Jeden jest spokojnym nauczycielem bez znajomych za to z pyskującym synem w wieku buntu. Drugi z wieku buntu nigdy nie wyrósł, lecz pomimo wąskiego grona znajomych samotność to jego drugie imię. Czy dwójka ludzi odczuwająca pustkę i z pozoru będąca swoimi przeciwieństwami ma szanse na szczęśliwy związek? nawet jeśli to przeszłość obu żadnemu nie chce opuścić. Czy szef jednego z gangu ma szanse na chwilę szczęścia u boku samotnego ojca?