"Ben bir aslan terbiyecisi değilim Korhan. Sen, beni paramparça edersin." ♗ İçinde bulunduğu düzenden, sözde sürüden birkaç mesajla sıyrılan Füruzan bir gece ormanın ortasında kaybeder en büyük kahramanını: babasını. Babası ölmememiştir ama günahları ona kefen, yalanları ise ucuz bir tabut olmayı başarmıştır. Mezarlığı ise Füruzan'ın hatırlamadığı çocukluğu ortasına kazılır. Füruzan bir gece de özgürlüğünden olurken hayatı paramparça olan bir aynaya dönüşür. Bir daha aynı netlik kazanılmayacak, ayna bir daha sarı duvarda onun neşeli yüzünü yansıtmayacaktı. Füruzan'ın hayatı, geçmişinden sıyrılmayı asla başaramamıştı. O şimdi, bedeni yanıklarla dolu; kafesin sahibiyle aynı yolda yürümek zorundadır. Her şey tarumar edilmiştir. Geçmiş ise yuttuklarını kusmaya; gömülenleri sözlere taşımaya hazırdır. Fakat ipleri ellerinde tutup sürüyü idare edenlerin karanlığı, beklenilenden daha yaralayıcıdır. ♗ TARUMAR

Bütün dünyanın aradığı katil ansızın hayatınıza girerse sizi soldurmasına izin verir miydiniz? Yoksa bütün yapraklarınız onun için mi açardı? ❝Zafer her zaman en güçlü olana ait değildir. Bazen en acımasız olan kazanır. Kanla yazılmış bir kaderi var, ruhundan söküp atamayacağı bir miras. O, şeytanın bile tereddüt ettiği yolda yürüdü. Ve sen, bu fırtınanın tam ortasındasın.❞ Hayatı her zaman soluk bir çiçek gibi olup, kendinden çok başkalarını düşünenlere...

Bir cinayete tanık oldu. Ve o an, kendi ölümüne geri sayım başladı. Zümra artık bir insan değil, bir hedefti. Kaçtığı şehirler, saklandığı evler, güvendiği insanlar birer birer anlamsızlaştı. Çünkü onu arayan biri vardı. Tehlikeli. Acımasız. Ve asla vazgeçmeyen. Bazı adamlar öldürmez. Önce izler. Sonra bekler. Ve en savunmasız anında ortaya çıkar. Bu bir kaçış hikâyesi değil. Bu, av ile avcı arasındaki gecikmiş hesaplaşma. Ve katil, tanığını çoktan seçti. "Siz hiç katilinize âşık oldunuz mu? Ben oldum. Silah kalbime çevriliyken, ben gözlerine sığındım."

1174... İnsanoğlunun en güçlü silahı hâline gelen din, tarihte bir kez daha kan ile yazıldı ve kan ile kapandı. Cüzzam Krallığı'nın bir başka büyük dini tahtına oturan IV. Baldwin ve biz İslam devleti arasında Kudüs'ün meydan toprağına din, siyaset ve güçlü olmanın bedeli kast sistemi savaş olarak düştü. Lakin bu savaşın ortasında İslam topraklarından Şamlı bir kız ve Kudüs'ün Cüzzam Kralı karşı karşıya geliyordu. Ama sadece savaşta karşı karşıya kalmadıklarını, inandıkları dinlerin de karşı karşıya gelmesiyle birlikte aralarındaki aşkın doğurduğu Hristiyan & Müslüman din karmaşasının savaşı daha da alevlenirken imkânsız bir yeni aşk öyküsünün ağıtını tarihe yazıyor, bu ağıt henüz 24 yaşında ölüm tecelli eden genç bir kralın Kudüs toprakları üzerinde yatan ölü bedeninde geziniyordu. 📍Dikkat Bu hikayede dinsel olay örgüleri ve din tarikatları mevcuttur. Açıkça yazılmış ölüm sahneleri ve çeşitli dinlerden ayet ve ritueller bulunmaktadır. Herhangi bir dini aşağılama yapmaz dini gerçeklik algısından dışarı çıkmaz. Lakin, hikâyenin akışı ve olay bağlantıları sebebiyle gerçek tarihe birebir şekilde uyumlu gidilmemiştir.Hikâye 2005 yapımı Kingdom Of Heaven filminden ilham alınarak yazılmıştır.

