Boş kalan son sayfa dolmadan, kibritler yere saçılmadan, yanan son mum sönmeden, bu yabancı duman her yanımızı sarmadan ve onlar beni bulmadan bul beni...

Kıyametin kral ve kraliçesini selamlayın! 🕯️ Yalanların kanlı tırnaklarıyla sakladığı sırlar, gerçeklerin sarılı olduğu kara gökyüzünü parçalara ayırdı.. Bir ses geliyordu; adamın göğsünde ki yarıktan akan kanın yere her dökülüşün de çıksan ses, onun gökyüzünde ki varlığını sarsıyordu. Ölüyordu... Kendi pis, soysuz kanından kurtulması için ölmesi şarttı.... Geçmiş ayaklarını sürterek geleceğin önüne geçerken bıraktığı her iz de acı vardı. Kadının kömür karası saçları adamın ellerine dolanırken tükeniyordu. Yaşam ile ölümün arasın da ki o çizgide asılı kalmış, ayak parmakların da kurum lekeleri kalmıştı. Ölmeliydi... Güçsüz, sökük ruhunu yaşatması için ölmesi şarttı... Birbirlerini, canlarının yandığı kurum lekelerinden tanıyorlarken; acının kanattığı kalpleri kaburgalarını sarsıyordu. Bedenlerini iç içe geçiren ipin bağlarında sökük izleri vardı. Defalarca kopup düğümlenen ipin ucunda ki yanan ateş harlandığın da onlardan geriye yalnızca büyük bir İZMİHLAL kalacaktı... 01/01/2023 04:27 Kapak Tasarımı: @hayalliruzgarlar

Bilinmeyen sırlar, bilinmeyen krallık ve bilinmeyen birçok şey arasında kalan bir genç varis...

Yaşamı boyunca hiç kimsenin onu "tehlikeli" olarak nitelendireceğini düşünmezdi. Eh, hayat bazen hoş olmayan sürprizler yapabiliyordu. "Nefes al," dedi kendine. "Çünkü her an biri gelip onu senden alabilir." Ölüme kapadığı gözlerini bir öncekilerden çok farklı, çok daha karanlık bir dünyaya açmıştı. Tek bir bakışla tüm o renklerin, o sihrin ve mükemmeliyetin ondan çok uzakta, geçmişte kaldığını anladı. Yakında uğruna savaşması gereken tek şeyin canı ile sınırlı olmadığını da anlayacaktı. Belki bu gökyüzü bile olmayan evrende, kalbini verdiği cesaret timsali oğlan, belki de sayısız esir ve acılı ruh. Her biri Alessia'nın büyüsünü ve kılıcını savurması için dualar ediyordu. Yüzlerce Labradorit, Garnet, Sitrin ve Yem edilmiş ruh refaha kavuşacak ya da daha karanlık günler ile karşı karşıya kalacaktı. Alessia ruh yiyen bir imparatoru yerle bir edebilir miydi? Edemezsin demişlerdi. Göreceklerdi.

"Arkanı dönme, daha değil." Sinirlerim iyice gerilirken gözlerimin kapalı olması elimi kolumu daha da bağlıyordu. "Bir insansın, değil mi?" diye sordum aklıma gelen ihtimalle. "Yani, sesin ve tenin insan gibi ama yüzün başka bir şeye mi benziyor?" Kapalı gözlerim sanki irileşti. "Korkunç mu?" Güldü. Yemin ederim kulaklarım, okyanustaki hırçın dalgalarda hissettiğim huzur kadar dingin bir gülme sesini işitti. Tüm tüylerim diken diken olurken farkında olmadan benim de dudaklarım iki yana kıvrıldı. "Ait olduğun yere geldiğinde hepimizi göreceksin." ~~~~~~~~~~~ Senelerce karada yaşayan Elis, okyanustan duyduğu sesler ve gördüğü rüyalar sonucunda ait olmadığı bir yerde yaşadığını anladığında her şey için çok geç olacaktı. Suyun kilometrelerce altında onu savaşın eşiğinde bir ülke beklerken muhafızları ve düşmanları çoktan karşı karşıya kalmıştı. Bir deniz kızı ne kadar boğulabilirdi? Okyanusta yaşayan son iki Zifiri, hem birbirlerini koruyup hem de hakları olan taht'ı alabilir miydi? Okyanus ülkesinin kanlı taht'ı kırılgan mührün sesi ile ilk çatlaklarını vermeye çoktan başlamıştı.

