Yarışı kazanmıştı. Buradaki bütün arabaların sahibi oydu. Arabasından aşağıya inerek kafasını kaldırdı ve seyircilerim olduğu tarafa baktı. Yaptığı hareketle çığlıklar yükselirken, birkaç saniye gözleriyle seyircileri taradı. Ardından gözleri benim olduğum tarafta durdu. Birkaç saniye sonda gözlerini benden çeker diye düşünerek derin bir nefes alırken, beklemediğim bir hamle yaptı. Seyircilerin olduğu tarafa doğru yürümeye başladı. Yaptığı bu hareketle çığlıklar artarken, adam duvarın tam önünde durdu. Kafasını kaldırdı ve bana baktı. Sigarayı dudaklarının arasından çekti, hafifçe ağzının içerisindeki dumanı sırıtarak üfledi. Çığlıklar beynimin içersinde yankılanmaya devam ederken, adam elini kaldırdı ve hızla yukarıya doğru savurdu. Elinde tuttuğu anahtar hızla bana doğru gelirken, refleksle elimi kaldırdım ve üzerime doğru attığı anahtarı yakaladım. "Bende dahil olmak üzere, görmüş olduğun arabaların hepsi senin." O arkasını dönerek ağır adımlarla pistin çıkışına doğru yürümeye devam ederken, arkasından kalakalmış bir şekilde bakmaya devam ettim. Daha önce hiç tanımadığım bir adam, buradaki bütün arabaların ve onun sahibinin ben olduğumu söylüyordu. - eşcinsel bir kurgudur.

|Tamamlandı.| Birbiriyle anlaşamayan iki ajanın hikayesi. Eşcinsel bir kurgudur.

'bir tek seni sevdim, gerisi yalan...' Ali ve Yavuz çocukluk arkadaşıydı. Düşman olmuşlardı.

Gerçek ailem kurgusudur,ama başrol erkek.... Bxb vardır(!)

Kimsenin yüzünü görmediği bir katil. Parmak uçlarında tehlikeyi taşıyan acımasız bir adam, merhameti olmayan bir suikastçı. Kod adı, Duman. Ve Duman, bu defa kendisini yakalamayı kafasına koymuş bir savcının peşinde. •eşcinsel bir kurgudur. kapak tasarım: @prawact

"Şiddetle başlayan hazlar, şiddetle son bulurlar. Ölümleri olur zaferleri, Öpüşürken yok olan ateşle barut gibi." diyen Shakespeare belki haklıydı bu sonesinde. Ancak istisnalar her zaman vardı ve var olacaktı. Bazı aşklar vardı ki; şiddetle başlasa da, düğümler dizse de aşığın boğazına ve bazen kırsa da onulmaz yerlerden, yine de başarırdı aşığın yüreğinde öldürmeden var olmayı. Sadece birazcık ölümün buruk kokusu kalırdı aşığın genzinde. Ara sıra o koku, ciğerine dolup telaşa düşürürdü aşığı. Ölüm korkusu yapışırdı yakasına. Sonra sevgilinin bir gülüşüyle içindeki cesetlerin üzerinde kan kırmızısı karanfiller açardı. Ciğerine dolan ölüm kokusu hala oradaydı ama artık karanfiller de bakiydi. Zaten aşk; risk almak, ya olursaları kuşanmak değil miydi?. Bazısının payına boyundan büyüğü düşüyordu sadece. Ve alınan her risk, aşığın kendisinden feda ettiği her parça, ölüme yazılan davetiyeye bir harf daha karalıyordu. Aşk; ince bir sıratın üstünde yürümekti. Ne kadar ağırsa sevdan, o kadar içli dışlı oluyordun ölümle. Nefeslerini ensesinde hissediyordun. Aşk; bile bile ateşe yürümekle, vazgeçmek arasında kalmaktı. Yürürsen yanacaksın, gidersen yarım kalacaksın. O yüzden küçüğüyle büyüğüyle her aşk biraz ölüm kokuyordu.

Ölümü tek kurtuluşu sanan kara oğlan ile mahalle abisinin imkansız hikayesi... +18

"Ne narindir, ne haindir Ne vefalı, ne zalim Bir hasrettir, bir intikam, ihanetten geri kalan..."

Daha önce tek kelime laflamamış olan Süleyman ve Enis'in kaderi, öğretmenin onları yan yana aynı sıraya oturtmasıyla değişecekti.