-Bunu nereden öğrendin? Ben hayatımda ilk defa duymuşken sen bunu yapmayı nasıl başarabilirsin? -Seni yenebilmek için her gün çok çalışıyorum Jungkook. Her gün. Ancak enerjin o kadar güçlü ki senden çok daha bilgili ve yetenekli olmama rağmen seni yenemiyorum. -Sung Kyun biz arkadaşız. -Dur neyden bahsediyorsun? Dedim ve güldüm. -Senin arkadaşın falan değilim.

Şeytanın yazdığı iddia edilen bir kitapta kesinlikle önlerine çıkan ilk ayini yapmamalılardı.

O kalbinin şifresini bana kendiliğinden vermişti ama benimkini hacklemek zorunda kalmıştı... Ben zaten bir sekilde acılarımı icimde yaşardım. Belli etmezdim. Kalbimin güvenliğini arttırırdım beni yıkıcak virüsleri temizlerdim. Ama o eski saldırının bana zararı unutulur muydu? Hayır. Eger bir kere benim duygularımı hacklediyse bir sonraki görüşümde zaten koruma kalkanım çekilmez miydi? !Küfür içerir!

Buzu kıran insanları hissediyordum. Sonunda kurtuluyordum. Bunun benim için ne kadar mükemmel bir şey olduğunu anlatamazdım. Çünkü hissetmiyordum. Hiç bir şey.

Soğuktan eve titreyerek giderken buldum seni. Bi ağacın altında üstünde gazete kağıtlarına sarılmış bir şekilde bu kar yağan havada ısıtmaya çalışıyordun zayıf bedenini. Kendim zaten ölmek üzereydim. Ama yalnız ölmek zor olurdu. Seni de almaya karar verdim. Böyle bir hayat yaşamamın sebebi tamamen doğarken bir günah işlememdi. Eğer öleceksem belki cehennemde daha az yanarım umuduyla son bir sevap işlemeye karar verdim. Seni de dışarıdaki soğuktan farksız evime kucağımda taşıdım. Kendi güçsüz bedenim için bile fazla zayıftın sen.

-Gerçeklemeyecek olan bu hayaldeki tohumlari birlikte yetiştireceğiz. Diye fısıldadım uzattığı elini tutarken. Dipnot: Bu kitaptaki bazı bölümler Attack On Titan animesinden esinlenilmiştir.

-Dudaklarımın kıvrılması için geçerli bir neden olduğunda zor olmuyor. Dedi. -Uzun zamandır kıvrılmıyorlar gibi. Belki de benim dudaklarımın arasında kıvrılmalarına izin vermelisin.

Bu kitabın hakları tüm armylerde saklıdır😉

Yoongi küçük kardeşine hediye olarak oyuncak bir ev almıştı ama nereden bilebilirdi ki o evin içinde parmak kadar bir çocuğun yaşadığını. ve o çocuğa hayatını adayıp eski haline dönebilmesi için bu kadar uğraşacağını. Texting+düz yazı

"Ee sen beni neye benzetiyorsun?" Yürümeyi bırakıp bütün bedenimle ona dönmüştüm. Yorulmuştum, bu soru bahane olmuştu durmak için. Jungkook da durup bana bakmıştı. "Ben seni bir şeye benzetemiyorum Jimin." Kaşlarımı çatmıştım. "Seni şu ana kadar gördüğüm hiç bir şeye benzetemiyorum. Eşsizsin.. Ama hiç görmemiş olsamda, sanırım bir meleğe benziyorsun..."