Önüme bir kadeh koydu, içine şarap doldurdu ve ince uzun parmaklarıyla masa da bana doğru ittirdi. Kimse dokunmadı, sadece gözlerimiz değdi kadehe ama o kadeh devrildi, kucağıma düştü ve içinde ki şarap bedenime yayıldı. Bu şarap benim kanımdı, şarap şişesinin kırılan cam parçaları benim kalbimdi ve kucağıma düşen bu kadeh benim hayallerimdi. Kadehi bana uzatan bu adam ise ölümle aramda ki tek engeldi.

Hata yapmak, insanoğlu'nun varoluşundan beri olan bir durumdur. Yalan söylemek, iftira atmak, dedikodu yapmak,bir kişiyi kandırmak,onun hisleriyle oynamak...Vb, Vb.. Benim ise, hem hislerim ile oynanmış hem'de yüzüme karşı defalarca yalanlar söylenilmişti. Bu durumu biraz sadeleştirirsek, aslında 'Aldatmak.' adı altında'da incelenebilir, değil mi?. Aldatan kişi; Karşısındaki kişinin arkasından iş çevirerek,onun yerine başka birisini koyar, karşısındaki kişiyi yalanlara boğar ve daha sonra, karşısındaki kişi kendisine yalanlar söylendiğini ve kandırıldığını anlayıp aydınlanınca,aldatan kişi kaçacak delik arar... Aldatmak kelimesine,uzaktan'da baksak, yakından'da baksak bu durum değişmez. Hepimiz şu âna kadar hemfikirizdir umarım. Peki etrafımızdaki herkes,hatta biz bile bu durumu en az bir kere bile olsun yapmadık mı?. Benim şu anda anlatmak istediğim şey, 'Aldatmak.' isimli o lanet kelimeyi afilli cümleler ile masumlaştırmak kesinlikle değil!. Öncelikle bu konuda'da hemfikir olalım. Aslında şu anda tam olarak anlatmak istediğim şey yeryüzündeki 'İnsan.' olarak adlandırılan canlıların birbirlerini bir ilişki dahilinde olmasa bile aldatması.. Holdans, en yakın zamanda 1. Bölümden başlanarak düzenlenecektir! Yazım yanlışları, mantık hataları, vb, vb!!!

"Yok olacak kadar azalan bir insan, en tehlikelisidir." Aylar önce kurtlar sofrasına bir sandalye çekmiş, kanlı bir ziyafetin içine oturmuştum. Senelerce bastırılmış bir açlıkla doluydum; iştahla intikam yemeğinin önüme serilmesini bekliyordum. Fakat bir süre sonra anladım ki, burası acıkınca oturulan bir masa değildi. Aksine, burası güçsüz olanın sofraya serildiği, üstüne de kadehlerin tokuşturulduğu bir masaydı. İntikam yemeği hiçbir zaman gelmeyecekti; çünkü burası zaten intikamın ta kendisiydi. ⚠️ Kitapta bazı tetikleyici unsurlar bulunmaktadır, lütfen bunun bilinciyle okuyunuz. Yayınlanma Tarihi: 16 Mart 2023

(YENİDEN YAZILMA İHTİMALİ VAR) "Kaçan ve kovalayan oyununda hangi rolü arzularsınız? " ⚕︎ 3 çocuklu bir ailenin ortanca çocuğu olan Dora başarıyla kazandığı üniversitenin ardından ailesine haber vermek için evine gidince büyük bir hüsrana uğrayarak kendi evinin kapısında otururken kendisine gelen buruşmuş ıslak notla hayatındaki kartların tekrar dağıtılacağından habersizdi. ¤ 30 Temmuz

Yağmur ormanın üstüne ağır ağır düşerken, gökyüzü sanki bir sırrın yükünü taşıyordu. Her damla, bir kalbin daha susacağını fısıldıyordu. Ben yalnızca yanlış bir anda, yanlış bir yerdeydim. Bir silah sesi duydum. Bir adam yere düştü. Ve o an kader, yönünü değiştirdi. O geceden sonra hiçbir şey aynı olmadı. Çünkü o an... Biri beni gördü. Biri beni aradı. Biri beni vurdu. Adı Barlas'tı. Ya da sadece o geceyi hatırlatan bir lanet. Gözlerini ilk kez gördüğümde, yağmur durmadı. Çünkü gökyüzü bile bizim hikâyemizden korkmuştu. O beni öldürmek için mi buldu, yoksa kurtarmak için mi bilmiyorum. Ama emin olduğum tek şey var: O gece bir adam ölmedi sadece. Ben de öldüm. Ve bir yanım hâlâ o ormanda, o yağmurun altında nefes alıyor. Bazı hikâyeler "bir bakışla" başlar. Bizimkisi bir kurşunla.