Babası mı? Annesinin mektupları mı? Ya da yaşadıkları mı?

Asker kadın Asenaya gelen bir telefonla hayatının değişmesini anlatıyor.(Ne kadar çok oylama gelirse o kadar çabuk bölüm gelicek)

​"Gözünü kırpmadan ölüme yürüyenlerin geride bıraktığı o son nefes, bugün soluduğumuz vatanın ta kendisidir."

Vatan... Bu kelime yıllardır içimde bir sızıydı. İlk kez altı yaşımda babamın ağzından duydum. 'Toprak, uğruna can verildiğinde vatan olur, kızım,' demişti. O zaman anlamamıştım. Şimdi ise her adımda, her tetik çekişimde, her soluk alışımda hissediyorum. Vatan bir bayrak, bir harita değildi. Vatan, düşmanın korktuğu adım, dostun sırtını yasladığı duvardı. Şimdi, o duvarın bir parçası olarak, bu dağlarda, göğsümdeki soğuk metalin yükünü taşıyorum. Son üç aydır dağdaydım. Gece gündüz operasyon, pusu, istihbarat... Gözlerim yorgun ama zihnim açık. Uykusuzluğa, açlığa, soğuğa alışmıştım. Ama alışamadığım bir şey vardı: Ölüm. Arkadaşlarımı bir bir toprağa vermek. Annem... Onun mesajları hep yanıtsız kaldı. Babam ise yıllardır yoktu. Ne düşündüğünü bilmediğim, sesini bile unuttuğum bir adam. Vatan, aileden büyük müydü? Belki de... Ama bilmediğim bir şey daha vardı. Hayatımı sarsacak bir gerçek, bir emirle önüme serilecekti. İstanbul'da, yıllar önce doğduğum hastanede bir hata yapılmıştı. Kan bağı... DNA... Gerçek aile... Ama şimdi bunların sırası değildi. Şimdi, savaşın içindeydim.

Umay ailesi ile kavga ettikten sonra evden çıktığında nerden bilebilirdi mecburi bakıcı olacağını...

Güçlü bir kadındı Asel komutan. Peki neydi gücünün kaynağı? Belki de ruhunu saran kalbini sızlatan acılarıydı. "Benim etrafım büyük etten duvarlarla çevrili, evet onlar benim sevdiklerim ve ben o çemberin tam ortasındayım. Bana ulaşmak için etten çemberi tek tek yok ediyorlar. Ben bunu engellemek için o çemberi kendim daraltıyorum." ~Asel Alkan~ Kitapta geçen kurumlar ve kişiler tamamen hayal ürünüdür. Gerçeklikle alakası yoktur. Bunu göz önünde bulundurarak okuyunuz.

"Havin'in hikayesi yandığı gibi küllerinden yeniden doğan kızlar içindir." Henüz altı yaşındayken annesinin elinden tutup Mardin'den ayrıldığında, küçük yüreğinde yalnızca bir kelime yankılanıyordu: ihanet. Babası, aşiretin kararıyla eve bir kuma getirmişti. Annesi, bu onursuzluğu kabullenmedi. O gün ne kocasını affetti, ne de aşireti. Boşandı. Ve kızını da yanına alarak Mardin'i terk etti. İstanbul'da yeni bir hayat kurmak için her şeyi göze aldı. Yıllar geçti. O küçük kız, geceleri annesinin sessiz ağlayışlarıyla büyüdü. Okudu, çalıştı, hırslıydı. İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ni birincilikle bitirdi. Ardından yargı yoluna girdi. Başarılı bir savcı oldu, sonunda Cumhuriyet Başsavcılığına kadar yükseldi. Yetmedi. Aynı zamanda gizli bir kimlikle büyük bir holdingin sahibi oldu. Kimse, o zarif iş kadınının Mardinli olduğunu bilmiyordu. 20 yıl sonra, bir gün Mardin'e geri döndü. Aşiret, onun bir daha dönmeyeceğini sanarken. Hanımağa geri dönmüştü. Ama bu kez sadece toprağını almak için değil... Hesap sormak için gelmişti. O artık sadece bir kadın değildi. O, adaletin ta kendisiydi. Ve adaletin zamanı gelmişti. ---

Birimiz dosyalara aşık disiplinli bir savcı, diğeri operasyonlara doymayan egoist bir binbaşı. Aramızdaki tek ortak nokta, birbirlerini bir kaşık suda boğma isteği! "Sürekli karşıma çıkıp duruyorsunuz Savcı hanım. Bana aşık olduğunuzu düşünmeye başlayacağım." dedi egoist pislik! "Bende sizinle aynı düşüncedeyim binbaşım. Beni takip ettiğinizi çoktan düşünmeye başladım."