Acının ve dengesizliğin etkisiyle sırtüstü sertçe yere düştüm. Acıyla inledim. "Ah!" Sırtım ve kalçam çok acımıştı. Başım kaldırıma çarptığında dünyam sarsıldı, görüşüm bulanıklaştı. Şapkam başımdan koptu, saçlarım bir örtü gibi yere yayıldı. Yağmur damlaları yüzüme çarparken baş ucumda dikilen devasa silüetin karaltısı gökyüzünü kapattı. Bana üstten bir bakış attığını hissettim ama acıdan yerde kıvranıyordum. Bileğim çok acıyordu, başımın içinde bir uğultu vardı. ​Adam, ayaklarımın ucunda bana bakarak ceketinin kol düğmesini sakince ilikledi. Eğilmedi, elini uzatmadı. Sadece o buz gibi, ruhsuz sesiyle sokağın sessizliğini parçaladı: ​"Bugünü günlüğüne yaz küçük katil." Söylediği sözler bedenimin baştan aşağı titremesine sebep oldu. O yağmurun altında yerde sırtüstü iki büklüm yatarken kulağıma gelen sesler tenimden yayılıp kalbimin içine girdi. Kolunu kaldırarak kol saatine göz ucuyla baktı ve ardından gözlerini tekrardan bana çevirdi: "Bugün 24 Ocak 2026, saat 21.43." ​Bana doğru bir adım daha attı. Başımın ucuna doğru geldi ve durdu. Hafifçe eğilerek gözlerimin içine baktı. Gölgesi üzerime bir kefen gibi serildi. ​"Bugün celladınla karşılaştın." ... Nefsi müdaafanın sonucu ölüm oldu. Bir çocuk öldü. Günah keçisi ilan edilen kadın, ölen çocuktan daha masumdu. Ama kader ondan yana değildi. Sonuçları ağır oldu; geride kalan şey, saçlarının yerde bıraktığı enkazın izleri oldu. Celladının ölüm kokan gözleri merhametsizdi; kadın intikam ateşinin cayır cayır yandığı celladının kollarına sığındı, kül oldu. Adam yerdeki enkazına baktı, intikamın verdiği hazla izledi yerdeki kadını. Artık onun istediği portreye yerleşmişti, ona bağımlıydı. Yeni kimliğini o yaratmıştı.

Kitapa başlama tarihi : 07.12.25 💫 Ben de hızlıca başımı salladım. Uraz'ın yüzünde aynı gülümseme peyda olunca"Peki... hadi sana bir ödül. Nerenden vurmama sen karar vereceksin." dedi. Bu adamın bir psikopat olduğunu gerçekten kabul edecektim. Cevap vermeyince Uraz sinirlenmiş olacak ki"Tam 10 saniyen var! Ya cevap verirsin ya da ben senin beynini dağıtırım!" dedi. Hemen başımı sallayıp onu onayladım. Vücudumun neresini seçsem daha az canım acırdı ki.Ben bunları düşünürken Uraz geriye doğru saymaya başladı "10... 9... 8..." diyerek devam ediyordu. Sanki çok normal bir şeymiş gibi bunu benden istiyordu. Aslında buna şükredebilirdim; beynimin dağıtılmasındansa daha iyi bir yer bulabilirdim. En son Uraz "3, 2, 1" dediğinde, ben de hızlıca verdiğim kararı söyledim "Kolumdan... kolumdan vur!" Sesimi duyması için iki kat daha yüksek söylemiştim. Uraz alaycı bir şekilde "Kolundan biraz sıkıcı ama madem kolundan istiyorsun, tamam." dedi. Silahı koluma dayadığında gözlerimi sıkıca kapatıp kurşunu bekledim. Kolumu sıkarak acının gelmesini bekledim ama silah patladığında acı kolumda değildi. Bacağımdaydı! O keskin acıyla birlikte kendimi yerde buldum. Soğuk kar artık tüm tenimdeydi ve beni gerçek anlamda üşütüyordu. Bacağımdan çıkan sıcak kırmızı kan, beyaz karın üzerinde bir leke gibi duruyordu. Ve bana üstten bakan Azrail'im.Beni böyle görmek intikam ateşini harlıyordu; bana daha kötü acılar çektirmek istiyordu. Uraz, tek dizi üzerinde dururken kulağıma yaklaştı"Unutma küçük tavşan kurttan dost olmaz." Son duyduğum şey bu olmuştu. Sonrası zifiri karanlık ve acıydı.

Zaferlerim muallak benim, yüreğime batan daima yenilgilerim. REST SERİSİ, birinci kitabıdır.

Alin, Kiraz çiçeği mahallesinde kendi halinde yaşayan bir kızdır. Ancak bu sade yaşamı, mahalleye geri dönen arkadaşının abisi Kılıç ile bozulur. Bazen bir salıncak, bir kıvılcımı doğurur. ... Şimdi izninizle size soruyorum. Siz de bizimle salıncağa binmek ister misiniz? Unutmayın, salıncaklar sadece mutlu etmez. Aynı zaman da yakar. Öyle bir yakar ki mutluluk duyarsın alev almaktan. Ta ki kül olana kadar. ... *tamamen eğlence için yazdığım bir kurgudur, lütfen siz de yalnızca eğlenmek için okuyun.

Bir insanın başına gelebilecek en güzel şeysin sen. Ama ben bir vampirim... ⚔️ "Kalbine kulak ver, Tanrıça. Dinle, tüm notaları senin için yakacağım." Parmağının ucunu göğsüme dokundurdu. "İki karanlık kalp. İkisi de nefretle dolu." Gözlerimiz birbirine değdiğinde aynı müzik, iki ayrı ruhta çalmaya devam ediyordu. "Dinle," dedi, sanki duyduğum her şey onun da kalbindeydi. "Bu bizim şarkımız. Her şeyi cehennem gibi yakıp kül edeceğim." "Neden?" "Çünkü bu benim resitalim. Kan resitali." (Kurgu, kitap ve karakterler tamamen "karanlık aşk" türüne hizmet etmektedir.)

En sevdiğim kitabın içine yan karakter olarak düştüğümde tek bir görevim vardı : mutlu sonun gerçekleşmesini sağlamak. Her şey tam da olması gerektiği gibi gidiyordu─ta ki ben kötü karakterin dikkatini çekene kadar.