(داستان واقعی) همان موقع که فکر می کردم زندگی روی خوشش را نشانم میدهد چنان مرا به زمین کوبید که دیگر نای برخواستن ندارم. اینجاست که میفهمی "جان" کم اهمیت ترین قسمت زندگیست و از دست دادنش راحت ترین چیزی که میتوانی تحمل کنی. حتی گاهی می شود آرزویت. و من محکوم شدم به زنده ماندن...

گاهی خیال میکردم از دم در کافه دزدیدمش و به خونه آوردمش. وقتی با جیغ و داد سعی میکرد از دستم فرار کنه لختش میکردم، دست و پاش رو میبستم و تا سر حد مرگ بهش تجاوز میکردم. توی ذهنم یکبار روی زمین میدیدمش یکبار بسته شده به سقف. در دنیای خیالاتم قلاده به گردنش انداختم و هزاران هزار شلاق روی بدنش کوبیدم. اون باید مال من بشه و من هر کاری برای بدست آوردنش میکنم. 🔞 محتوای این داستان برای بزرگسالان است🔞